Tibetan
་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྨྲ་བ་པོའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དེ་ཚད་མ་གཞན་ལས་ཤེས་ཤིང་མངོན་པར་འདོད་པ་དང་མངོན་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་བསྟན་པར་བསམ་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྒྲ་ཡང་ཤེས་པ་ལས། བསམ་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་གསལ་བ་ཁོ་ནར་རྗེས་སུ་དཔོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པར་མི་ནུས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་འབྲས་བུས་ནི་རྒྱུ་འཁྲུལ་པ་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་བསམ་པ་གཞན་ལས་སྐྱེས་པའི་སྐྱེས་པའི་སྒྲ་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་དོན་དེ་ཉིད་བསྟན་པར་བསམ་པ་ཁོ་ན་ལས་ཡིན་ལ། བསམ་པ་དེ་ཡང་ཡང་དག་པར་རིག་ཀྱང་མཚོན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེད་པ་དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བུམ་པ་བསྟན་པར་བསམ་པ་ལས་དེའི་འོག་ཏུ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་འགའ་ཞིག་ལས་སྣམ་བུ་བསྟན་པར་འདོད་པ་བྱུང་ཞིང་དེ་ལས་སྒྲ་འབྱུང་བ་ན། བར་དུ་སྐྱེས་པའི་བསམ་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ན་ཉེ་བར་མི་མཚོན་ཞེས་བྱ། གང་གི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་དག་ནི། ཡང་དག་པར་རིག་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ འབྲས་བུ་གཅིག་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ན། དོན་དུ་མ་བསྟན་པར་བསམ་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྒྲ་ཡང་ཡོད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། གང་ཡང་བསམ་པ་གཉིས་ལས་སྐྱེས་པའི་བུམ་པའི་སྒྲ་ནི་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དཔེར་ན་ས་བོན་དང་སྡོང་བུ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཆུ་ཤིང་བཞིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་ཀྱི་རྒྱུ་ཐ་དད་ན་ནི་འདི་དག་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཆུ་ཤིང་དེ་དག་ཉིད་བཞིན་ནོ། །སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་གནས་དང་བྱེད་པ་ཕྲད་པ་ཡིན་ལ། དེའི་རྒྱུ་ནི་བརྗོད་པར་འདོད་པ་དེའི་ཡང་རྒྱུ་བསྟན་པར་སེམས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དང་ལྡན་པ་དག་ལས་དོན་དང་མི་ལྡན་པའི་སྒྲ་ལ་ཡང་ཐ་དད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་མཐོང་ངོ༌། །དེའི་ཕྱིར་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཐ་དད་པ་ལས་ནི་གནས་དང་བྱེད་པ་ཕྲད་པ་ཐ་དད་ལ། དེ་ལས་སྒྲ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཉིད་འདིར་རིགས་པ་ཡིན་གྱི། བརྗོད་པར་འདོད་པ་ནི་གང་གི་ཚེ་བསམ་པའི་རིམ་པས་སྦྱར་བ་དེའི་ཚེ་དོན་ཡོད་དམ་མེད་ཀྱང་བླ་སྟེ། སྟོན་པར་སེམས་པ་དག་ལས་སྒྲ་མཚུངས་པ་ཡིན་ཞིང༌། དོན་གཞན་བསྟན་པའི་བསམ་པ་ལ་གནས་པ་ན་ཡང་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་འགའ་ཞིག་ལས་གོ་རིམས་བཏང་ནས་འདོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡང་བརྗོད་པར་འདོ
Chinese
是故。言者之境况差别，由他量而知，且由欲显与不欲显之义，谓由欲显示而生之语亦知之。以唯由显明特殊意乐之义相，而随行比度之故。否则不能比度，如云：由极善分别之相之果，则因无错乱也。凡由他意乐所生之生者之语，则任何亦无有，以因之果无错乱之故。然唯由欲显示彼义而有，且彼意乐虽亦如实知然非表示之故，如是所说非理。如是，谓由欲显示瓶，于其下由错乱之因缘，遂生欲显示布，且由此而生语者。中间所生之意乐，云何不近表示耶？何以故？谓此等分别，非不如实知也。如是说故。设若 果唯一决定者，则由不显示义之意乐所生之语，亦如何而有耶？凡由二意乐所生之瓶语，则唯是各别，譬如由种子与树干所生之水树。如是所说亦非理。若实事之因各别者，则此等成为各别也，譬如彼等水树亦尔。语之实事之因，是处与作用相合，而彼之因是欲说，彼之因又是思惟显示。由具义者等，于不具义之语，亦未见有少分差别。是故，由各别之欲说，则处与作用相合各别，由此语是各别也。如是之说，于此是理。欲说者，于何之时，由意乐之次第而结合，彼时义有或无亦可，由思惟显示者等，语是相同。住于显示他义之意乐时，亦由错乱之因缘，放舍次第，不应欲说也。
English
Therefore. The difference in the speaker's situation is known from other valid cognitions, and also from the sound arising from the intention to show the meaning of what is intended to be shown and what is not intended to be shown. Because it is only by revealing the meaning of a special intention that it is possible to infer accordingly. Otherwise, it is not possible to infer, as it is said: "The result of a very well-distinguished aspect is that the cause is not confused." Any sound of a being that arises from another intention does not exist at all, because the result of the cause is not confused. However, it is only from the intention to show that meaning itself, and although that intention is also known as it is, it is not expressed, so it is not reasonable to say so. Thus, it is said that from the intention to show a pot, under it, due to some cause of confusion, the desire to show a cloth arises, and from this a sound arises. How can the intention that arises in the middle not be closely expressed? Why? Because these distinctions are not unreal knowledge. So it is said. Suppose If the result is determined to be only one, then how can there also be a sound arising from the intention of not showing the meaning? Any pot sound arising from two intentions is only different, just like a water tree arising from a seed and a trunk. Such a statement is also unreasonable. If the causes of the real thing are different, then these will become different, just like those water trees themselves. The cause of the real thing of sound is the combination of place and action, and the cause of that is the desire to speak, and the cause of that is also the thought of showing. From those who have meaning, even in the words that do not have meaning, no slight difference is seen. Therefore, from the different desires to speak, the combination of place and action is different, and from this the sound is different. Such a statement is reasonable here. The one who wants to speak, at whatever time, is combined by the order of intention, at that time the meaning may or may not be there, and the words are the same from those who think of showing. When staying in the intention of showing other meanings, also due to the cause of confusion, the order is abandoned, and it should not be desired to speak.
Tibetan
ད་པ་འབྱུང་ངོ༌། །དེས་ན་སྒྲ་ཐ་དད་པ་ནི་གནས་དང་བྱེད་པའི་ཚོགས་པ་ཐ་དད་པས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ་སྔ་མ་ཉིད་ལེགས་པ་ཡིན་ནོ། །གན་ཡང་བྱེད་པའི་ཡོན་ཏན་དང་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཉིད་དག་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བཤད་པ་དེ་ནི་འདོད་ཆགས་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གྱི། དོན་རྟོགས་པའི་བསམ་པ་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བར་ཏི་ཀ་ལས་འདི་སྐད་ཅེས། དོན་གང་བློ་ལ་རབ་གསལ་བ། །དེ་ལ་སྒྲ་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་གང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་བསམ་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་དཔོགས་པ་ཡིན་གྱི། རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་ལས་ཤེས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཚུལ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པའམ། དེ་ལ་བརྡར་བྱས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཇི་ལྟར་མེད་པ་དང་དུ་བ་མེད་ན་ མི་འབྱུང་བ་ཉིད་དུ་དངོས་པོ་ལ་གནས་པ་བཞིན་དུ་དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་བརྡའི་དུས་ན་དེ་དག་གིས་སྒྲ་དོན་མེད་མི་འབྱུང་བར་རང་གི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྒྲ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཐོས་པ་ལས་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ཡང༌། སྒྲ་རྣམས་དོན་དམ་པར་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ལ་དེ་དག་ཀྱང་མཐོང་བ་དང་བརྟགས་པའི་དོན་དག་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་རློམ་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ལས། སྒྲོ་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པར་རང་གི་མཚན་ཉིད་དག་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བརྡ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་སྒྲ་ལས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་རྟོགས་ལ། དེ་ལས་ཀྱང་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་རྟོགས་ཏེ། དེ་རྟོགས་པས་ཀྱང་སྒྲའི་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །བཤད་པའི་དོན་གྱི་སྒྲའི་རྣམ་པ་སྨྲ་བ་པོའི་བསམ་པས་བསྡུས་པ་བརྡའི་དབང་གིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱས་པ་ནི་སྒྲ་ཐོས་པ་ལས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔར་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལས་བརྟེན་ནས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། ཕྱིས་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ལས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་བསམ་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ
Chinese
因此产生。因此，声音的差别是因为处所和作用的集合差别所致，所以先前的说法才是正确的。而且，所作的功德和想要表达的本身可以推断，这样说是因为显示贪欲不是原因，而是想要表达。并不是要阻止理解意义的思考。因此，在《中间论释》中这样说：意义在心中非常清晰，对于它来说，声音就是量。这是所说的。声音是思考的结果，因此可以推断，但不是因为它是表达者。因为从声音中获得的知识是以表达的方式来理解的，或者因为它不是被约定俗成的。那么，它如何成为表达者呢？就像这里没有火，没有烟，就不会产生一样，即使没有那样的事物，但在约定的时间，它们也不会让声音和意义无缘无故地产生，而是被自己的傲慢所控制。因此，即使声音是根据自己听到的特征而虚构的，但如果声音在究竟上不存在，就不会产生，并且理解到它们也是将所见和所考察的意义合二为一，如果虚构为外境中不存在就不会产生，就会自认为是可以表达的。因此，从虚构的自性之表达者中，理解到虚构的自性之所表达，但究竟上，自己的特征不是所表达和表达的事物。因此，从与约定俗成相关的声音中，理解到虚构的表达者，并且从中也理解到虚构的自性之所表达，通过理解它，声音的表达行为就圆满了。已经阐述的意义之声音的形态，被说话者的思想所包含，确定为凭借约定俗成的力量而产生，这可以通过听到声音来理解。因此，先前是依赖于虚构而有所表达和表达者，之后是为了推断仅仅从自己的特征中产生的思想。如是。
English
Therefore, it arises. Therefore, the difference in sounds is due to the difference in the collection of places and actions, so the previous statement is correct. Moreover, the merits of the action and the desire to express oneself can be inferred, and this is said because it shows that desire is not the cause, but rather the desire to express oneself. It is not to prevent the thought of understanding the meaning. Therefore, in the Madhyamakavatara, it is said: The meaning is very clear in the mind, and for it, sound is the valid means of cognition. This is what is said. Sound is the result of thought, and therefore it can be inferred, but not because it is the expresser. Because the knowledge gained from sound is understood in the manner of expression, or because it is not conventional. Then, how does it become the expresser? Just as here, if there is no fire, no smoke, it will not arise, even if there is no such thing, but at the time of agreement, they will not let sound and meaning arise for no reason, but are controlled by their own arrogance. Therefore, even if the sound is fabricated according to the characteristics one hears, if the sounds do not exist ultimately, they will not arise, and it is understood that they are also combining the seen and the examined meanings into one, and if it is fabricated that it does not exist in the external environment, it will not arise, and one will assume that it can be expressed. Therefore, from the expresser of fabricated nature, the expressed of fabricated nature is understood, but ultimately, one's own characteristics are not the expressed and the expressing things. Therefore, from the sound associated with convention, the fabricated expresser is understood, and from it, the expressed of fabricated nature is also understood, and by understanding it, the act of expressing sound is completed. The form of the sound of the meaning that has been explained, contained by the speaker's thought, is determined to be produced by the power of convention, and this can be understood by hearing the sound. Therefore, previously, there was the expressed and the expresser depending on fabrication, and later it was to infer the thought that arises only from one's own characteristics. Thus.