Tibetan
དེ་ན་གནས་པའི་དུ་བསྐྱེད་པར་མི་བྱེད་ པའི་ཕྱིར། དོན་གྱི་ཤུགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་རྟོག་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདི་ལ་ཡང་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ན་གནས་པའི་སྒྲ་ལས་དྲན་བཞིན་པའི་དོན་དེ་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་དང་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་དྲན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲའི་ཡུལ་དང་དུས་ན་གནས་པར་བྱ་བ་དྲན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡུལ་དང་དུས་གཞན་དུ་མཐོང་བ་དྲན་པའི་ཡུལ་དང་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་འབྲེལ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དྲན་པའི་རང་བཞིན་གཉི་ག་སྔ་ན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡང་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་གཉི་ག་ཡང་ཚད་མའམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སློབ་དཔོན་གྱིས་སྒྲ་དང་རྟས་མེད་པར་ཡང་དྲན་པ་འདི་འདྲ་བ་བསྟན་པའི་སྒྲོ་ནས་སྒྲ་རྣམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་དང་རྟགས་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཅི་ཞིག་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགའ་ཞིག་ཏུ་བསྒྲིམ་པ་ལ་སོགས་པའོ། །རང་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲ་དང་རྟགས་མེད་པར་དྲན་པའོ། །མི་འགྱུར་རམ་ཅི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །བསམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་སྒྲ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདིར་བརྒྱ་ལ་གཞན་དག་སྙོམས་པར་བྱེད་དེ། རེ་ཞིག་དྲན་པ་འདི་འདྲ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དྲན་པ་ལས་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ཇི་ལྟར་དྲན་པ་འདི་འཁྲུལ་པ་དེ་ལྟར་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དྲན་པ་ལ་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དེ། རང་ཉིད་དྲན་པར་བྱེད་པ་ཡང་འབད་རྩོལ་ལ་སོགས་པ་ལས་དུ་བ་མེད་པར་དྲན་པར་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ཡང་སྒྲའི་དྲན་པ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་མཚུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ཡང་ཚད་མར་ཁས་བླང་བར་བྱ་བའམ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་རང་ཉིད་ཀྱིས་དོགས་པ་བསུ་ནས། གནས་སྐབས་འདི་གཉིས་ལ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྒྲ་དང་འབད་རྩོལ་ལ་སོགས་པས་དྲན་པའི་གནས་སྐབས་འདི་གཉིས་ལ་བྱེ་བྲག་ཀྱང་ཡོད་དམ་ཅི། འདི་སྐད་དུ་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། དྲན་པའི་གནས་སྐབས་འདི་གཉི་ག་ཡང་དྲན་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཉི་ག་ཡང་བྱེ་བྲག་མེད་པར་ཚད་མའམ་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་གྱི། ཁོ་བོ་ཅག་གི་ནི་དྲན་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་ཁྱད་པར་ཆེ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་གང་དུ་དུ་བ་མཐོང་བ་དེར་རང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ
Chinese
因此，不产生存在于那里的烟。由于意义的力量而产生的差别认知，同样地，对于此，由于境的差别，时间的差别，存在于声音中的忆念之义，成为在境的差别和时间的差别中忆念的行境之故。没有任何差别。因为声音的境和时间中存在的事物是应当忆念的。在其他境和时间中见到，与忆念的境和时间的差别相关联。因此，两种忆念的自性，在先前未曾认知的情况下，也因为没有差别，两种都将成为量或非量。如果这样说，论师以声音和相不存在也显示了这种忆念，从声音的虚构中显示了声音相非量。说了“声音和相不存在”等等。所谓“如何”是指在某处聚集等等。所谓“自己”是指没有声音和相的忆念。不会改变，或者将成为具有如所说差别的状态。想法是这样的：正如那不是量一样，从声音中产生的也是如此。在此，将其他事物与一百相提并论。暂时，这种忆念与随后的比量忆念没有差别。正如这种忆念是错误的，同样，随后的比量忆念也有错误。自己忆念也是从努力等等中，忆念没有烟的情况。那也像声音的忆念一样，与比量相同。因此，那也应当被承认为量，或者比量也将成为非量。论师自己提出疑问后，说了“对于这两种情况”。声音和努力等等，对于这两种忆念的情况，也有差别吗？这样说，这两种忆念的情况，对于所忆念的事物，没有任何依赖的差别。因此，两种没有差别地将成为量或非量。我们的情况是，对于所忆念的事物，有很大的依赖差别。因为在哪里见到烟，就在那里自己产生
English
Therefore, smoke that exists there is not produced. Just as the distinction is cognized by the force of meaning, so too, for this, because the meaning of remembering from the sound existing in the distinction of place and the distinction of time becomes the object of action of remembering in the distinction of place and the distinction of time. There is no distinction whatsoever. Because what is to be located in the place and time of sound is to be remembered. Seeing in other places and times will be related to the distinction of the place and time of remembrance. Therefore, if both natures of remembrance are cognized without prior existence, both will become valid or invalid because there is no distinction. If so, the teacher also showed this kind of remembrance without sound and sign, and showed that sound is not valid from the fabrication of sound. He said, "Without sound and sign," and so on. What is meant by "how" is gathering in some place, and so on. What is meant by "self" is remembrance without sound and sign. It will not change, or it will become possessed of the distinction that has been spoken of. The thought is this: just as that is not valid, so also is what arises from sound. Here, others are compared to a hundred. For the time being, this kind of remembrance is no different from subsequent inferential remembrance. Just as this remembrance is mistaken, so also subsequent inferential remembrance has mistakes. The self that remembers also remembers without smoke from effort and so on. That is also the same as inference, just like the remembrance of sound. Therefore, that should also be accepted as valid, or inference will also become invalid. The teacher himself, after raising the doubt, said, "For these two situations." Is there also a distinction between these two situations of remembrance by sound and effort and so on? It is said in this way: these two situations of remembrance have no difference whatsoever in relying on the object to be remembered. Therefore, both will become valid or invalid without distinction. Our situation is that there is a great difference in relying on the object to be remembered. Because wherever smoke is seen, it arises there itself.
Tibetan
འི་མེ་མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་བཅད་ནས་འཇོག་པ་ནས་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་གཞན་ན་གནས་པའི་མེས་ཡུལ་དེ་ན་གནས་པའི་དུ་བ་མི་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་སྟོན་པ་ན། ཡུལ་དེ་ན་གནས་པའི་མེ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་གྱི་འབད་རྩོལ་ལས་མེ་དྲན་པ་ནི་སྔ་ན་མེད་པའི་ཡུལ་དང་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་འབྲེལ་པའི་མེ་འཇུག་པའི་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྔ་ན་མེད་པའི་ཡུལ་དང་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་འབྲེལ་པ་མ་ངེས་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མ་མ་ཡིན་པས་སྒྲ་དག་ཁོ་ན་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མཇུག་བསྡུ་བའི་ཕྱིར། དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་ཡུལ་ལམ་དུས་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྒྲུབ་པའམ་འགོག་པ་མི་བྱེད་བ་སྟེ་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དག་མ་འབྲེལ་པ་རྣམ་པར་མི་གཅོད་པ། ཇི་ལྟར་འགའ་ཞིག་གི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་པའི་ཡུལ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་སྙམ་དུ་ངག་གི་ཁྱད་པར་ནི་འཇུག་པའི་ཡུལ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཕྱོགས་ག་གེ་མོ་ཞིག་ན་བུམ་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་མ་འབྲེལ་པ་རྣམ་པར་བཅད་ནས་བུམ་པ་འཇུག་པའི་ཡུལ་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་དོགས་པ་ལ་དེ་དག་ལས་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ངག་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་དག་ལས་སྤངས་བ་དང་བླང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་འཇུག་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དེ་དག་གི་མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ན་གང་ཞིག་འཇུག་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར། དེས་ན་དོགས་པ་མ་བསལ་བའི་སྒྲ་འདི་དག་པས་ཡོད་དམ་འོ་ན་ཏེ་མེད་ཅེས་དོན་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་རྟོགས་ལ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་མ་ངེས་པའི་དོན་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་སྒྲ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བརྟགས་པའི་དོན་ལ་སྤང་བའམ་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་ལས་དོན་འགྲུབ་པར་ ག་ལ་འགྱུར། འཇུག་པ་ན་སྤང་བ་ལ་མི་འཛུལ་བས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་གང་ལས་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་འཐོབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་ཤེས་པ་གཞན་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྙམ་དུ་གལ་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་སྣང་བ་མ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་ཅི་དུ་བ་ལ་སོགས་པས་མེ་བཞིན་དུ་ཡུལ་དེ་ལ་ངེས་པ་ཙམ་ཡང་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད་དམ་ཞེ་ན། དེ་དག་དེར་འབྲེལ་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། སྒྲ་དེ་དག་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་དེར་དེའི་བདག་ཉིད་དང་དེ་ལས་བྱུང་
Chinese
将不具足火的（事物）彻底排除并安立，是从趣入支分而作的，因为在其他地方存在的火，不会在那个地方产生烟。因此，当显示能自己产生时，就显示那个地方存在的火。而且，那是趣入的支分，但从努力中忆念火，并不是与先前没有的处所和时间的差别相关联的火的趣入处。因此，与先前没有的处所和时间的差别相关联的不确定，因为不是成立的缘故。因为不是量，所以仅仅是声音不是量而作结尾。因此，这些在某个处所或时间中说，不做成立或遮止，即不区分事物和无事物等不相关联的。如何成为某些的非量呢？意思是说，不是显示趣入处的。有人认为，语言的差别是为了安立趣入处，所以是量，例如，在某个方向有瓶子，这样不关联处所的差别而区分，从而了知瓶子的趣入处，对于这样的疑惑，说了“从那些”。从那些成为语言的那些，舍弃和受取的体性的意义，成为趣入处是不成立的。例如，如果不能如那些的现量一样见到意义的自性，那么什么会变成趣入处呢？因此，没有遣除疑惑的声音，这些是正确的吗，或者是不存在的，这样对于在一个意义上确定了知而要获得的，不确定的意义也是不存在的，因为他所安立的声音，对于所考察的意义，没有舍弃或要舍弃的。从那些如何能成立意义呢？在趣入时，因为不趣入舍弃，所以不被鬼神所食，从什么中稍微获得，获得的原因的其他的知识会产生。有人认为，即使不是显现自性，为什么不能像烟等一样，仅仅在那个处所产生确定呢？回答说，因为那些没有成立与那里的关联。即说，那些声音与外面的事物，不是它的自性，也不是从那产生
English
To completely exclude and establish (things) that do not possess fire is done from the limb of entering. Because the fire that exists in other places does not produce smoke in that place. Therefore, when showing that it can produce itself, it shows the fire that exists in that place. Moreover, that is a limb of entering, but remembering fire from effort is not the place of entering of fire that is related to the difference of place and time that did not exist before. Therefore, the uncertainty associated with the difference of place and time that did not exist before is not established. Because it is not valid cognition, it concludes that sound alone is not valid cognition. Therefore, it is said that these are in some place or time, and do not establish or negate, that is, do not distinguish between things and non-things that are not related. How can it be a non-valid cognition of some? It means that it does not show the place of entering. Someone thinks that the difference of language is valid cognition because it establishes the place of entering. For example, there is a pot in a certain direction, thus distinguishing without associating the difference of place, so that the place of entering of the pot is understood. For such doubts, it is said "from those". From those that have become language, the meaning of the nature of abandoning and taking, becoming the place of entering is not established. For example, if one cannot see the self-nature of meaning as the direct perception of those, then what will become the place of entering? Therefore, the sound that has not dispelled doubts, are these correct, or do they not exist? Thus, for what is to be obtained by definitely knowing in one meaning, the uncertain meaning is also non-existent, because the sound he has established does not have abandoning or to be abandoned for the meaning being examined. How can meaning be established from those? When entering, because one does not enter abandoning, one is not eaten by demons, and from what one obtains a little, other knowledge of the reason for obtaining will arise. Someone thinks, even if it is not the appearance of self-nature, why can't it produce just certainty in that place like smoke and so on? The answer is, because those have not established a connection with that place. That is to say, those sounds are not its self-nature to the external object, nor do they arise from that.