Tibetan
ས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ། བསྡུ་བ་ནི་ཡི་གེ་དུ་མ་ཆུད་པ་དང༌། མི་འཚམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སློབ་དཔོན་གྱིས་བཞེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན། འཚེ་བ་མེད་དང་ཡང་དག་དོན། །ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བདག་མེད་པ་ལ་མཐོང་བ་ནི་འཚེ་བ་མེད་པ་དང༌། ཡང་དག་པའི་དོན་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སློབ་དཔོན་གྱི་བཤད་པ་བོར་ནས་འགྲེལ་པ་བྱེད་པས་འཚེ་བ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། ཡང་དག་པའི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བཤད་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དུ་ཡང་འདོད་པ་མ་ཡིན་པ་སྲིད་དོ་ཞེས་རྟོགས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་གཞན་ལས་རྣམ་པར་གཅོད་པར་འགྱུར་བ་ཇི་ལྟར་སྲིད་སྒྲུབ་འཕོང་སྐྱེན་པ་གྲགས་པ་གཞན་ལས་རྣམ་པར་གཅད་པར་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ནི་གཏན་ཚིགས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་ཆོས་སུ་མ་གྲགས་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་ཆོས་སུ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདིར་མི་ལྡན་པ་ཉིད་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པ་ནི། དེས་ན་མི་ལྡན་པ་རྣམས་གཅོད་པའི་རྒྱུ་དེས་ན་ཆོས་ཅན་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་བལྟ་བར་བྱའོ། །དེས་ན་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཆོས་དཔེ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་སྐྱོན་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དང་ལྡན་པ་རྣམ་པར་གཅད་པས་ཁྱད་པར་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་ན་སྐྱོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ། སྒྲ་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པའི་བྱ་བ་གཅིག་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དེར་འགྱུར་ན་ཆོས་ཅན་གཞན་དང་འབྲེལ་པའི་བྱས་བ་གཞན་དེ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཏན་ཚིགས་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་གཏན་ཚིགས་ཡིན་གྱི་གཞན་གྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ངག་འདིར་འགྱུར་ན། དེ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ་རང་བཞིན་མཚུངས་པ་དག་ལས་གཅིག་གཏན་ཚིགས་ཉིད་ཡིན་ན། གཞན་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། སྒྲ་གཅིག་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་གཞན་བུམ་པ་མ་བྱས་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་གང་ཞིག་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་དེ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་དག་གི་དོན་ཡིན་གྱི། གང་གིས་གཞན་མ་བྱས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་གང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཉིད་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་གང་གི་ཚེ་རྟག་པའི་དངོས་པོ་ལས་ལྡོག་པས་མི་རྟག་པ་ཉིད་
Chinese
如果问：不是吗？回答：是的。但归纳包含了很多文字，并且不恰当。因此，这并非是论师的观点。例如，对于“无害和真实义，本体自性”这句话，认为在无我中见到就是无害，并且是了知真实义的本体自性。因为舍弃了论师的解释而作解释，所以就像说无害的本体自性和真实义的本体自性一样，在其他地方也可能存在不认可的情况，应当理解。因为如何能够从其他事物中进行区分呢？如果说敏捷的论证者声名远扬，需要从其他事物中区分，那么这并不被认为是推理所要推断的法，因为没有其他经论的定义词语。因此，解释说因为在所要推断的法中成立，所以在这里不具备的性质就是区分，那么，因此，区分不具备性质的原因，因此，有法是法的特征，应当观察区分的方法。因此，具有有法特征的法，在例子上不随顺的过失并非是所依赖的。如果承认与他者相关是区分的特征，那么为了指出过失而进行了解释。如果与声音等相关的行为，一个成为理由，那么与有法相关的其他行为，那个本身不是，这样理由本身就不成立了。像这样，如果转变为只有所要推断的法才是理由，而不是其他的这种说法，那么这样是不合理的，如果自性相同的事物中，一个成为理由， 其他的怎么会不是理由呢？如果一个声音是所作，那么其他的瓶子就成了非所作，这个意思不是这样的。像这样，凡是存在于所要推断的法中的，那就是理由，这才是这些话的意思。如果说因为什么而导致其他成为非所作，凡是存在于所要推断的法中的，那就是所作，这个意思不是这样的。会成为不是理由的过失，像这样，当从常法中分离时，就是无常。
English
If asked, "Isn't it so?" The answer is, "Yes." But the summary contains many words and is inappropriate. Therefore, this is not the view of the teacher. For example, regarding the phrase "harmlessness and true meaning, the nature of reality itself," to see in selflessness is harmlessness, and it is the nature of reality itself that knows the true meaning. Because the explanation of the teacher is abandoned and an explanation is made, it is like saying the nature of reality itself of harmlessness and the nature of reality itself of true meaning. It should be understood that there may be cases where it is not accepted elsewhere as well. Because how can it be distinguished from other things? If it is said that the swift arguer is famous and needs to be distinguished from other things, then this is not considered to be the dharma to be inferred by reasoning, because there are no other defining words in the scriptures. Therefore, explaining that because it is established in the dharma to be inferred, the nature of not possessing it here is distinction, then, therefore, the cause of distinguishing the nature of not possessing, therefore, the subject is the characteristic of the dharma, and the method of distinguishing should be observed. Therefore, the dharma with the characteristic of the subject, the fault of not following in the example is not what is relied upon. If it is admitted that being related to others is the characteristic of distinction, then it is explained in order to point out the fault. If an action related to sound, etc., becomes a reason, then another action related to the subject, that itself is not, so the reason itself is not established. Like this, if it is transformed into only the dharma to be inferred is the reason, and not others, then this statement is unreasonable. If one of the things with the same nature becomes a reason, how can the others not be reasons? If one sound is made, then the other pot becomes unmade, this meaning is not like that. Like this, whatever exists in the dharma to be inferred, that is the reason, that is the meaning of these words. If it is said that because of what does the other become unmade, whatever exists in the dharma to be inferred, that is made, this meaning is not like that. It will become the fault of not being a reason, like this, when separated from the permanent dharma, it is impermanence.
Tibetan
དུ་གཟུང་བ་དེའི་ཚེ་སྤྱིར་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཚེ་ལྡོག་པ་གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་དེའི་ཚེ་ནི་གཞི་སོ་སོ་ལ་ཐ་དད་པས་དུ་མར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱང་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཅིག་གཏན་ཚིགས་ཉིད་ལ་གཞན་ནི་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །སྐྱོན་འདིར་མ་ཟད་དེ། འོན་ཀྱང་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་དང་འབྲེལ་པའི་ཚིག་ཕྲད་ཀྱང་སྟེ། དེ་དག་གི་ཚིག་ཕྲད་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མ་འབྲེལ་པར་རྣམ་པར་བཅད་པའི་སྒོ་ནས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པར་བཤད་པ་འདིས་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ལ་ཡང་མ་འབྲེལ་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོར་ངེས་པར་བྱའོ། །དེས་ན་དེ་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་སྐྱོན་སྤང་བར་འགྱུར་རོ། །འདི་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་དེས་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་བཅའ་བ་སྦྱོར་བ་ཡིན་ན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་གྱི། དམ་བཅའ་བ་སྦྱོར་བ་མེད་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་དུས་སུ་ཆོས་ཅན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་སྐྱོན་གྱི་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མ་འབྲེལ་པར་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ལ་ཡོན་ཏན་གཞན་ཡང་སྟོན་པ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ། མེའི་རང་བཞིན་གྱི་སྤྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཡང་འདི་སྐད་ཅེས་མེ་ཙམ་དང་མི་རྟག་པ་ཙམ་བསྒྲུབ་པ་ན་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ན། གང་གི་ཕྱིར་སྤྱིའི་རང་བཞིན་མེ་ཙམ་དང་མི་རྟག་པ་ཙམ་རབ་ཏུ་གྲུབ་ན། མ་འབྲེལ་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཕྱོགས་སམ། སྒྲ་དང་འབྲེལ་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར། མ་འབྲེལ་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་དེ་ནི་མ་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པར་ འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པའི་ཚུལ་སྤྱིས་ཡིན་ཡང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཁྱད་པར་རྟོག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི། སྒྲ་དེ་དང་མ་འབྲེལ་པ་རྣམ་པར་བཅད་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ནི་ལྡན་པ་སྟེ། འབྲེལ་པ་ལ་བྱའོ། །འབྲེལ་པ་ཡང་འབྲེལ་བ་ཅན་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་དེ། དེས་ན་མ་འབྲེལ་པ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ནི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་བསྡུས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཆོས་ཅན་ཆོས་ཀྱི་སྤྱིའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཆོས་
Chinese
在掌握它的時候，總體上會變成一個。在區分其他相反特徵的時候，由於各個基礎的不同，會變成多個。同樣，所作本身也是多個。因此，一個成為理由，另一個則變成非理由。不僅僅是這個過失，而且還有特徵和具有特徵者以及相關的詞組。它們的詞組會變得沒有區別，這就是它的意思。通過不相關的區分方式，以理由的法性來區分，這表明對於要證成的法，也必須以不相關的區分理由來確定特徵和具有特徵的事物。因此，對於它，也能夠避免無有隨同的過失。顯示這個本身就是說，因此不是無有隨同。如果是誓言的結合，則不應說；如果沒有誓言的結合，那麼在隨同的時候，由於法性本身不存在，因此沒有對無有隨同的過失的理解。還顯示了不相關區分的其他功德，例如「同樣」等等。即使要證成無常的自性，或者火的自性的總體，如果像這樣僅僅證成火和僅僅證成無常，那麼就不能說會變成已成之上再成的過失。因為如果總體的自性，僅僅是火和僅僅是無常已經完全成立，那麼不相關區分的特徵就會在具有特徵的一方，或者與聲相關聯而成立。那個不相關的區分，會變成證成未成立的。因此，即使普遍存在的狀態是總體的，由於能夠理解沒有它就不會產生的特徵，因此不是已成之上再成。顯示這個本身就是因為與那個聲不相關的區分沒有成立。不具備的區分就是具備，指的是相關。相關也與具有相關者沒有區別，因此不相關的區分就是法和具有法者的集合。因此，如同具有法者是法的總體一方的法
English
When grasping it, it generally becomes one. When distinguishing other opposite characteristics, it becomes multiple due to the differences in each basis. Similarly, the act itself is also multiple. Therefore, one becomes the reason, and the other becomes the non-reason. Not only is this a fault, but also the phrases related to characteristics and those possessing characteristics. Their phrases will become indistinguishable, that is the meaning. By distinguishing through unrelated separation, distinguishing with the dharma of reason, this indicates that for the dharma to be proven, one must also determine the characteristics and the entities possessing characteristics with the reason of unrelated separation. Therefore, for it, one can also avoid the fault of non-concomitance. Showing this itself is saying, therefore it is not non-concomitance. If it is a combination of vows, then it should not be said; if there is no combination of vows, then at the time of concomitance, since the dharma itself does not exist, there is no understanding of the fault of non-concomitance. It also shows other merits of unrelated separation, such as "similarly" and so on. Even if one wants to prove the nature of impermanence, or the generality of the nature of fire, if one only proves fire and only proves impermanence, then one cannot say that it will become the fault of proving what is already proven. Because if the nature of the generality, only fire and only impermanence are completely established, then the characteristic of unrelated separation will be established on the side of possessing characteristics, or in relation to sound. That unrelated separation will become proving what is not established. Therefore, even if the state of pervasiveness is general, since one can understand the characteristic that it will not arise without it, it is not proving what is already proven. Showing this itself is because the separation unrelated to that sound is not established. The separation of non-possession is possession, referring to relatedness. Relatedness is also not different from the one possessing relatedness, therefore the unrelated separation is the collection of dharma and the one possessing dharma. Therefore, just as the one possessing dharma is one side of the generality of the dharma