Tibetan
་ཀྱང་ལྡོག་མཚམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་ནས་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ། །ངེས་པའི་ཆ་གང་ལ་མི་སླུ་བར་རྗེས་སུ་རྫོགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ལ། གང་སླུ་བ་དེ་ལ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྐྲ་ཤད་ཀྱི་ཚོགས་སུ་འཛིན་པའི་རབ་རིབ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་སྐྲ་ཤད་ཀྱི་ཆ་ལ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ལ། རང་གི་ངོ་བོའི་ཆ་ལ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ངེས་པ་ལ་མི་སླུ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་ཚད་མ་ཡིན་པ་དང༌། ངེས་པའི་ཡུལ་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་ལྡོག་མཚམས་ལ་ལྟོས་ནས་ཐ་དད་པ་ཡིན་པ་ལ། ཚད་མའི་བྱ་བ་ནི་ཆོས་སོ་སོ་ཐ་དད་བ་ལ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མེད་པ་ལས་ལྡོག་པས་བརྟགས་པའི་ཡོད་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྟག་པ་ཉིད་དང་ལྷན་ཅིག་ཚད་མའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་ཉིད་དེ་ནི་རྟག་པ་ལས་ཐ་དད་པར་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ ཡིན་ལ། རྟག་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡོད་པ་ལས་ཐ་དད་པར་བྱ་བ་གཞན་གྱི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མི་སླུ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཡོད་པ་ཙམ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་མངོན་སུམ་གྱིས་ངེས་པའི་རྟག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་མི་སླུ་བར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ན་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་གྲུབ་པའམ། འགལ་བ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་མེད་དོ། །ཇི་སྟེ་གང་དུ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ནི་རྟག་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པ་ལ་དཔེ་ཅི་ཡོད་གཞུང་ལ་བརྟེན་ནས་ནི་གཏན་ཚིགས་དགོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་གཞུང་ལུགས་ལ་མི་བརྟེན་པ་དག་གང་གི་ཚེ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་ཕྱིར་ཟློག་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་འདིས་སུན་འབྱིན་པས་ཀྱང་དོན་འགའ་ཞིག་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་དུ་གཞུག་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དཔེ་མེད་པས་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་མ་གྲུབ་པ་ལ་ནི་དཔེ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་དང་དེར་དཔེ་གཟུང་བར་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་དེར་ནི་དགོངས་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ལས་གཞན་པའི་དངོས་པོ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་འཇུག་པ་ནུས་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཏན་ཚིགས་ཡོད་པའི་ཡུལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་རབ་ཏུ་སྟོན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་དོན་ནི་དཔེ་ཡིན་གྱི། ཕྱིར་རྒོལ་བ་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང་ལྡན་པར་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་གྲུབ་པ་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་གང་གིས་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ལ་བྱས་པ་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་པ་སྟོན་པའི་ཚད་མ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཡང་མི་རྟག་པ་ཉིད་གྲུབ་པས་ཐམས་ཅད་དུ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །ཇི་སྟེ་ཡང་ཡོད་པ་འམ་བྱས་པ་ལ་མ་བརྟེན་པར་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མི་འཇུག་པས་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལས་བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་གསུམ་མེད་པར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། བསྒྲུབ་པར་བྱའི་ཆོས་ཅན་ཉིད་ལ་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པ་དེས་ན་ཆོས་ཅན་གཞན་ཡོངས་སུ་གཟུང་པས་ ཅི་བྱ་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ལས་མ་གཏོགས་པའི་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ཏེ། ཆོས་ཅན་གཅིག་ཉིད་ལ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་བསྟན་པར་མི་ནུས་སོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་ན་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་དེ་ལྟར་གནོད་པ་བྱེད་པའི་ཚད་མ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་གལ་ཏེ་གཞན་དག་ཇི་ལྟར་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་ཉིད་མ་ཡིན་ཡང་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་འདི་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་སྐད་སྨྲ་བ་ན། མཐོང་བའི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཀྱང་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མས་ཡུལ་དུ་བྱ་དགོས་ཤིང༌། དེ་དག་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ན་ཡང་དངོས་པོ་མི་སྣང་བ་འགའ་ཞིག་དོན་བྱེད་ཀྱང༌། སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་འདི་དག་ཀྱང་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་སྨྲ་བ་ན། གཞན་གྱི་དཔེར་བྱས་པ་མི་སྣང་བའི་དངོས་པོ་ཡང་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མས་ཡུལ་དུ་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་གཅིག་ཉིད་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་རབ་ཏུ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་དོན་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་བསྡུས་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་བཞེད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་ཅུང་ཟད་བྱས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་པའོ་ཞེས་གང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་རང་བྱེ་བ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་ཁྱབ་པར་མི་འདོད་དེ། དེའི་ཕྱིར་དོན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྟགས་ཉིད་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མས་རང་གི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བས་ཁྱབ་པར་བྱ་བས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པ་ངེས་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དོན་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་བསྡུས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཁྱབ་པར་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ན་ཐམས་ཅད་
Chinese
也依赖于反面的差别而互相不同。在确定的部分中，不欺骗而完全跟随的，那就是量；凡是欺骗的，那就不是量。例如，将毛发丛误认为毛发的眼花缭乱者的知识，对于毛发的部分来说不是量，对于其自身本质的部分来说也不是量。因此，依赖于对确定不欺骗的方面，才是量；确定的对境的法，也依赖于反面而不同。量的作用在于各个法之间的不同。因此，通过与无相反来推断的有，与常有一起不是量的对境。因为有自常有中由现量成立是不同的。常有也与有不同，是其他作用的对境。因此，仅仅依赖于具有不欺骗的有，现量所确定的常有，对于不欺骗产生怀疑时，因为是分别观察，所以没有不成立或者相违的过失。如果说，在何处能成立所遍和能遍的事物呢？为了成立常有，有什么例子呢？不依赖于论典，就不能安立理由。当其他人不依赖于宗派，反驳刹那性时，通过此反驳，也必须让对方承认某些是刹那性，否则，因为没有例子，就不是理由。因此，对于所要成立的法不成立的，没有任何例子。在彼处和此处所说的例子，意指：在与所要成立的法不同的事物上，依赖于有理由，才能成立能损害的量，否则就不能。因此，理由存在的对境，是极力显示能损害的量的行境之义，是例子，而不是在外来反驳者那里成立具有所立之法。如果能损害的量不依赖于所立之法的成立，那么，能损害的量依靠什么来对例子的法
English
also depend on the difference of the opposite aspects and become different from each other. That which is not deceptive in the aspect of certainty and is completely followed is a valid cognition; that which is deceptive is not a valid cognition. For example, the knowledge of a person with blurred vision who perceives a collection of hairs as hairs is not a valid cognition with respect to the aspect of hairs, just as it is not a valid cognition with respect to its own nature. Therefore, being a valid cognition depends on not being deceptive in certainty, and the qualities of the objects of certainty are also different depending on the opposite aspects. The function of valid cognition is in the difference between individual qualities. Therefore, that which is existence ascertained by being the opposite of non-existence is not an object of valid cognition together with permanence. Because that existence is established by direct perception as being different from permanence, and permanence is also different from existence and is the object of other functions. Therefore, when one doubts the non-deceptiveness of permanence, which is ascertained by direct perception based solely on the existence that possesses non-deceptiveness, there is no fault of non-establishment or contradiction because it is analytical observation. If it is said, where will the object to be pervaded and the pervading entity be established? What example is there for establishing permanence? One should not establish reasoning based on scriptures. When others, who do not rely on philosophical systems, refute momentariness, by this refutation, they must also make the opponent concede that some things are momentary; otherwise, it would not be a reason because there is no example. Therefore, there are no examples for that which the property to be proven is not established. What is said to be taken as an example there and then means that on an object other than the subject of what is to be proven, the valid cognition that harms can be applied based on the existence of a reason, but not otherwise. Therefore, the object of the existence of a reason, the meaning of the scope of activity that greatly shows the harming valid cognition, is an example, but it is not established in the external opponent as possessing the property to be proven. If the harming valid cognition does not depend on the establishment of the property to be proven, then what does the harming valid cognition rely on to the example's property?
Chinese
因为显示所作遍及无常的量，在所立的法上，也成立了无常，所以能成立一切损害的量，能成立所立。因此，不是自性的因，太过分了。如果说，不依赖于有或所作，损害本身就不会成立，所以必须依赖于有。这样一来，由于从与损害量同时存在的同品法性中成立了所立，所以太过分了，没有三种方式。答：因为在所立的法本身上成立了周遍，所以抓住其他的法有什么用呢？你所说的是不合理的。像这样，完全抛弃了除了所立的法之外的可见事物。对于一个法，不能显示损害的量。如果说，如果声音不是刹那，就不会成为有。像这样，如果要显示损害的量，如果其他人像瓶子等可见事物一样，即使不是刹那，也有作用，声音也是如此。如果这样说，那么，可见的瓶子等也必须成为损害的量的对境。如果它们成为对境，有些不显现的事物也有作用。即使不是刹那，也会变成那样，这些可见的事物也是如此。如果也这样说，那么，作为其他例子的不显现的事物也必须成为损害的量的对境。如何才能对一个所立的法很好地显示损害的量呢？因此，学者的周遍和周遍的事物，成立，被认为是具有包含一切意义的对境。凡是稍微所作的，都是无常的。这就是所说的。不希望支分等相状依赖于自别。因此，必须确定，具有一切意义的对境的相，通过损害的量，由自己的所立所遍及的周遍已经成立。如果显示具有包含一切意义的周遍，那么一切
English
Because the valid cognition that shows that what is made is pervaded by impermanence, impermanence is also established on the subject of proof, so the valid cognition that harms everything is able to establish the proof. Therefore, it is too much to not be the reason of self-nature. If it is said that harm itself will not occur without relying on existence or being made, so it must rely on existence. In that case, since the proof is established from the nature of the similar class that exists simultaneously with the valid cognition that harms, it is too much to not have three modes. Answer: Since pervasion is established on the subject of proof itself, what is the use of grasping other subjects? What you said is unreasonable. Like this, completely abandoning the visible objects other than the subject of proof. For one subject, it is not possible to show the valid cognition that harms. If it is said that if sound is not momentary, it will not become existent. Like this, if you want to show the valid cognition that harms, if others, like visible objects such as pots, are effective even if they are not momentary, then this sound is also like that. If you say that, then the visible pots and so on must also become the object of the valid cognition that harms. If they become the object, some non-appearing things are also effective. Even if it is not momentary, it will become like that, and these visible things are also like that. If you also say that, then the non-appearing things that are used as other examples must also become the object of the valid cognition that harms. How can the valid cognition that harms be well shown to one subject of proof? Therefore, the scholar's pervasion and the things that pervade, which are established, are considered to have the object of including all meanings. Whatever is slightly made is impermanent. That is what is said. It is not desired that the aspects of the limbs and so on depend on their own distinctions. Therefore, it must be determined that the sign of the object of all meanings, through the valid cognition that harms, the pervasion pervaded by its own proof has been established. If you show the pervasion that has the inclusion of all meanings, then everything