Tibetan
བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་བཅོས་བྱེད་ལ། སློབ་མ་རྣམས་ཀྱིས་སློབ་དཔོན་གྱིས་བདག་ཅག་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དེས་བྱས་པའི་བསྟན་བཅོས་ཉན་པར་བྱེད་དེ། དེ་ལྟར་ན་ཡང་བྱེད་པ་པོ་བྱེད་པའི་དགོས་པ་དང༌། ཉན་པ་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཉན་པའི་དགོས་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་ལ་གནས་པའི་དོན་གཞན་ལ་སྟོན་པར་འདོད་པས། གཞན་དུ་ན་དོན་དེ་ཕ་རོལ་ལ་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དེ་བསྙད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལྟར་ན་འདིར་མཚན་ཉིད་བྱེད་པ་ཉིད་སྟོན་པ་པོའི་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་འདི་ཉིད་བྱ་བའི་དོན་དུ་འདི་བརྩམ་མོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ན། དེའང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་བྱེད་པ་དང་ཉན་པ་ནི་ཚད་མ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་གྱི། འདི་ཉིད་བྱེད་པའི་དོན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྒྲའི་བྱ་བ་གཙོར་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་ན་ནི་སྐྱོན་འདི་ཡོད་པ་བདེན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་སྒྲའི་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་གཙོ་བོ་ནི་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྟོན་པ་པོའི་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེས་ན་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དོན་གཙོ་བོར་བྱས་ན་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་སྟོན་པ་པོའི་རྩོམ་པ་འདི་ཐམས་ཅད་ནི་བསྟན་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཡིན་ཏེ། འཚེད་པའི་སྒྲ་ལ་འཚེད་པའི་བྱ་བ་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་ཞིང་ཚོས་པ་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། །དེའི་ཕྱིར་འཆད་པའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་ལས་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་ཞེས་བརྗོད་ན་ནི་ཟས་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་དེའི་དོན་གཞན་དང་ཐུན་མོང་བ་དེའི་དན་ཙམ་ཞེས་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །ད་ལྟར་ནི་དོན་འདི་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་བྱས་པ་ལས་ན་སློབ་དཔོན་ནི་སྟོན་པ་པོ་ཡིན་ལ། ཉན་པར་བྱེད་པ་རྟོགས་པ་པོ་ནི་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འདི་བྱས་པ་དང་ཉན་པ་ནི་སྟོན་པ་པོའི་བྱ་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་དོན་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།། དེའི་ཕྱིར་འདོམས་པར་བྱེད་པ་ནི་སྟོན་པ་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་གཟུང་ངོ༌། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དགོས་པ་འདི་ནི་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཁོ་ནའི་ཡིན་ཏེ། ཀུན་ལས་བཏུས་པའི་ནི་དངོས་སུ་མ་ཡིན་ནོ། །མདོ་དང་རྣམ་འགྲེལ་དག་དགོས་པ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཡང་དགོས་པ་འདི་ཡིན་པར་དོན་གྱིས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི
Chinese
为了教导而造论，学生们听闻论典，是因为老师为了让我们觉悟。如此一来，也就阐述了作者造论的必要，以及听者听闻的必要。想要向他人展示安住于知识的意义，否则，那个意义无法向他人证实，难道不应该说明吗？如此说来，在此处进行定义本身就是教导者的行为。因此，教导就是造论，因此会变成“为了行为的目的而创作此论”。但那是不合理的，因为造论和听闻是为了觉悟正量，而不是为了造论本身的目的。如果说，从语言行为的角度来看，这个过失确实存在，因为语言所要表达的主要内容是具有觉悟之境的教导者的行为，所以才能如此觉悟。如果以意义为主要，则不存在过失，因为教导者的所有创作都是为了教导的目的，就像“煮”这个词，煮的行为不是主要的，而是熟透才是主要的一样。因此，才说从具备讲解的行为中才能产生觉悟。如果说“为了觉悟的目的”，那么就变成了食物等情况下的共同意义，只是其中的一部分。现在，可以这样理解这个意义：因为造论，所以老师是教导者，听闻者、觉悟者是被教导者。如此，造论和听闻是被教导者的行为加持后才能觉悟意义，否则就不能。 因此，会变成“劝诫者是教导者”。“此”指的是内部圆满的、具有意义本质的论典。正因为如此，这个必要是完全确定的，而《摄类学》则不是直接的。经部和《释量论》等，因为必要相同，所以也以意义的方式说明了它们的必要也是这个。后
English
The treatises are composed to teach, and the students listen to the treatises because the teacher wants us to realize. In this way, the necessity of the author's composition and the necessity of the listener's hearing are explained. Wanting to show others the meaning of abiding in knowledge, otherwise, that meaning cannot be proven to others, shouldn't it be explained? Thus, defining itself is the act of the teacher. Therefore, teaching is composing treatises, so it becomes "this treatise is composed for the purpose of action." But that is unreasonable, because composing and listening are for realizing valid cognition, not for the purpose of composing itself. If it is said that from the perspective of linguistic action, this fault does exist, because the main content to be expressed by language is the act of the teacher with the state of realization, so it can be realized in this way. If meaning is the main thing, there is no fault, because all the compositions of the teacher are for the purpose of teaching, just like the word "cook", the act of cooking is not the main thing, but being cooked is the main thing. Therefore, it is said that enlightenment can only arise from having the act of explanation. If it is said "for the purpose of enlightenment", then it becomes the common meaning in the case of food, etc., only a part of it. Now, this meaning can be understood in this way: because of composing treatises, the teacher is the teacher, and the listener, the enlightened one, is the one to be taught. Thus, composing and listening are blessed by the act of the teacher to realize the meaning, otherwise it is not possible. Therefore, it will become "the admonisher is the teacher." "This" refers to the internally complete treatise that has the essence of meaning. Precisely for this reason, this necessity is completely certain, while the Collected Topics is not direct. Because the Sutra and the Commentary on Valid Cognition, etc., have the same necessity, it is also explained in terms of meaning that their necessity is also this. Later