English
It is not that there is nothing, and even if there is, it is not manifest, because even without the immediate cause, it would be possible to realize. If it is said that what is beyond the senses cannot be known by anyone, then by what can one know that which is beyond the senses? If this is the case, then those of the mundane would have no definite meaning, and even if they existed, they could not be known. If this is said, then it is explained: Apart from the expressive meaning that resides in what one wants to express, there is nothing that can be determined, nor can it be known. If one expresses the meaning of what one wants to express, then what one wants to express is the cause of the definite meaning, because whatever meaning one wants to express, that itself is what is to be expressed, so it is a definite meaning, and what clarifies that definite meaning is the symbol. In the made-up scriptures and mundane terms, whatever the speaker wants to express is what is used as a symbol, and at that time, from the speaker's terms, the knower also teaches his own students, and those also teach their own students. Because they are able to make them understand, it is known that there is a definite meaning because the oral tradition is not interrupted. The definite meaning that one wants to express does not exist in a realm that is not made by a person, nor is there a symbol that clarifies it. Therefore, in that which is not made by a person, where does the single meaning come from? It does not come from anywhere, nor can it be known. The meaning of sound is taken by the fame of the world. The meaning of the mundane is determined by its own nature, but it is not determined by anything, but rather by the power of symbols. The same is true of the Vedas, so how can it be said that meaning is not made by a person? If one accepts that it is determined by its own nature, that is unreasonable. If one accepts that all sounds are determined by their own nature, then the symbol by which one wants to express something else would be meaningless. Furthermore, if sounds are all by their own nature, then symbols would also be meaningless. Whatever meaning can be known by its own nature does not depend on making a symbol, just like a lamp. Sounds are also the power of their own nature, so symbols are meaningless. If it is said that the symbol is to clarify what is compatible, that is unreasonable, because in order to clarify
Tibetan
ཁས་ལེན་ན་ཡང་ངེས་པ་གང་ལས་ཡིན་ཏེ། མི་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར་གང་གང་ལ་རྟོགས་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་བརྡས་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ངེས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི། གང་ལ་འདོད་པས་རང་རྒྱུད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདོད་པས་རུང་བ་གསལ་བར་བྱེད་ཅིང་བརྡར་བྱེད་པ་ན་འདོད་པའི་རུང་བ་ཉིད་གསལ་བར་མི་འགྱུར་གྱི། འོན་ཀྱང་མི་འདོད་པའི་རུང་བ་ཉིད་ཀྱང་བརྡས་གསལ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཐམས་ཅད་ལ་རུང་དོན་གཅིག་གི །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རིག་བྱེད་ལ་དོན་ངེས་པ་མེད་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ངོ་བོ་ཉིད་དམ་དོན་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ནི་ལུང་གི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ལུང་གི་མཚན་ཉིད་གཞན་སྤང་བའི་ཕྱིར་བཤད་པ། ཕྱོགས་གཅིག་ལ་མི་སླུ་བ་ནི་ལུང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ལུས་གང་ཞིག་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་ ཡུལ་ལ་མི་སླུ་བ་དང་བཅས་པ་དེ་ནི་དབང་པོ་ལས་འདས་པའི་ཡུལ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན། ཕྱོགས་གཅིག་ལ་མི་སླུ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །སྦྱོར་བའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་ལུང་འདིའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་པ་དེ་ནི་མི་སླུ་བ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མེ་ཁ་བའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ངག་བཞིན་ནོ། །རྩོད་པའི་གཞིར་གྱུར་བ་མེ་ལ་སྦྱིན་སྲེག་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ངག་དང༌། སྲོག་གཅོད་པ་སྤོང་བ་ལ་སོགས་པའི་ངག་ཀྱང་ལུང་འདིའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་ནོ། །དེ་ལུང་འདིའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་པར་ནི་གྲུབ་པ་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར་སྨྲ་བ་པོ་དེའི་ཚིག་གང་ཡིན་པ་དེའི་དོན་དེ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་དོན་དང་ལྡན་པའི་གཞན་གང་ཡིན་པ་ནི་དེ་དང་འབྲེལ་པའི་དོན་རྗོད་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་དོན་གྱི་སྒོ་ནས་དེའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་ཡུལ་ལ་ཡང་ཕྱོགས་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ངག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་བར་བལྟའོ་ཞེ་ན། འདི་ཡང་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་ལུང་འདིའི་ངག་འགའ་ཞིག་མི་སླུ་བར་མཐོང་བ་དེ་ཙམ་གྱིས་ཅི་ཐམས་ཅད་སླུ་བ་མ་ཡིན་པ་དང༌། མི་སླུ་བ་ཡང་ཡིན་པར་འགྱུར་རམ། འདི་སྟོན་པ་ནི་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་མི་འཁྲུལ་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ལུང་དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ནི་མ་ངེས་པ་ཉིད་དོ། །ད་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་
Chinese
即使承认，但确定性又从何而来呢？那就是不变性。像这样，凡是认为具有理解能力的事物，为了用符号来阐明，就会变得不确定。这正是要说明的，即凡是所希望的，如所谓的自续派等。当用希望来阐明和标记允许的事物时，希望的允许本身不会变得清晰，然而，不希望的允许也会被符号阐明。一切事物都具有相同的允许意义。等等，这表明了对于有知者来说，意义是不确定的，并且完全无法理解。因此，由于不存在这样的自性或事物不是由人所造，所以非人造就不是圣言的特征。为了排除圣言的其他特征而说：在一个方面不欺骗就是圣言的特征。任何身体，如果它在可以被现量和比量认知的 对境上不欺骗，那么当它对超越感官的对境产生怀疑时，它就是在某一方面不欺骗。结合的意义是这样的：凡是这个圣言的一个方面，它就是不欺骗的，例如像“火是雪的克星”这句话一样。作为争论基础的“向火献祭”这句话，以及“戒杀生”等等的言语，也是这个圣言的一个方面。它之所以是这个圣言的一个方面，这是已经成立的，即，说话者的任何话语，其意义与该意义相关联的其他意义相关联，因此，由于意义的缘故，它就变成了该圣言的一个方面。如果说，对于非人造的对境，任何遵循其他方面的言语都是其一个方面，那么这也是无法理解的。像这样，如果仅仅因为看到这个圣言的某些话语是不欺骗的，难道所有的话语都会变成非欺骗的和不欺骗的吗？这表明，仅仅因为没有看到，就无法通过理由来证明不欺骗，因此，该圣言的特征的意义是不确定的。现在，如果说……
English
Even if acknowledged, from where does certainty arise? It is from immutability. Like this, whatever is considered to have the ability to understand, in order to clarify it with symbols, it becomes uncertain. This is what is being shown, that whatever is desired, such as the so-called Svatantrika school, etc. When clarifying and marking what is permissible with desire, the permissibility of desire itself does not become clear, however, the impermissibility of what is not desired also becomes clarified by symbols. All things have the same permissible meaning. Etc., this shows that for the knowledgeable, the meaning is uncertain and completely incomprehensible. Therefore, since there is no such essence or thing that is not made by a person, non-human origin is not a characteristic of scripture. To exclude other characteristics of scripture, it is said: not deceiving in one aspect is the characteristic of scripture. Any body that is not deceptive in the object that can be cognized by direct perception and inference, when it doubts the object beyond the senses, it is not deceptive in one aspect. The meaning of the combination is this: whatever is one aspect of this scripture is non-deceptive, for example, like the statement "fire is the enemy of snow." The statement "offering sacrifices to fire," which is the basis of the argument, and the words "abstaining from killing," etc., are also one aspect of this scripture. It is already established that it is one aspect of this scripture, that is, any word of the speaker, whose meaning is related to other meanings associated with that meaning, therefore, due to the meaning, it becomes one aspect of that scripture. If it is said that for non-human-made objects, any speech that follows other aspects is one aspect of it, then this is also incomprehensible. Like this, if only because some words of this scripture are seen to be non-deceptive, will all the words become non-deceptive and non-deceptive? This shows that just because it is not seen, it is impossible to prove non-deception by reason, therefore, the meaning of the characteristic of that scripture is uncertain. Now, if it is said...
Tibetan
སོགས་པས་ལུང་གི་དག་རྣམས་རང་གི་དོན་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་བསྒྲུབས་པས་ལུང་ཐམས་ཅད་མི་སླུ་བ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏོ། །སྒྲར་གཏོགས་པའི་སྦྱོར་བའི་ཤུགས་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲ་རྣམས་དོན་དང་འབྲེལ་པ་མི་འཁྲུལ་པ་འགྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་ལ་སྣང་བའི་ངག་གི་དོན་མེད་ན་ངག་མི་སྦྱོར་ལ། སྒྲའི་དོན་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ལ་མི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ན་སྒྲ་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་མ་ཡིན། གལ་ཏེ་འདི་སྙམ་དུ་དོན་དེ་ནི་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་སྒྲའི་དོན་ལ་ནི། ཚད་མ་གཞན་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བྱ་བ་དང་བྱེད་པའི་འབྲེལ་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་དངོས་པོ་ཙམ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་རྣམས་ནི་ལྕགས་ཀྱི་ཐུར་མ་ལྟར་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་སུ་མ་འབྲེལ་པའི་ངག་གི་དོན་ལ་ནི་མངོན་ སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་བ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཆུ་རླུང་གི་དོགས་ན་བུ་རམ་གྱི་ཕུང་པོ་སྦུངས་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། སོར་མོའི་རྩེ་མོ་ལ་གླང་པོ་ཆེ་བརྒྱ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་དག་ལ་ཡང་དག་གི་དོན་ནི་འགའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་འམ། གནོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེར་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ལ་ནི་གནོད་པ་ཡིན་ན། དེའི་སྒྲའི་དོན་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ངག་རྣམས་དབང་པོ་ལས་འདས་པའི་རང་གི་དོན་ལ་མ་འཁྲུལ་པ་དང་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མི་འཇུག་པ་ན་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ནི་རིགས་མོད་ཀྱི་ཞེས་སྨོས་ཏེ་སྣང་བ་ལ་གནས་པ་བརྗོད་པ་དང༌། མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་བ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡུལ་མ་ཡིན་པར་གང་བརྗོད་པ་དེ་ནི་རིགས་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་མི་རིགས་སོ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་འོན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་གང་གིས་དོན་ཡོད་པར་བསྟན་པར་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་རབ་ཏུ་གྲུབ་ཀྱང༌། ཐོབ་པ་ཡིན་ཡང་སྒྲ་སྦྱོར་བ་ནི་འདོད་པ་ཙམ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་བའི་ཕྱིར་དོན་ལ་འཇུག་པ་ཡང་འདོད་པས་བཟློག་པ་མེད་པས་གཞན་དུ་དོན་ཇི་ལྟ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ཡང་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་སྒྲ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་ན་ཚད་མས་གནོད་པ་མེད་ཀྱང་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཉིད་ནི་མི་ལྡོག་གོ །སྣང་བ་ལ་གནས་པའི་དོན་ཚད་མའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་ནི་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། བློ་ལ
Chinese
等等，通过论证经文的清净，在自己的意义上没有错乱，从而显示一切经文皆不欺骗。属于声音的结合的力量本身，就能成就声音与意义的关联不错乱。如果显现中没有显现的语言的意义，就不会运用语言。声音的意义也是那样的，因此在那上面没有错乱，那么声音怎么不是量呢？如果有人认为，那个意义是被其他的量所损害的，因此不是量。那么，这是不合理的。因为对于声音的意义，其他的量不是适用的。行为和作者的关系不是通过现量来认识的。现量只是执持事物本身。事物就像铁钎一样是没有关联的。比量也是以现量为先导的。因此，对于没有直接关联的语言的意义，现量和比量是不适用的。因此，像“在水雾的疑虑中，有红糖堆积如山”这样的话，以及“在指尖上有百头大象”这样的话，对于这些话的真实的意义，没有任何人能作为对境或者损害。在那里，如果是现量的对境受到损害，那就不是声音的意义。因此，像这样，语言对于超出感官的自己的意义没有错乱，并且现量等等也不适用，那么怎么不是量呢？如果这样，就是合乎道理的，这样说，安住于显现中所说的话，以及现量所取的事物不是自己的自相的对境，凡是这样说的，就是合乎道理的，然而不合道理，这样说，就是然而的意思。像以任何方式来显示有意义，像那样即使已经很好地成立，即使已经获得，声音的结合也仅仅是与意愿相关联的缘故，对于意义的适用也是不能用意愿来遮止的，因为见到其他的语言表达了与意义不符的情况。因此，即使没有被量所损害，对于意义不如实存在的怀疑也是不会退转的。凡是说安住于显现中的意义是量的对境，这也是不合理的，如果量是适用的，那么在智慧上
English
Etc., by proving the purity of the scriptures, without confusion in their own meaning, thereby showing that all scriptures are not deceptive. The power of the combination belonging to sound itself accomplishes that the connection between sound and meaning is not confused. If there is no meaning of the language that appears in appearance, language will not be used. The meaning of sound is also like that, therefore there is no confusion on that, then how is sound not a valid cognition? If someone thinks that that meaning is harmed by other valid cognitions, therefore it is not a valid cognition. Then, this is unreasonable. Because for the meaning of sound, other valid cognitions are not applicable. The relationship between action and agent is not understood through direct perception. Direct perception only grasps the object itself. Objects are like iron skewers, without connection. Inference is also preceded by direct perception. Therefore, for the meaning of language that is not directly related, direct perception and inference are not applicable. Therefore, like the words "In the doubt of water mist, there is a pile of brown sugar like a mountain," and "There are a hundred elephants on the fingertip," for the true meaning of these words, no one can take them as an object or harm them. There, if the object of direct perception is harmed, then it is not the meaning of sound. Therefore, like this, language is not confused about its own meaning beyond the senses, and direct perception etc. are also not applicable, then how is it not a valid cognition? If so, it is reasonable, thus saying, the words that abide in appearance, and the object that is grasped by direct perception is not its own self-character, whatever is said like this is reasonable, however it is unreasonable, thus saying, is the meaning of however. Like showing meaningfulness in any way, like that even if it has been well established, even if it has been obtained, the combination of sound is only related to intention, therefore the application to meaning cannot be prevented by intention, because other languages are seen to express situations that do not match the meaning. Therefore, even if it is not harmed by valid cognition, the doubt that the meaning does not exist as it is will not recede. Whatever is said that the meaning that abides in appearance is the object of valid cognition is also unreasonable, if valid cognition is applicable, then in wisdom