Tibetan
ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉམས་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་ཡིན་ལ། རང་གི་ངོ་བོ་ཉམས་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་ཡིན་ལ། རང་གི་ངོ་བོ་ཉམས་པ་ཉིད་ནི་དགག་པ་ཡིན་པས་འགལ་བ་དེ་གཉིས་གཅིག་ལ་ཅིག་ཅར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེས་ན་མཉན་བྱ་ཉིད་ནི་འགའ་ཞིག་ལས་ཀྱང་ལྡོག་པར་ངེས་པ་འམ། དེའི་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མཉན་བྱ་ཉིད་ནི་ཉན་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེས་ན་མཉན་པར་བྱ་བ་ཉིད་རྟག་པ་དག་ལས་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་ཉིད་གོ་བར་བྱེད་པའི་རྟག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ཅི་སྟེ་མཉན་བྱ་ཉིད་ཅི་ཉན་པའི་ཤེས་པས་རྟོགས་པའི་དོན་བྱེད་པ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་ནམ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་དེ་ནི་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་ཙམ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་མཉན་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་ཉིད་མཉན་བྱ་ཡིན་ན། དེ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ན་གོ་བར་བྱེད་པར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་སྒྲ་ཉིད་ལ་བརྟེན་པས་གནོད་པར་བྱེད་པས་སྒྲ་ལ་ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། ཚད་མ་གང་གིས་སྒྲ་ལ་དེ་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་མཉན་བྱ་ཉིད་ཀྱིས་ཅི་བྱ། འདིས་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཆོས་ཅན་གཅིག་ཉིད་ལ་ནི་ཡོད་པ་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་པ་བསྟན་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འོ་ན་ནི་ངེས་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཡོད་པ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་མི་འགྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཁྱབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ངེས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་བྱུང་བ་ཉིད་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པར་ནི་མི་བརྗོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་རྩོལ་བའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་རྩོལ་བའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་པ་ཡིན་གྱི་ཡོད་པ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྩོལ་བ་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རང་བཞིན་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །མ་མཐོང་བས་ཀྱང་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ན། འོ་ན་ད་ནི་མི་དམིགས་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མས་གནོད་པར་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་མཐོང་བ་ལྡོག་པ་སྒྲུབ་པ་ནི་ཚད་མས་གནོད་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར་གནོད་པ་མཐོང་བའི་མ་མཐོང་བ་ལས་གཞན་གནོད
Chinese
是完全捨棄了自己的本性喪失，完全捨棄了自己的本性喪失，自己的本性喪失即是否定，那麽這兩個相違之法怎麽能同時存在於一個事物上呢？因此，所聽聞的事物必然與某些事物相違，或者它的自性也不是完全隔絕的，因此不是使人理解的事物。如果所聽聞的事物是產生聽聞的意識， 那也是能夠起作用的，因此，所聽聞的事物因為與常法相違，難道不是使人理解無常的常法嗎？如果所聽聞的事物僅僅是聽聞的意識所認識的作用嗎？如果是這樣，那麽就是使人理解的事物。然而，那是共同的，因為僅僅存在對於一切事物都是存在的。如果產生聽聞的意識就是所聽聞的事物，那是獨一無二的，那麽就不會成為使人理解的事物。那是因為依賴於聲音本身而造成損害，因此要證明聲音具有普遍性嗎？用哪個量已經證明了聲音具有無常的普遍性，既然已經證明了聲音是無常的，那麽所聽聞的事物有什麽用呢？這能使一切非共同的事物都能被理解。此外，先前已經說過，對於一個法，不能顯示存在被無常所遍及。那麽，對於具有確定對象的存在本身，既然不能成立被無常所遍及，那麽剛剛產生的事物也不會被遍及，因為它是具有確定對象的。如果這樣問，那麽，剛剛產生的事物並不是執著於存在的自性來證明被無常所遍及，而是努力的結果。那也是因為隨著努力的順逆而行動，因此與之相關的事物是被無常所遍及的，而不僅僅是存在。與努力相關的事物與存在並非不同，因此因為是自性所以沒有過失。如果沒有看見也不是相違的，那麽現在非現觀就不是量，因為有可能被量所損害。沒有看見而成立相違就是被量所損害。像這樣，除了看見損害的沒有看見之外，其他的損
English
is the complete abandonment of one's own nature's loss. It is the complete abandonment of one's own nature's loss. The loss of one's own nature is negation, so how can these two contradictory things exist simultaneously in one thing? Therefore, what is heard must contradict some things, or its own nature is not completely isolated, so it is not something that makes people understand. If what is heard is the consciousness that produces hearing, That is also able to function, so, since what is heard contradicts the permanent dharma, isn't it the permanent dharma that makes people understand impermanence? If what is heard is only the function recognized by the consciousness of hearing? If so, then it is something that makes people understand. However, that is common, because mere existence exists for all things. If producing the consciousness of hearing is what is heard, and that is unique, then it will not become something that makes people understand. That is because it relies on the sound itself to cause harm, so is it necessary to prove that sound has universality? Which valid cognition has already proved that sound has the universality of impermanence, and since it has been proved that sound is impermanent, then what is the use of what is heard? This can make everything non-common understandable. In addition, it has been said before that for one dharma, it cannot be shown that existence is pervaded by impermanence. Then, for existence itself with a definite object, since it cannot be established that it is pervaded by impermanence, then the thing that has just arisen will not be pervaded either, because it has a definite object. If you ask this, then the thing that has just arisen is not clinging to the nature of existence to prove that it is pervaded by impermanence, but the result of effort. That is also because it acts according to the order of effort, so what is related to it is pervaded by impermanence, and not just existence. What is related to effort is not different from existence, so because it is self-nature, there is no fault. If not seeing is not contradictory, then now non-perception is not a valid cognition, because it is possible to be harmed by a valid cognition. Not seeing and establishing contradiction is being harmed by a valid cognition. Like this, besides not seeing the harm, other harms
Tibetan
་པ་མཐོང་བ་ཆད་མ་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་མ་མཐོང་བ་ལ་ཡང་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་སྲིད་དེ། དེས་དེ་ལྟར་མ་མཐོང་བ་དེ་ལ་གནོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདི་ལ་ཡང་འགྱུར་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་མ་ཞུགས་ཀྱང་དོགས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། གོ་བར་བྱེད་ པའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ལ་གནོད་པ་སྲིད་ན། དེའི་ཞེས་བྱ་བ་གོ་བར་བྱེད་པའིའོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་མཚན་ཉིད་ལ་གནོད་པར་བྱས་ན་མཚོན་བྱ་མཚོན་པར་མི་ནུས་ཏེ་དེས་ན་སུན་ཕྱུང་བར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ་མཚོན་པར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཡུལ་གཅིག་ཉིད་ལ་མཚན་ཉིད་དེ་མཚོན་བྱེད་མ་ཡིན་པས་ན་དེའི་ཕྱིར་ལྡོག་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པ་སྔ་མ་ལ་ཡང་ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་དེ་ཡིད་མི་ཆེས་སོ། །གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་ངེས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ལ་མངོན་སུམ་དང༌། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་འགལ་བ་མཐོང་བས་ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །འདི་ལྟར་སྨིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཡལ་ག་གཅིག་ལས་སྐྱེས་པ་དང༌། །གཟུགས་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཚུལ་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཡང་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་སྨིན་པར་མྱོང་བ་དང་ཇི་ལྟར་སྔོ་བསངས་ཡིན་ཏེ། དེའི་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེའི་བུ་ཉིད་ཚུལ་གསུམ་པ་ཡིན་ཡང་སྔོ་བསངས་ཉིད་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་གནོད་པ་ལྟ་བུ་འམ། དཔེར་ན་མི་རྟག་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཚུལ་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་བྱེད་པ་ཉིད་སྒྲ་རྟག་སྟེ། མཉན་བྱའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་མཉན་བྱ་ཉིད་ཀྱིས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གནོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་དགག་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ་དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་བཤད་ཟིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེའི་བདག་ཉིད་དང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པ་མི་སྲིད་དོ། །དེའི་བུ་ཉིད་དང་ཡལ་ག་གཅིག་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་དང་འབྲེལ་པ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །བྱས་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་གནོད་བྱ་མ་ཡིན་ལ། མཉན་བྱ་ཉིད་ནི་མ་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པ་མེད་ན། ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ཚུལ་གསུམ་པར་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གནོད་པ་སྟོན་པ་ན་འགལ་བ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཅན་བརྗོད་པ་དེ་མི་འཐད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་བཤད་པ། རྗེས
Chinese
认为不见即是断灭的，对于不见，也可能受到其他量妨害。因为那样妨害了那个不见，同样也会发生在这里。如果妨害的量没有介入，怎么会产生怀疑呢？如果具有使人理解的特征，就可能受到妨害。所谓的“它的”，是指使人理解的。仅仅这样妨害了特征，就不能使所诠释的被诠释，因此说是驳斥，因为不能诠释。因为对于同一个事物，那个特征不是诠释者，因此，为了成立相违，对于先前的非能见，也不可信赖，即不相信。意思是确定不是使人理解的。如果这样，对于比量所要认识的对境，见到与现量和比量相违，而不可信赖，对于比量也是同样的。比如，对于“成熟”这个词，虽然具有从同一枝条生出，以及形状没有差别这三个特征，但是现量体验到没有成熟，怎么会是青色呢？对于“因为是它的儿子”这句话，即使它的儿子本身是具有三个特征的，但是青色本身就像被现量妨害一样。或者，例如，在成立无常本身时，具有三个特征的“所作性”说声音是常，因为是可听的。如果说，因为具有三个特征的“可听性”本身妨害了，所以比量被妨害了，那么，为了驳斥这个说法，解释说不是那样的。像前面所说的那样，具有已经说过的特征的比量，它的自性和从它产生的关系，不可能被现量和比量妨害。它的儿子本身和从同一枝条生出，与所要成立的事物没有任何关系。所作性与所要成立的事物有关联，因此不是被妨害的，而可听性本身因为没有关联，因此不是妨害的。如果比量不会被现量和比量妨害，那么，当具有三个特征的标志，以与具有三个特征相同的方式显示妨害时，那么说没有矛盾和错误的说法，就不合理了。解释说：比
English
For the unseen, which is considered to be the cessation of seeing, it is possible to be harmed by other valid cognitions. Because it harms that unseen in that way, it is also possible for it to happen here as well. How can doubt arise even if the valid cognition that harms has not intervened? If there is harm to what possesses the characteristic of making understandable, then "its" means making understandable. If the characteristic is harmed just by that, then what is to be expressed cannot be expressed, therefore it is said to be refuted, because it cannot express. Because for the same object, that characteristic is not an expresser, therefore, in order to establish the opposite, the previous non-perception is also not reliable, that is, not believed. The meaning is that it is certain that it is not making understandable. If that is the case, then for the object to be understood by inference, seeing contradictions with direct perception and inference, and being unreliable, is the same for inference as well. For example, for the word "ripe," although it has the three characteristics of being born from the same branch and having no difference in shape, how can it be blue when direct perception experiences it as unripe? For the statement "because it is its son," even if its son itself has three characteristics, blueness itself is like being harmed by direct perception. Or, for example, when establishing impermanence itself, the agent itself, which has three characteristics, says that sound is permanent, because it is audible. If it is said that inference is harmed because audibility itself, which has three characteristics, harms it, then, in order to refute this statement, it is explained that it is not like that. Like what has been said before, inference with the characteristics that have already been stated, its own nature and the relationship arising from it, cannot be harmed by direct perception and inference. Its son itself and being born from the same branch have no relationship with what is to be established. The agent is related to what is to be established, therefore it is not harmed, and audibility itself is not a harmer because it is not related. If inference is not harmed by direct perception and inference, then when a sign with three characteristics shows harm in the same way as having three characteristics, then the statement that there is no contradiction and error would be unreasonable. It is explained: Ratio