Tibetan
ར་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དེས་ན་ལྡོག་མཚམས་གཞན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་ཞིག་སྒྲའི་ཆོས་གང་གིས་གོ་བར་འགྱུར་བ་དེའི་སྒྲ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་དང་འདྲ་བས་ཆོས་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ལྡོག་པ་གཞན་གྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒྲ་དེ་ལས་གཞན་གྱིས་ནི་གོ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་སྒྲ་དག་རྣམ་གྲངས་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཡུལ་ ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ནི་ཐ་དད་རྣམ་པར་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ངེས་པའི་ཡུལ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་དག་ཉིད་ཐ་དད་པ་དང་གོ་བྱ་གོ་བྱེད་ཡིན་ན། དེ་དག་ལ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་འབྲེལ་པ་མེད་དོ། །གང་ལ་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་དེ་དག་ནི་གོ་བྱ་གོ་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་གོ་བྱ་གོ་བྱེད་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་དག་དེའི་བདག་ཉིད་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་འོན་ཀྱང་ངེས་པ་ལ་གནས་པ་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པ་ནི་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ནི་སུ་ཡང་དོན་དུ་གཉེར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོ་བར་བྱ་བ་དང་གོ་བར་བྱེད་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་བརློམས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གོ་བར་བྱ་བ་དང་གོ་བར་བྱེད་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཀྱང་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དེ་ཐ་མི་དད་པར་འཛིན་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པས་ནི་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་ཉེ་བར་ཟིན་པ་ཐ་དད་པ་ལྟ་བུར་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །ལྡོག་མཚམས་གཅིག་གི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ལྷག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་བར་དུ་གཅོད་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་དེ་རྟོགས་པ་ན། ལྡོག་མཚམས་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་ནི་ངེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གང་ཞིག་ངེས་པས་མ་ངེས་པ་དེ་ནི་ངེས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མངོན་སུམ་ནི་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པས་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་འཛིན་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་ནས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ངེས་པ་ཡིན་ཡང་ལྡོག་པ་གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གོ་བར་བྱ་བ་དང་གོ་བར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཉིད་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སྒྲོ་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཉེ་བར་ཟིན་པ་དག་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲོ་བཏགས་པ་ད
Chinese
因此，既然如此，那麼以其他區別為理由的，以何種聲音的法來理解自己的體性的差別呢？那聲音也因為依賴於應當說明的緣故，和法相似，所以被稱為法。具有其他區別之境的聲音，不是其他人能夠理解的。因為這個緣故，分別和聲音並非僅僅是名稱不同，而是所緣不同，這被稱為異體而存在。如果確定的境，假立的自性本身是不同的，並且是能知和所知，那麼它們之間就沒有具有其自性的特徵的關係。凡是有關係的，就不是能知和所知的實體，因為對於自己的體性來說，能知和所知是不合理的。那麼，應證和能證如何成為它的自性呢？確實是這樣，然而安住在確定上的，確定為假立的自性，並不是能知，因為沒有人追求那樣的事物。能知和所知，是對自己的體性過分自負，因為對於自己的體性的追求是圓滿的。因此，能知和所知僅僅是自己的體性，並且它具有它的自性。然而，現量以不與其他體性相異的方式執持自己的體性，而分別則以假立的自性所接近的方式，顯示為似乎是不同的。當以一個區別為理由，特別以假立的自性來間隔，而了知自己的體性時，從其他區別中返回就一定不會改變。凡是以確定所不確定的，就不是確定的境。因此，現量具有它的相狀，所以執持一切自性，而分別則追隨假立，即使確定了自己的體性，也執著於一個區別的自性。因此，凡是能知和所知的實體，它們本身就變成了它的自性，因為以假立的自性所接近的事物是確定的。假立的
English
Therefore, since this is the case, then, with what sound-dharma is the distinction of one's own nature, which is based on other distinctions, understood? That sound is also called dharma because it relies on what should be expressed and is similar to dharma. A sound that has the object of other distinctions cannot be understood by others. For this reason, conceptualization and sound are not merely different names, but rather different objects, which is called existing as different entities. If the object of certainty, the very nature of imputation, is different and is the knower and the known, then there is no relationship between them that has the characteristic of its own nature. Whatever has a relationship is not the entity of the knower and the known, because the knower and the known are not appropriate for one's own nature. So how can the to-be-proven and the prover become its nature? It is true, but even so, what abides in certainty, what is certain as the nature of imputation, is not the knower, because no one seeks such a thing. The knower and the known are excessively proud of their own nature, because the pursuit of their own nature is complete. Therefore, the knower and the known are only their own nature, and it has its own nature. However, direct perception holds its own nature as non-different, while conceptualization shows it as if it were different, having been approached by the nature of imputation. When one understands one's own nature, which is separated by the nature of imputation, especially for the reason of one distinction, then turning away from other distinctions will certainly not change. Whatever is uncertain by certainty is not an object of certainty. Therefore, direct perception has its form, so it holds all natures, while conceptualization follows imputation, and even though it is certain of its own nature, it clings to the nature of one distinction. Therefore, whatever is the entity of the knower and the known, those themselves have become its nature, because what is approached by the nature of imputation is certain. Imputed
Tibetan
ང་འབྲེལ་པའི་ཐ་དད་པ་ངེས་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ན། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དག་ཀྱང་ཐ་དད་པར་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སྒྲོ་གདགས་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ལ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་སྒྲོ་བཏགས་པ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་རྗེས་སུ་རྟོགས་པ་ན་ཐ་དད་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ། །གོ་བར་བྱ་བ་དང་གོ་བར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཡང་ཞེན་པར་བྱས་པའི་ཐ་དད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རང་གིས་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འབྲེལ་པའི་རང་བཞིན་འདི་ཡང་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་འབྲས་བུ་ཡང་རང་བཞིན་འབྲེལ་པར་འགྱུར་བ་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཡང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་རྒྱུའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཡང་དེ་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་ལས་སྐྱེས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཤེས་པ་འདི་གཉིས་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། དེར་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་དག་ཡིན་པ་དེས་ན་སྟེ། རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་དོན་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དཔེར་ན་མངོན་སུམ་སྣང་ཡང་འཁྲུལ་པ་མེད་པས་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་ཅེ་ན། བཤད་པ། རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་དོན་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་སྐྱེས་པ་ཉིད་ནི། དངོས་གང་ཡང་དག་ཇི་བཞིན་པ། །ཞེས་བྱ་བ་དེར་གཏན་ལ་ཕབ་ཟིན་ཏོ། །འོ་ན་འདི་མངོན་སུམ་ལས་ཁྱད་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། སྨྲས་པ་དེ་སྣང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་རྣམ་པ་མེད་པས་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ལ། མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ན་ཡང་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ནི་ཡིན། ཡང་ཅི་ལྟར་དེ་སྣང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ། དངོས་ལས་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དོན་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་ནི་དེའི་རྣམ་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུང་བར་བྱ་བའི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཡང་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མེད་ན་ངེས་པར་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པས་ཤེས་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མིག་བཞིན་དུ་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལས་དངོས་སུ་མ་སྐྱེས་པ
Chinese
当以关联的差别确定，以自性使境显现时，所要成立的和成立者成为自性的那些，也显示为差别。其意义是：所要安立的自性被安立为差别，自性也与安立相似。因此，以安立的自性随顺觉悟时，便执着于差别。能知和所知的对境，也是以执着的差别的理由而存在，因此，自己是它的本体。以它的本体，这种关联的自性也被称为自性之理。显示什么果也是成为自性关联的，那是因为果也是从它产生的因。因为从它产生，所以果也是它的自性关联。因此，凡是自性关联的果和从自性产生的比量所要了知的，这二者是量，因为它们是没有错误的。因为在所要比量的意义上没有错误之故。譬如现量显现却没有错误，所以是量一样。为什么它没有错误呢？答：因为是从所要比量的意义产生的。从它产生，即是“事物任何如实”，在那里已经确定了。那么这与现量有什么差别呢？答：因为它不是显现本身，所以不是现量。这是这样说的：因为意义没有形相，所以不是现量，即使不是现量，但因为没有错误，所以是量。又怎么说它不是显现本身呢？答：因为它不是从事物产生的。因为从意义真实产生的知识，是随顺它的形相的。所要执取的意义的自性，如果没有错乱的因，必定会进行辨别，因此成为知识的因，如果不是这样，就像眼睛一样，不会成为所要执取的。比量不是从所要比量真实产生的
English
When the difference of relation is determined, and the object is made clear by its own nature, then those that are to be established and those that establish, which have become their own nature, also show difference. Its meaning is this: the nature to be established is established as different, and the nature of itself is similar to the established. Therefore, when one follows the realization of the nature of the established, one clings to the difference. The object of what is to be known and what knows is also due to the reason of the difference that is clung to, therefore, oneself is its essence. By its essence, this nature of relation is also called the reason of nature. What shows that the fruit also becomes a natural relation is because the fruit is also from the cause that produced it. Because it arises from it, the fruit is also its natural relation. Therefore, whatever is the natural relation, the fruit, and the knowledge of what is to be inferred from the nature, these two are valid cognitions, because they are without error. Because there is no error in the meaning of what is to be inferred. For example, just as the manifest appearance is valid cognition because it is without error. Why is there no error in it? Answer: Because it arises from the meaning of what is to be inferred. That it arises from it is "whatever things are exactly as they are," which has already been determined there. Then what is the difference between this and direct perception? Answer: Because it is not the appearance itself, it is not direct perception. This is what is said: Because the meaning has no form, it is not direct perception, and even if it is not direct perception, it is valid cognition because it is without error. Again, how is it that it is not the appearance itself? Answer: Because it does not arise from the object. Because the knowledge that truly arises from the meaning follows its form. The nature of the object to be grasped, if there is no cause of delusion, will necessarily make a distinction, and therefore becomes the cause of knowledge, and if it is not so, like the eye, it will not become what is to be grasped. Inference is not truly born from what is to be inferred.