Tibetan
། །དོན་བྱ་བ་ནུས་པའི་སྒྲ་ནི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་སྤངས་པར་ཚད་མས་དམིགས་པ་ཡིན་ལ། དོན་ཀྱང་སྒྲའི་རང་བཞིན་སྤང་བར་དམིགས་པ་ཡིན་ན་དེ་ཇི་ལྟར་ཚད་མས་དམིགས་བཞིན་དུ་བདག་ཉིད་སླུ་བར་བྱེད། དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་རྣམས་དེའི་ཡུལ་ན་གནས་པ་མ་ཡིན་ལ་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ན། གང་གིས་དེའི་ཡུལ་ན་གནས་པ་དང་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་སྒོ་ནས་དོན་བཞིན་དུ་སྒྲའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པར་འགྱུར་ཞིང༌། དོན་དེ་རང་གི་འབྲས་བུ་ལ་སྣང་བ་ན་དེ་དག་ཀྱང་རྒྱུར་གྱུར་བས་སྣང་བར་འགྱུར་བ། དེའི་བདག་ཉིད་དང་དེའི་ཡུལ་ན་གནས་པ་ནི་མེད་ལ། ལོགས་ཤིག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེས་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་སྣང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་ནི་ཕྱི་རོལ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ནམ། དོན་གྱི་སྣང་བ་ནི་རེས་འགའ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ལ། རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ནི་ཕྱི་རོལ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་འབྲེལ་ པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། སྒྲའི་སྣང་བ་འདི་རང་གི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཙམ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཤེས་པ་མཐའ་དག་ལ་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་དེས་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣང་བ་ཉིད་དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་གྱི་གང་འདི་སྒྲའི་རྣམ་པར་ཞེས་བྱ་བ་ཤེས་པའི་ཆོས་དེ་ནི་དེའི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མེད་ཀྱང་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཙམ་ལས་འབྱུང་བ་དེས་ན་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་དོགས་པ་ལ། རིག་པའི་ཆོས་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རིག་པ་སྟེ་ཤེས་པའི་ཆོས་སྒྲའི་རྣམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཕྱི་རོལ་གྱིས་མ་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་འདི་ཕྱི་རོལ་གྱིས་བྱས་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །རེག་པ་ནི་རྒྱུའི་དངོས་པོར་འཛིན་པའོ། །དེ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་རེག་པ་དང་ལྡན་པའོ། །རེག་པ་དང་ལྡན་པ་མེད་པ་ནི་རེག་པ་དང་མི་ལྡན་པའོ། །དོན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་ལ་མ་རེག་པའི་ཆོས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་གང་ལས་ཤེ་ན། སྒྲའི་སྣང་བ་དེ་དོན་དག་ཏུ་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ནི་ངེས་པར་འབྲེལ་པར་བྱེད་ཅིང་དེར་གནས་པ་ཐོབ་པ་སྟེ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་སྐད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དབང་
Chinese
因此，能起作用的声音，是以量（ प्रमाण，pramāṇa，有效认知）来确定它已舍弃了事物的自性。如果事物也以舍弃声音的自性来确定，那么它怎么会在以量来确定的同时，又欺骗自身呢？因此，声音并非存在于它的境域中，也不是它的自性。那么，凭借什么，以存在于它的境域中和作为它的自性的方式，像事物一样地跟随声音的出现和消失呢？当事物显现为它自己的果时，那些事物也因为成为因，而显现出来。既没有它的自性，也没有存在于它的境域中，也不是另外一种跟随出现和消失的方式，因此，由于没有凭借它的力量而产生，所以它根本不显现。如果某些知识的法是依赖于外境的，例如蓝色等显现一样。有些则与此相反，例如觉悟的自性不是吗？事物的显现是偶然的，因此与外境有关联，而觉悟的自性是不依赖于外境的，因此与自己的近取因有关联，就像这样。声音的显现仅仅依赖于自己的近取因。因此，由于跟随所有知识，所以外境的显现如果不存在就不会产生，而这个被称为声音的相的知识之法，即使没有与它接近，也仅仅从近取因产生，因此遍（ व्याप，vyāpa，周遍）是不成立的，这样想的疑惑。说了“智慧的法”等等。智慧，也就是知识的法，被称为声音的相，这不是外境所没有做的，然而，应该承认这是外境所做的。触是执持因的实物。谁拥有它，谁就具有触。没有具有触，就是不具有触。在事物上，意思是说，不是不触及事物的法。这是从哪里来的呢？声音的显现，确定地与事物结合，就是确定地关联，并且获得存在于其中的状态，意思是说，显现为它的自性。这样说，是因为什么呢？
English
Therefore, the sound that is capable of acting is determined by valid cognition (pramāṇa) as having abandoned the nature of things. If things are also determined as abandoning the nature of sound, then how can it deceive itself while being determined by valid cognition? Therefore, sounds do not exist in its domain, nor are they its nature. Then, by what means, in the manner of existing in its domain and being its nature, do they follow the appearance and disappearance of sound like things? When things appear as their own fruit, those things also appear because they become the cause. There is neither its nature nor existence in its domain, nor is it another way of following appearance and disappearance, therefore, since it is not born by its power, it does not appear at all. If some phenomena of knowledge are dependent on external objects, such as the appearance of blue, etc. Some are the opposite of that, such as the nature of realization, isn't it? The appearance of things is occasional, therefore it is related to the external object, and the nature of realization is not dependent on the external object, therefore it is related to its own immediate cause, just like that. The appearance of sound depends only on its own immediate cause. Therefore, since it follows all knowledge, the appearance of the external object will not arise if it does not exist, and this phenomenon of knowledge called the aspect of sound arises only from the immediate cause even without being close to it, therefore pervasion (vyāpa) is not established, so think of the doubt. It said, "The phenomenon of wisdom," and so on. Wisdom, that is, the phenomenon of knowledge, called the aspect of sound, is not something that the external object has not done, however, it should be admitted that this is done by the external object. Touch is holding the substance of the cause. Whoever has it has touch. Not having touch is not having touch. On things, it means that it is not a phenomenon that does not touch things. Where does this come from? The appearance of sound, definitely combined with things, is definitely related, and obtaining the state of existing in it, means appearing as its nature. It is said like this, because of what?
Tibetan
པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བའི་སྒྲའི་རྣམ་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡིན་པར་རྟོགས་ཤིང་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་ཞེན་པར་བྱས་པ་དེའི་ཕྱི་རོལ་གྱིས་བྱས་པར་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། འཛིན་པའི་རྣམ་པར་ནང་དུ་ཡོངས་སུ་གསལ་བ་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱིས་མ་བྱས་པར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པའི་ཆོས་གང་ཞིག་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཉིད་དུ་ཞེན་པར་བྱས་པ་དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱིས་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྔོན་པོའི་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །སྒྲའི་སྣང་བ་ཡང་དོན་ཉིད་དུ་ཞེན་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ག་ལས་ཞེས་དོགས་ན། ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་ཞེན་པར་བྱས་པའི་རྣམ་པ་དེ་ལས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དོན་རྣམས་མི་རྟོགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་སྐད་བཤད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པར་བྱས་པ་དབང་པོའི་ཤེས་པའི་སྣང་བ་ལས་ནི། གཞན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱི་རོལ་གྱིས་བྱས་པ་ཡིན་པར་བལྟའོ། །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པར་བྱས་པ་ ཡང་སྒྲའི་སྣང་བ་ལས་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྒྲ་མི་རྟོགས་ཤིང་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱི་རོལ་གྱིས་བྱས་པར་མ་གྱུར་ན་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་ལས་ཀྱང་སྤྱིར་རྣམ་པར་གཞག་པ་དང༌། དེ་ལས་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་གྱིས་བྱས་པ་ནི་འགྲུབ་པ་འབའ་ཞིག་གོ །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱིས་བྱས་པར་འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་དག་ལས་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱས་པ་ལས་སྣང་བ་དེ་དག་གི་ཕྱི་རོལ་གྱིས་བྱས་པར་འདོད་པ་དེ་བཞིན་དུ། དབང་པོའི་ཤེས་པ་ལ་གནས་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་ཞེན་པར་བྱས་པའི་སྒྲའི་སྣང་བ་ལས་སྒྲ་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ཀྱང་དེ་ཕྱི་རོལ་གྱིས་བྱས་པར་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། སྒྲའི་སྣང་བ་དེ་དང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པར་བྱས་པའི་རྣམ་པར་ཕྱི་རོལ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱིས་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ན་སྣང་བ་གང་ལས་ཀྱང་དོན་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རབ་རིབ་ཅན་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པར་བྱས་པ་ཡིན་ཡང་སླུ་བའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱི་རོལ་གྱིས་མ་བྱས་པས་འཁྲུལ
Chinese
对于显现在识中的声音的显现，如果认识到是外境之义，并且执着于外境本身，那么就应当承认那是外境所为。对于在执取之相中完全显现于内，但并非特别执着于外境本身的事物，可以推断那不是外境所为。任何执着于外境之义的识法，都是外境所为，例如蓝色显现。声音的显现也同样执着于外境之义。如果怀疑这是为什么，那是因为如果从执着于外境本身的显现中，会导致无法认识色等外境。因此，应当这样说：对于特别执着于外境自性的感官识的显现，能够认识其他外境之义的事物，应当认为那是外境所为。如果特别执着于外境， 并且从声音的显现中无法认识外境的声音，也不是可以分别安立的，如果那不是外境所为，那么从蓝色等显现中，普遍的分别安立，以及由此而来的外境所为，就只能是成立的。因为也认为蓝色等是外境所为。正如从蓝色等显现中，能够分别安立外境的蓝色等，从而认为那些显现是外境所为一样，对于处于感官识中，执着于外境自性的声音显现，也应当能够分别安立声音，并且由此承认那是外境所为，因为声音的显现与蓝色等的显现没有区别。因此，对于外道论者来说，特别执着于外境的显现，成为安立外境之因的遍及，就是外境所为。否则，任何显现都无法认识事物。对于患有眼翳等人的识的显现，虽然特别执着于外境，但因为是欺骗性的，所以无法认识外境，因为那不是外境所为，所以是错乱的。
English
Regarding the appearance of sound appearing in consciousness, if it is recognized as the meaning of an external object and is clung to as the external object itself, then it should be acknowledged that it is caused by the external object. Whatever is fully manifest internally in the aspect of grasping, but is not particularly clung to as the external object itself, it is reasonable to infer that it is not caused by the external object. Any cognitive phenomenon that clings to the meaning of an external object is caused by the external object, just like the appearance of blue. The appearance of sound is also clung to as the meaning of an external object. If there is doubt as to why this is so, it is because if from the appearance of clinging to the external object itself, it would follow that one would not be able to recognize external objects such as form. Therefore, it should be said that for the appearance of sense consciousness that particularly clings to the nature of an external object, that which cognizes other external objects should be regarded as caused by the external object. If particularly clinging to the external object, and from the appearance of sound, the external sound cannot be recognized and is not something to be distinguished, if that is not caused by the external object, then from the appearance of blue and so on, the general distinction and the external object caused by it would only be established. Because it is also considered that blue and so on are caused by the external object. Just as from the appearance of blue and so on, the external blue and so on can be distinguished, and it is considered that those appearances are caused by the external object, so too, for the appearance of sound that is in sense consciousness and clings to the nature of an external object, sound should be able to be distinguished, and it should be acknowledged that it is caused by the external object, because there is no difference between the appearance of sound and the appearance of blue and so on. Therefore, for the proponents of external objects, the pervasion that particularly clings to the appearance of external objects and becomes the cause of establishing external objects is indeed caused by the external object. Otherwise, no appearance would be able to cognize objects. For the appearance of consciousness of those with cataracts and so on, although it particularly clings to the external object, it is deceptive and therefore cannot cognize the external object, because it is not caused by the external object, so it is confused.