Tibetan
་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མར་འཇུག་པའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གཉིས་ཁྱད་པར་མེད་པར་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་མཐུ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ཡུལ་འཛིན་པའི་དྲན་པའི་འདུ་བྱེད་འཇོག་པ་དང་སད་པར་བྱེད་པ་དག་སྟེ། མཐུ་དེ་ལས་འདུ་བྱེད་གཞག་པ་ལས་བརྒྱུད་པས་དྲན་པ་འབྱུང་ བ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པའི་བྱེད་པ་སྟོན་པ་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་མྱོང་བའི་དོན་ལ་ད་ལྟར་མཐོང་བའི་དོན་དང་མཚམས་སྦྱོར་བ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་སྟེ། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པར་མཐོང་བའི་བདག་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་མྱོང་བ་གཉིས་མཚམས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་དྲན་པ་མངོན་སུམ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ་དྲན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་སྔོན་མྱོང་བར་གྱུར་པ་ཉིད་དངོས་པོ་དེ་ལ་མཚམས་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཡང་འདིའི་ཞེས་འཇུག་པའི་མངོན་སུམ་ལས་ནི་སྔོན་མྱོང་བ་དྲན་པའི་བྱེད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་བསྐྱེད་པའི་བག་ཆགས་སད་པར་བྱེད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་པ་ལ། དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་ཅན་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་མཚམས་སྦྱོར་བའི་དྲན་པ་དེ་ལས་ཀྱང་མངོན་པར་འདོད་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །འདོད་པའི་ཡུལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ་དུས་སྔ་མར་གྱུར་པའི་ཉེ་བ་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་མཐོང་བ་ཉིད་ན་མཐོང་བའི་འབྲས་བུ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྣམས་ལ་མངོན་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཚིག་ལེའུར་བྱས་པར་ཡང་འདི་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཡུལ་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །མངོན་པར་འདོད་པའི་རྒྱུ་ནི་དྲན་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གང་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པར་མཐོང་བའི་དོན་ནི་དྲན་པ་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཡིན་ལ། མཚམས་སྦྱར་མ་ཐག་པ་ཉིད་དུ་དོན་དེ་དག་ལ་མངོན་པར་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། མི་འདོད་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡོངས་སུ་དོར་བར་སེམས་པའོ། །མངོན་པར་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་དེ་ལས་ཀྱང་ཐ་སྙད་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གཞུང་གི་ཚོགས་འདིས་ནི་མངོན་སུམ་གཉི་གའི་ཡུལ་ལ་ཡང་བདེ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ནི་དྲན་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ཞིང་དྲན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུན་གྱིས་ཐ་སྙད་བར་དུ་བཅད་པ་ནི་གཉི་ག་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་དེ་ལ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ན་འོ་ན་ནི་དེ་ལྟར་ཉམས་
Chinese
所謂的“是”，就像之前一樣，是指對先前和之後發生的兩種體驗沒有區別地接受。它的力量是安立和喚醒憶念的行，憶念的行是執持將要體驗的對境。從那個力量，通過安立行，憶念產生。憶念的作用是，將體驗到的特殊果的作用與現在見到的事物聯繫起來，合二為一。也就是說，憶念從現量中產生，它將見到成就特殊果的主體與“這就是它”這樣兩種體驗聯繫起來。同樣，憶念也將先前體驗過的、成就特殊果的事物與該事物聯繫起來，即使帶有分別念，但從“這個”開始的現量中，並沒有憶念先前體驗的作用。然而，僅僅是喚醒了先前體驗所產生的習氣而已。對於無分別念來說，也沒有什麼區別。從聯繫作為特殊作用的憶念中，也會產生希求。為了指示希求的對境而說，在見到先前成為現量對境的近處時，就會對所見的果產生希求。在偈頌中，這也被指示為希求的對境。希求的因是憶念。意思是說，凡是見到事物在起作用，憶念就會將其聯繫起來。一旦聯繫起來，就會對這些事物產生希求和不希求。不希求是指認為應該完全捨棄痛苦的因。從希求和不希求中，也會產生言說。經部的觀點是，對於兩種現量的對境來說，憶念已經將其作為產生安樂的對境，並且憶念等相續以言說作為間隔，這對於兩者來說沒有區別。如果現量沒有作用，那麼就會像那樣體驗。
English
The so-called "is" refers to accepting the two experiences of what came before and what comes after without distinction, just as before. Its power is to establish and awaken the mental activity of memory, which holds the object to be experienced. From that power, memory arises through the establishment of mental activity. The function of memory is to connect the experience of the special fruit's action with what is seen in the present, making them one. That is, memory arises from direct perception, connecting the subject who sees the accomplishment of the special fruit with the two experiences of "this is it." Similarly, memory also connects the thing that was previously experienced, which accomplishes the special fruit, with that thing, even though it is accompanied by conceptual thought. However, from the direct perception that begins with "this," there is no function of memory of previous experience. However, it is merely awakening the habitual tendencies produced by previous experience. There is no difference for non-conceptual thought either. From that memory that connects as a special action, desire also arises. In order to indicate the object of desire, it is said that upon seeing the proximity that has become the object of direct perception in the past, desire arises for those fruits that are seen. In verse, this is also indicated as the object of desire. The cause of desire is memory. The meaning is that whenever something is seen to be acting, memory connects it. As soon as it is connected, desire and aversion arise for those things. Aversion refers to thinking that the cause of suffering should be completely abandoned. From desire and aversion, speech also arises. The view of the Sutra School is that for the objects of both direct perceptions, memory has made them the object of producing happiness, and the continuum of memory and so on, with speech as an interval, is no different for both. If direct perception has no function, then it will be experienced as such.
Tibetan
སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་བར་དྲན་པའི་རྒྱུར་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། རིམ་པ་ བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ། དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ནི་དངོས་པོའི་ཆོས་སོ། །དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འདི་ལ་འཐད་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་དགོས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་འདི་ནི་འབྲས་བུ་མཐོང་བ་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཞིང་རྒྱུ་མ་ངེས་པ་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་འཐད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། ཡང་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ། གསལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་ཏེ་ཆེས་གསལ་བའོ། །འདིས་ནི་འདི་སྐད་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཙམ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དྲན་པའི་ནུས་པ་འཇོག་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་གསལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་དྲན་པའི་ནུས་པ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པ་བསྐྱེད་པར་ནུས་པའི་ས་བོན་འཇོག་པ་སྟེ་དྲན་པའི་ས་བོན་འཇོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གསལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཆོས་ཡིན་ནོ། །རེ་ཞིག་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་མཐུ་ལས་བག་ཆགས་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དུས་སུ་འབྱུང་བའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ཅི་འདྲ་བའི་འབྲས་བུ་དང་འབྲེལ་པའི་དོན་དྲན་པའི་བག་ཆགས་བསྐྱེད་པ་དེ་དང་འདྲ་བའི་དངོས་པོ་མཐོང་བ་ལས་དྲན་པའི་ས་བོན་འདིས་སད་པ་ཡིན་ཏེ། དྲན་པ་སྐྱེད་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་སད་པ་དེ་ལས་མངོན་པར་འདོད་པ་སྐྱེད་པར་ནུས་པའི་བག་ཆགས་གང་ཡིན་པ་དེ་འཇུག་སྟེ། འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ས་བོན་སད་པ་ལས་དྲན་པ་ཡིན་ཞིང་དེ་ལས་མངོན་པར་འདོད་པའི་བག་ཆགས་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དྲན་པའི་དུས་ཉིད་མངོན་པར་འདོད་པའི་བག་ཆགས་སད་པའི་དུས་ཡིན་ཏེ། དྲན་པ་དེ་ཉིད་བག་ཆགས་སད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མངོན་པར་འདོད་པའི་བག་ཆགས་སད་པ་དེ་ལས་ཀྱང་འཇུག་པ་སྟེ་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །མངོན་པར་འདོད་པ་ཉིད་ལས་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མངོན་པར་འདོད་པ་ཡང་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་མངོན་པར་འདོད་པའི་བག་ཆགས་ལས་འཇུག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མངོན་སུམ་གཉི་གའི་འཇུག་ པའི་ཡང་མངོན་སུམ་གྱི་རྗེས་སུ་བྱུང་བའི་དྲན་པའི་བྱེད་པས་བར་དུ་ཆོད་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ལ་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་སོ་སོར་ངེས་པའི་དངོས་པོ་འཇུག་པའི་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་རང་ཉིད་འཇུག
Chinese
那么，如何成为回忆的起因呢？为了显示次第而宣说：事物的自性即是事物的法性。此意为：此乃体验的自性，对此无需任何理由。此意为：由见到果而成立，因为并非无因，也非原因不确定，因此对此理由有何用？又，那是什么呢？宣说：从清晰地体验而来，即最为清晰。这说了这样的话：仅仅是体验本身并不能留下记忆的能力，然而清晰地体验才能产生记忆的能力。留下能够产生记忆的种子，即留下记忆的种子，那就是清晰体验的法性。暂时来说，从体验的力量而产生的习气和随之而来的关联是存在的。在因果之时出现的体验，与何种果相关联的意义，产生记忆的习气，从见到与之相似的事物，这个记忆的种子被唤醒，因为与产生记忆相符。从记忆被唤醒，能够产生显现欲望的习气被留下，为了产生果而显现地趋向。如果说从种子被唤醒是记忆，而不是显现欲望的习气吗？记忆之时即是显现欲望的习气被唤醒之时，记忆本身就是习气被唤醒的自性，这是它的意思。从显现欲望的习气被唤醒，也会产生进入，即完全进入。如果说不是从显现欲望本身产生进入吗？显现欲望也是由于在所有进入之前先行而进入，而且那也是从显现欲望的习气而进入，因此没有矛盾。因此，像这样，两种现量进入的，也是具有由现量之后产生的记忆的作用所间隔，并且由于将对境、时间和形态各自确定的事物作为进入的对境，所以现量本身进入。
English
Then, how does it become the cause of memory? To show the order, it is said: The nature of things is the dharma of things. This means: This is the very nature of experience, and there is no need for any reason for this. This means: It is established by seeing the result, because it is not without cause, nor is the cause uncertain, so what is the use of reason for this? Also, what is that? It is said: From clearly experiencing, that is, most clearly. This says this: Merely experiencing itself does not leave the ability of memory, but clearly experiencing produces the ability of memory. Leaving the seed that can produce memory, that is, leaving the seed of memory, that is the dharma of clear experience. For the time being, the habit and the subsequent connection that arise from the power of experience exist. The experience that occurs at the time of cause and effect, the meaning of what kind of result is related to, the habit of producing memory, from seeing things similar to it, this seed of memory is awakened, because it is in accordance with producing memory. From the awakening of memory, the habit that can produce the desire to manifest is left, and it tends to manifest in order to produce the result. If it is said that the awakening from the seed is memory, and not the habit of manifesting desire? The time of memory is the time when the habit of manifesting desire is awakened, and memory itself is the nature of the awakened habit, that is its meaning. From the awakening of the habit of manifesting desire, there is also entry, that is, complete entry. If it is said that entry does not arise from the manifestation of desire itself? The manifestation of desire also enters because it precedes all entries, and that is also entry from the habit of manifesting desire, so there is no contradiction. Therefore, like this, the entry of both perceptions is also interrupted by the function of memory that arises after perception, and because it takes things that are determined separately by object, time, and form as the object of entry, perception itself enters.