Tibetan
བའི་མཚན་ཉིད་འབྲེལ་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲེལ་པ་མེད་པའི་དངོས་པོ་གཞན་མཐོང་བ་ནང་གི་ངོ་བོ་སྣང་བ་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་གཞན་ངེས་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དོགས་པ་མ་བཟློག་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་ཀྱང་དོན་དེ་ལ་ངག་སྦྱོར་བ་མ་མཐོང་སྟེ། དཔེར་ན་ཆུ་ཀླུང་གི་ངོགས་ན་བུ་རམ་གྱི་ཤིང་རྟ་བདལ་བ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འབྲལ་པ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །ངག་གི་སྐབས་ཀྱི་སྐྱོན་འདི་ནི་ཚིག་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དཱི་ལྟར་དོན་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཡང་དེའི་ཚིག་སྦྱོར་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚིག་གི་དོན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དེ་ལྟར་བདེན་ན་ཡང་དཔེར་ན་མེད་དང་དུ་བ་བཞིན་དུ་སྒྲ་རྣམས་བློའི་བར་ཆད་ལ་མི་ལྟོས་པར་དངོས་པོ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྲེལ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་བློས་བར་དུ་ཆོད་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར་དོན་ཡོད་ན་དེ་མཐོང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་དེ་བསྟན་པའི་བསམ་འབྱུང་ཞིང༌། དེ་ལས་བརྗོད་པར་འདོད་པ་དེ་ལས་ནི་སྒྲ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་གི་ཚེ་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་མཐོང་བའམ། རྟོགས་པའི་བསམ་པ་མེད་པར་ཚིག་སྦྱོར་བ་དེའི་ཚེ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ལ་དོན་གཞན་བསྟན་པར་བསམ་པ་ན་ཡང་གསལ་བར་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །སྔར་ནི་དེ་ལྟར་སྒྲ་རྣམས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་པ་ཁས་བླངས་ནས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་མེད་པས་ཚད་མ་ཡིན་པ་སྤངས་པ་ཡིན་ལ། ད་ལྟ་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་དེ་ཉིད་རྩ་བ་དང་བཅས་ཏེ་སུན་ཕྱུང་བ་ཡིན་ནོ། འོ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ནང་དུ་ཇི་ལྟར་འདུ་བར་འགྱུར་ཞིང་གང་ཞིག་ལ་འདི་དག་ཚད་མ་ཡིན་ཞེ་ན། སྨྲ་བ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སྨྲ་བ་བོའི་འདོད་པའི་དོན་ནི་འདོད་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སྣང་བ་དང་བརྟགས་པ་ གཅིག་ཏུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་མོད་ཀྱི་དེ་ལ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་པ་སྔར་བདག་པས་ལྷག་པར་གྱུར་པའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཞེན་པར་བྱས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །སྣང་བ་དེ་ཡང་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་བསྟན་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་སྣང་བ། བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། བསྟན་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་སྣང་བ་དེ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་དོན་དུ་འདོད་པའི་དོན་ཞེས་བརྗོད་དོ། །གཞན་དུ་བརྗོད་པར
Chinese
因为相属的自性没有成立的缘故。见到没有关系的其它事物，并非内在的体性显现的其它事物就一定合理，因为疑惑没有消除，即使没有外在的事物，也没有见到对那个事物进行言语表达。譬如说，如同河岸边有铺开的甘蔗车一样，是没有关联的。言语场合的这个过失，对于词语也是同样的，因为即使那个事物不存在，也见到有对它的词语表达。如果说词语的意义并非在一切情况下都不存在，那么那样说是真实的，但譬如如同无和烟一样，声音不依赖于心的障碍，与事物一起产生关联并不是这样，而是心识从中阻隔。像这样，如果事物存在，就能见到它，由此产生显示它的想法，由此产生想要表达的意愿，由此产生声音。因此，当没有见到想要明显表达的事物，或者没有认识的想法而进行词语表达时，那就是错误的，如果想要表达其它意义，那也是明显地错误。之前是那样，声音承认与所要证明的事物相关联，因为没有周遍的法性而舍弃了是量。现在是没有就不会产生的那样，连根拔起地驳斥了。那么，如何归入到比量之中，以及对于什么来说这些是量呢？说了说话者等等。说话者的意愿之义是被意愿所作为对境，那也是显现和分别合一的缘故，虽然也是自己的自性，但对于那个来说，是量，是之前由我所胜过的，执着于外境的分别的显现本身，被说是想要明显表达的意义。那个显现也与知识不同，因此，对于所要显示的意义的显现，想要表达的意愿，普遍引发的分别的识本身，就被那样说。对于所要显示的意义的显现本身，是所要比量的，而不仅仅是想要表达的意愿，为了显示这个意义，就说是意愿之义。否则，在表达时
English
Because the nature of relatedness is not established. Seeing other things that are unrelated, it is not necessarily reasonable that other things that are not the appearance of the inner essence are certain, because the doubt has not been eliminated, even if there is no external thing, there is no seeing of verbal expression for that thing. For example, like a sugarcane cart spread out on the riverbank, it is unrelated. This fault in the context of speech is the same for words, because even if that thing does not exist, there is seeing of verbal expression for it. If it is said that the meaning of words does not not exist in all cases, then that is true, but like non-existence and smoke, sounds do not depend on the obstruction of the mind, and it is not the case that they arise in connection with things, but rather the mind obstructs them. Like this, if a thing exists, it can be seen, and from that arises the thought of showing it, and from that arises the desire to express it, and from that arises sound. Therefore, when the thing that one wants to express clearly is not seen, or when there is no thought of recognition and verbal expression is made, then that is wrong, and if one wants to express another meaning, then that is clearly wrong. Before, it was like that, sounds acknowledged being related to the thing to be proven, and because there was no pervasive nature, it was abandoned as a valid means of knowledge. Now, that which does not arise without existence is refuted with its root. So, how will it be included in inference, and for what are these valid means of knowledge? It is said that the speaker, etc. The meaning of the speaker's intention is that which is made an object by intention, and that is also because appearance and conceptualization are unified, although it is also one's own nature, but for that, it is a valid means of knowledge, it is the appearance of the conceptualization that was previously overcome by me, clinging to external objects, and is said to be the meaning that one wants to express clearly. That appearance is also not different from knowledge, therefore, the appearance of the meaning to be shown, the intention to express, the very consciousness of the conceptualization that universally arises, is what is said in that way. The appearance of the meaning to be shown itself is what is to be inferred, and not merely the intention to express, in order to show this meaning, it is said to be the meaning of intention. Otherwise, when expressing
Tibetan
་འདོད་པ་ཞེས་སྨྲ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གོ་བར་རུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་སྲིད་པའི་ཚིག་སྟེ། སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དོན་སྟོན་པའི་བསམ་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ནུས་སྲིད་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡང་ན་ནུས་པའི་དོན་ཏེ། འདོད་པའི་དོན་གོ་བར་ནུས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། དེ་དག་ལས་ཤེ་ན། སྨྲས་པ་བུམ་པ་ཁྱེར་ཤོག་ཅེས་བྱ་བའི་ངག་གི་དོན་སྣང་བའི་སེམས་པ་ལས་ནི་བརྗོད་པར་འདོད་པ་འབྱུང་ལ། དེ་ལས་གནས་དང་བྱེད་པ་ཕྲད་ཅིང་དེ་ལས་སྒྲ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་སྒྲ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་གནས་དང་བྱེད་པ་ཕྲད་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ངག་བརྗོད་པར་འདོད་པ་མེད་པར་ངག་སོ་སོ་དང༌། ཚིག་དང་ཡི་གེ་སོ་སོའི་གནས་དང༌། བྱེད་པ་ཕྲད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ངག་བརྗོད་པར་འདོད་པ་གོམས་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ལས་འགའ་ཞིག་ལ་གནས་དང་བྱེད་པ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཤེས་པའི་རྒྱུན་འཕེན་པར་བྱེད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་གཞུང་གོམས་པ་འདོན་པར་རྩོམ་པ་ན། གཉིད་ཀྱི་རྩོམ་པས་ཡིད་ནོན་ཀྱང་བསྒྲིམ་པ་མེད་པར་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པ་འདོན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་བརྗོད་པར་འདོད་པ་དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་འབྲས་བུ་ནི་སྲོག་ཆགས་ཙམ་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་འདིར་སློབ་དཔོན་གྱི་བཞེད་པ་མ་ཡིན་གྱི་དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དོན་དུ་སྣང་བའི་བསམ་པ་དེ་ནི་འདིར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བར་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །བརྗོད་པར་འདོད་པའི་བསམ་པ་དེ་ ཡང་སྤྱོས་པ་དང༌། གོམས་པ་དང་ལུང་འདོན་པར་འདོད་པ་ལས་ཀྱང་འཇུག་ལ། དོན་གཞན་བསྟན་པར་འདོད་པས་ཀྱང་འཇུག་པས་དེ་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མཁས་པས། འདི་ནི་མྱོས་པ་དང་གོམས་པར་འདོད་པས་འདོན་མེད་པར་སྨྲ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། ལུང་འདོན་པར་འདོད་པས་ཚིག་གི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཙམ་སྨྲ་བ་ཡང་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དོན་སྟོན་པར་འདོད་པ་ཁོ་ནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཚད་མ་གཞན་ལས་ངེས་པར་བྱས་ཏེ། གཞན་དུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཁས་པས་བརྡ་གཅིག་ལ་གནས་པའི་སྨྲ་བ་པོ་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལས་ཤེས་པར་བྱ་ཞིང་དོན་གཞན་བསྟན་པར་བསམ་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྒྲ་ཡང་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྨྲ་བ་པོའི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་མི་གསལ་བ་དང༌། མྱུར་བ་དང་དམན་པར་བརྗོད་པ་ལས་ཤེས་པར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་བསྟན་པར་འདོད་པ་ལས་ནི་སྒྲ་མི་གསལ་བའམ། དམན་པའམ་མྱུར་བར་བརྗོད
Chinese
之所以这样说，是因为会变成“意欲”。“可以理解的缘故”这句话是存在的词语，意思是说，声音能够推测出表达意义的想法，并非是无法推测的。或者说是能力的意思，意思是能够理解意欲的意义。从这些方面来说，比如说了“拿瓶子过来”这样的话，从话语的意义显现的心中，就会产生想要表达的想法。从这个想法出发，处所和作用相结合，由此产生声音。因此，想要表达声音的想法，直到处所和作用相结合，都是一种无误的实现原因。如果没有想要表达话语的想法，那么各个话语、词语和字母的处所和作用就不会结合。然而，由于习惯于想要表达话语的想法，所以仅仅是因为某些处所和作用聚集在一起的原因，而引发了认知的延续。因此，当开始背诵熟悉的经文时，即使在睡意朦胧中，也会不加整理地念诵不完整的内容。无误的表达意欲，其推测的结果只是理解为有情众生。而且，这也不是此处学者的观点，而是认为此处应该推测的是，实现它的显现为意义的想法。想要表达的想法，也会从醉酒、习惯和想要背诵经文等情况中产生，也会因为想要表达其他意义而产生，因此，对于它的实现，智者应该通过其他量来确定，这既不是因为醉酒和习惯而无意识地说出，也不是因为想要背诵经文而仅仅说出词语的本质，而是仅仅因为想要表达意义。否则，就无法进行推测。智者应该从一些处于同一语境的说话者那里了解，并且也应该了解从想要表达其他意义的想法中产生的声音。这可以通过完全了解说话者的本性，从不清晰、快速或低沉的表达中得知。因为想要表达其他意义，所以声音会变得不清晰、低沉或快速。
English
The reason for saying this is that it will become "intention." The phrase "because it is understandable" is a word of existence, meaning that sounds can infer the intention of expressing meaning, and it is not impossible to infer. Or it means ability, meaning that the meaning of intention can be understood. From these aspects, for example, when saying "bring the bottle here," from the mind where the meaning of the words appears, the desire to express arises. From this idea, the place and function combine, and from this, sound is produced. Therefore, the desire to express sound, until the place and function combine, is an infallible cause of realization. Without the intention to express words, the place and function of each word, term, and letter would not combine. However, due to the habit of wanting to express words, the continuation of cognition is only triggered by the reason that some places and functions gather together. Therefore, when starting to recite familiar scriptures, even in a sleepy state, incomplete content is recited without organization. The result of inferring the infallible intention to express is only understanding it as sentient beings. Moreover, this is not the scholar's view here, but it is believed that what should be inferred here is the idea of realizing its appearance as meaning. The intention to express also arises from situations such as drunkenness, habit, and the desire to recite scriptures, and it also arises from the desire to express other meanings. Therefore, for its realization, the wise should determine through other valid means that this is neither unconsciously spoken due to drunkenness and habit, nor is it merely speaking the essence of words because of the desire to recite scriptures, but only because of the desire to express meaning. Otherwise, inference cannot be made. The wise should understand from some speakers who are in the same context, and should also understand the sounds that arise from the intention to express other meanings. This can be known from unclear, fast, or low expressions by fully understanding the nature of the speaker. Because of the desire to express other meanings, the sound becomes unclear, low, or fast.