Tibetan
འི་ཕྱིར་དེའི་རྣམ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་དོན་གང་ལ་མི་དམིགས་པ་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ། མེད་པར་ངེས་པ་ནི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དེ་འབྲས་བུ་དེ་ཉིད་མི་དམིགས་པ་གང་ལ་ཡོད་པའོ། །མི་དམིགས་པ་དེ་ནི་དེ་ལ་མི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། མེད་པའི་ཐ་སྙད་ ལ་མི་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཐ་སྙད་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ། མི་དམིགས་པ་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནམ། རྒྱུ་ནི་འབྲས་བུ་ལ་མི་འཁྲུལ་པར་བརྗོད་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན། བཤད་པ། སྔོན་ཞུགས་པའི་ཐ་སྙད་གྲུབ་པ་ལ་ཡུལ་ཡོད་པ་བདོག་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་དུ་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོས་རྒྱུ་མཚན་དང་རྒྱུ་མཚན་གྱི་དངོས་པོ་ཉིད་ཡིན་པ་དེར་རྒྱུ་འབྲས་བུ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང༌། འདིར་ནི་ངེས་པར་སྦྱར་བའི་རྒྱུ་མཚན་དང་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་བདག་ཉིད་སྣང་བ་མི་དམིགས་པའི་ཡུལ་ལ་ཡུལ་ཅན་མེད་པའི་ཐ་སྙད་རང་འདོད་ཀྱིས་བཅུག་པ་ཡིན་ཞིང༌། ལན་ཅིག་ཞུགས་པ་ཉིད་ལས་ཀྱང་འབྲེལ་པ་ཤེས་པས་ཡུལ་དེ་ལ་རང་གི་འདོད་པ་ཐ་སྙད་འཇུག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཡུལ་གཞན་ལ་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་ཞུགས་པར་མ་གྱུར་ན་ནི་དེ་འདོད་བ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཡང་འདིར་མི་འཇུག་པར་ནུས་པ་ཞིག་ན། གང་གི་ཕྱིར་གཞན་དག་ཏུ་དེ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་རབ་ཏུ་ཞུགས་པ་དེའི་ཕྱིར་འདིར་ཡང་དེ་ཙམ་ལ་ལྟོས་ནས་འཇུག་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །འདོད་པས་སྤྱོད་པ་ལས་མ་གཏོགས་པར་ནི་གཞན་དག་ཏུ་དེ་ཙམ་ལ་ལྟོས་ནས་འཇུག་པ་ཡིན་ལ། འདིར་ནི་མི་འཇུག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཡུལ་ཡོད་པ་ལ་དེ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཐ་སྙད་ཞུགས་པར་སྔར་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་རྒྱུ་འབྲས་བུ་ལ་མི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་ཐ་སྙད་ཅེས་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་འདོད་པ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་རུང་བ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པས་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་མི་བསྒྲུབ་ཅེ་ན། བཤད་པ། མི་དམིགས་པ་ཉིད་ནི་རྟགས་ཏེ། དེས་མེད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། ཅི་ལྟར་དོན་མེད་པ་ཤེས་པ་མེད་པས་བསྒྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་མེད་པ་ཡང་ཤེས་པ་གཞན་མེད་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་དགོས་སོ། །དེས་ན་དེའི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡང་དམིགས་པ་གཞན་མེད་པའི་མི་དམིགས་པ་གཞན་གྱིས་ཡིན་པས་ཐུག་པ་མེད
Chinese
因此，它没有那种形态。现在，为了显示不缘于任何事物的量是正确的，所以进行解说。确定不存在，就是不存在的名称，它存在于不缘于果，也就是不缘于那个果之上。不缘于那个果，就是不迷惑于那个果，也就是不迷惑于不存在的名称。如果名称是果，而不缘于是因吗？不能说因不迷惑于果，对此进行解说。因为先前进入的名称成立，对于拥有存在之境，所以没有迷惑。这是这样说的，在所生和能生的事物，是理由和理由的事物本身的地方，因迷惑于果，但是，这里是必须结合的理由和具有理由的事物。像这样，知识和所知的自性显现，在不缘于境的境上，以自己的意愿安立了无境的名称，仅仅一次进入，也因为了解了关系，所以对于那个境，应当安立自己的意愿名称。对此，如果对于其他境，没有进入具有那个理由的名称，那么即使它与意愿有关，也不能进入这里，如果能够这样，那么，因为在其他地方，仅仅以那个理由而完全进入，所以在这里也应当仅仅依赖那个理由而进入。除了随顺意愿之外，在其他地方仅仅依赖那个理由而进入，而在这里却不进入，这样的理由是丝毫也不存在的。因此，对于存在之境，仅仅以那个理由而进入名称，先前已经确定了。因此，因不迷惑于果。这里，名为名称的果本身，不是所要成立的，因为它是依赖于意愿的。所要成立的，仅仅是容许。还有，为什么不缘于事物，就不成立事物的不存在呢？解说：不缘于本身就是因，如果它要成立不存在，那么，就像以无意义的知识成立无意义一样，也必须以其他无意义的知识来成立无意义。因此，它的不缘于，也因为没有其他缘于的不缘于，所以是没有穷尽的。
English
Therefore, it does not have that form. Now, in order to show that the valid cognition that does not apprehend anything is correct, it is explained. Determining non-existence is the term for non-existence, which exists in not apprehending the result, that is, not apprehending that result. Not apprehending that result is not being confused about that result, that is, not being confused about the term for non-existence. If the term is the result, and not apprehending is the cause, can it not be said that the cause is not confused about the result? In response, it is explained: Because the term that entered earlier is established, and because it possesses an existing object, there is no confusion. This is what is being said: Wherever the object to be produced and the object that produces are the reason and the object of the reason itself, there the cause is confused about the result. However, here it is the object of the reason and the object that possesses the reason that must be combined. In this way, the nature of knowledge and the knowable appears. On the object of non-apprehension, the term for the absence of an object is established by one's own intention. Even from entering only once, because the relationship is understood, one should establish the term of one's own intention for that object. If, for another object, the term for possessing that reason has not entered, then even if it is related to intention, it cannot enter here. If it is possible to do so, then because it has completely entered in other places with just that reason, here too it should enter relying only on that reason. Apart from acting according to intention, it enters in other places relying only on that reason, but there is no reason at all why it does not enter here. Therefore, it has already been established that the term enters for an existing object with just that reason. Therefore, the cause is not confused about the result. Here, the result called the term itself is not what is to be established, because it depends on intention. What is to be established is only what is permissible. Furthermore, why does non-apprehension not establish the non-existence of the object? Explanation: Non-apprehension itself is the sign. If it is to establish non-existence, then just as establishing meaninglessness with meaningless knowledge, it is also necessary to establish meaninglessness with other meaningless knowledge. Therefore, its non-apprehension is also due to another non-apprehension that does not have another apprehension, so there is no end.
Tibetan
་པར་འགྱུར་ཏེ། མི་དམིགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་མཐར་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཐུག་པ་ མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་ནི་གཞི་བའི་དོན་གྱི་དངོས་པོ་མི་རྟོག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཕ་རོལ་གྱི་བསམ་པ་ཇི་ལྟར་དོན་ནི་གཞན་ལ་རག་ལས་ནས་བསལ་བ་ཡིན་ལ། ཤེས་པ་ནི་རང་ཉིད་གསལ་བ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། དོན་མེད་པ་ཡང་གཞན་གྱིས་གསལ་ལ། ཤེས་པ་མེད་པ་ནི་རང་ཉིད་གསལ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ནི་ཇི་སྟེ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དམིགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་དོན་ལས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་གསལ་བར་འཐད་པ་ཡིན་ན། མེད་པ་དག་ནི་ཕན་ཚུན་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་གཅིག་རང་ཉིད་གསལ་ན་གཉིས་པ་ལ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་བ་ཟློག་ཏུ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བསམ་པ་འདི་སྨྲས་པ་ནི། དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་མེད་པ་ཡང་འགྱུར་བས་མི་དམིགས་པ་དངོས་པོ་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཉེ་བར་གཞག་པ་དོན་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་དེ་དག་གཞན་དམིགས་པས་ཡུལ་མི་དམིགས་པ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་གཞན་གྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ངེས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་གྲུབ་ན་ནི་དོན་གཞན་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་གྱི། མི་དམིགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཡུལ་ནི་དེས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་དོན་གཞན་ཡོད་པར་གྲུབ་པས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་གཞན་མེད་པ་ཅི་སྟེ་མི་འགྲུབ། ཅི་ལྟར་ཤེས་པ་གཞན་གྲུབ་པས་དེ་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པ་མེད་པར་གྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ། དེ་ལས་གཞན་ཡོད་པས་མེད་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པ་ཉེ་བར་བླངས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། མེད་པ་ནི་མི་དམིགས་པས་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མེད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ནི་དེ་མ་གྲུབ་ན་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་མི་འགྲུབ་པོ། །ཡུལ་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པ་དེ་བཞིན་དུ། མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་མི་དམིགས་པས་རྟོགས་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན། གང་གི་ཚེ་ཞེས་སྨོས་སོ། །གལ་ཏེ་མི་དམིགས་པ་ལས་མེད་པ་གཞན་ཡིན་ན་ནི། དེའི་ཚེ་དེ་མ་གྲུབ་ན་མི་དམིགས་པས་ཐ་སྙད་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། གང་གི་ཚེ་མེད་པ་མི་དམིགས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པའི་མི་དམིགས་པ་ཉིད་དོན་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་མེད་པ་ཡི
Chinese
因此，对于不可见之物的自性之证悟，将成为无有穷尽，此乃其义。由于无有穷尽之故，作为基础之义的实有将成为非概念性的。如果对方认为，正如事物依赖于他者而被排除，而知识是自身显现一样，无有事物也由他者显现，而无有知识是自身显现，并如此宣称，例如“如果无有目标”等等。如果目标的自性之知识由于与事物相异而适合于自身显现，那么无有之物由于彼此之间没有差别，如果一个自身显现，那么第二个也无法阻止其自性，并宣称此种想法：同样，有和无也会改变，因此将不可见作为无有事物的证明来接近是无意义的。如果他们又认为，这些通过其他目标而成就了不可见之境，并如此说道：如果任何以他者事物为目标的知识被确立为确定的自性，那么对其他事物的不可见也将得以成就。因此，不可见是通过现量而成立的，而不是依赖于不可见。如果说它的境是由它成就的，那么，如果情况如此，由于其他事物的存在已被证实，为何其他事物（如瓶子）的无有不能被成就？正如通过其他知识的成立，对非它的知识的无有得以成立一样，由于从它之外的事物的存在，无有得以成立，那么接近不可见又有什么用呢？无有也不是通过不可见而成立的。如果无有不是要被证明的，那么，如果它没有成立，无有的名言也不会成立。正如不能证明境一样，无有的名言也不能通过不可见而被理解。如果无有与不可见是不同的，那么，当它没有成立时，不可见将无法理解名言，如果无有本身与不可见不同，那么它就不是存在，然而，这种形式被称为目标的特征，即不可见本身就是无有之物的无有。
English
Therefore, the realization of the nature of the invisible will become endless, which is the meaning of it. Because of the endlessness, the entity of the basic meaning will become non-conceptual. If the other party thinks, just as things depend on others to be excluded, and knowledge is self-manifesting, so the absence of things is also manifested by others, and the absence of knowledge is self-manifesting, and declares so, such as "if there is no object" and so on. If the knowledge of the nature of the object is suitable for self-manifestation because it is different from things, then the absence of things, because there is no difference between each other, if one self-manifests, then the second one cannot prevent its nature, and declares this idea: Similarly, existence and non-existence will also change, so it is meaningless to approach the invisible as proof of the absence of things. If they also think that these achieve the invisible realm through other objects, and say so: If any knowledge that takes other things as its object is established as a definite nature, then the invisibility of other things will also be achieved. Therefore, the invisible is established through direct perception, not dependent on the invisible. If it is said that its realm is achieved by it, then, if this is the case, since the existence of other things has been proven, why can't the absence of other things (such as bottles) be achieved? Just as the absence of knowledge of non-it is established through the establishment of other knowledge, so since the existence of things other than it, absence is established, then what is the use of approaching the invisible? Absence is not established through the invisible either. If absence is not to be proven, then, if it is not established, the expression of absence will not be established either. Just as the realm cannot be proven, the expression of absence cannot be understood through the invisible either. If absence is different from the invisible, then, when it is not established, the invisible will not be able to understand the expression, if absence itself is different from the invisible, then it is not existence, however, this form is called the characteristic of the object, that is, the invisible itself is the absence of non-existent things.