Tibetan
གང་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་འགྲེལ་ལས། ངེས་པ་རྣམས་ཀྱི་མ་ངེས་གང༌། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་དེ་དག་ཡུལ། །ཞེས་གང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པའི་དོན་ཡང་མཐོང་བའི་རྟགས་དང་འབྲེལ་བ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་མ་རྟོགས་པ་ཡང་ཚད་མའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་འཇུག་པའི་སྟོན་པ་ལས་ཚད་མའི་བྱ་བ་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་འདི་ནི་འདི་དག་གིས་དོན་ཡོངས་སུ་བཅད་ནས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ཟིན་ཏོ། །མཐོང་བའི་དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་རྟོགས་པའི་དོན་དེ་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཞན་དག་གིས་རང་བཞིན་ནམ་རྒྱུར་འགྱུར་བས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་ཡང་དེ་དང་འབྲེལ་བའི་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རྟགས་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དེ་དང་འབྲེལ་བའི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་སྨོས་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ནི་རང་གི་རོ་བོས་སམ་སྒྲོ་བཏགས་པས་ཀྱང་རུང་སྟེ། ཤེས་པའི་སྣང་བ་ནི་འདི་འདྲ་བའི་དངོས་པོའི་རྟགས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་ཡང་མི་འཐད་པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ཚད་མའི་ཡུལ་ནི་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་རང་དང་འབྲེལ་བ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཅི་ནས་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྣང་བའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ལྟོས་ནས། མེད་ན་མེད་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མའི་ཡུལ་ནི་རྟོགས་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་གི་ཡུལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན། འོ་ན་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་ཡུལ་ཐ་དད་པར་གསུངས་ཤེ་ན། བཤད་པ། སྣང་བ་རྣམ་པ་ཐ་དད་པས་ ན་གཟུང་བའི་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་དང་མི་འཁྲུལ་པ་ཅན་གསལ་བར་སྣང་བ་དང་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་རྣམ་པ་འགལ་བ་གཉིས་པོ་དེ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་དག་གིས་ཐ་དད་པའི་སྣང་བ་ནི་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་མི་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐག་ཉེ་རིང་གི་བྱེ་བྲག་གིས་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་ཡང་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་དོན་བྱེད་བར་ནུས་པ་ལ་མི་འཁྲུལ་པའི་རྣམ་པ་གསལ་བ་དང་ནུས་པ་ལ་འཁྲུལ་པའི་མི་གསལ་བའི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དེ། དེས་ན་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དག་གཅིག་ལ་མི་འཐད་
Chinese
凡所证悟，彼即是证悟之境。如《释量论》云：“诸决定之未定，彼等如何为彼境？”此乃所说。证悟之义亦与所见之相联结，故彼即是境。凡未证悟者，亦转为量之境，由证悟之门而入之导师外，量之作用别无其他。此义乃以此等已决断义而定。与所见事物相关联之证悟之义，亦是其自相，然遍计之体性，非由其他自相转为自性或因。是故，若与彼相关联之事物自性为相，然以言说与彼相关联之事物自性而作差别，或由自性，或由增益，然识之显现，于此等事物之相之关联中，无论如何皆不应理，故此量之境，乃证悟所成，凡与自相关联之事物，彼即是，务必为了知此而说。是故，观待显现之自相，为证悟无则无，故说比量之量境乃证悟之自相。若现量与比量之境为一自性，则师如何说现量与比量之境为异耶？答曰：由显现之相各别故，于一所取事物上，于能作义上，具不欺惑与欺惑者，显现明显与不明显者，此二相违之相，以不应理故，或以无故。以明显与不明显之差别，于一事物上不具足异相，以由远近之差别，于一事物上亦见不同相故。然于能作义上，不欺惑之明显相，与于能作义上，欺惑之不明显相，彼等乃作差别者，故如所见者，于一不应理。
English
Whatever is realized, that itself is the object of realization. As it is said in the Pramāṇavārttika, "How can the uncertain be the object of the certain?" This is what is said. The meaning of realization is also connected with the sign of what is seen, therefore that itself is the object. Whatever is not realized also becomes the object of valid cognition, but apart from the teacher who enters through the door of realization, there is no other function of valid cognition. This meaning is determined by these having completely decided the meaning. The meaning of realization, which is related to the object of sight, is also its own characteristic, but the nature of what is completely imputed is not transformed into nature or cause by other characteristics of its own. Therefore, even if the intrinsic nature of the object related to it is a sign, nevertheless, the characteristic of the object related to it is distinguished by mentioning it, whether by its own taste or by imputation, but the appearance of consciousness, in the relation of the sign of such an object, is in no way reasonable, therefore, this object of valid cognition is what is realized, whatever object is related to oneself, that is it, it is said in order to know this for sure. Therefore, depending on the self-characteristic of appearance, since the absence is realized when there is absence, it is said that the object of inference is the self-characteristic of realization. If the object of direct perception and inference is the same self-characteristic, then how did the teacher say that the object of direct perception and inference are different? It is said: Because the appearances are different, on one object to be grasped, in terms of being able to perform a function, those with deception and without deception, appearing clearly and appearing unclearly, these two contradictory aspects are unreasonable, or because of absence. The different appearances due to clarity and unclarity are not absent on one object, because different aspects are seen on one object due to the difference of distance. However, the clear aspect of non-deception in being able to perform a function, and the unclear aspect of deception in being able to perform a function, those are what make the difference, therefore, as seen, it is unreasonable on one.
Tibetan
པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་རྣམ་པར་འགྲེལ་པར་བཤད་པ་ནི། ཕན་ཚུན་རྣམ་པ་མི་མཐུན་པ་དེ་དག་ནི་གཅིག་པར་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་ཉིད་ནི་ཡུལ་ཏེ། དེ་ཐ་དད་པས་ན་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་ཚད་མའི་ཡུལ་ཐ་དད་དུ་བཤད་ཀྱི་ཚད་མའི་བྱ་བ་འཇུག་པའི་ཡུལ་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པའི་བྱ་བ་དེའི་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། གཟུང་བ་དང་ཞེན་པའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པས་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་འཛིན་ཅིང་དེ་དང་འདྲ་བའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོའི་ཤེས་པས་སྐད་ཅིག་མ་འཛིན་ཅིང་དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེས་པའི་ངེས་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་དེའི་ཆ་ཤས་རྒྱུན་མཐོང་ངོ་སྙམ་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གཟུང་བ་ཡུལ་ཐ་དད་ཀྱི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཉི་གས་ཀྱང་དེར་ཞེན་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱི་གཟུང་བའི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་དེ་ནི་ཐོབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་མངོན་སུམ་གྱི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་བའི་ཡུལ་ངེས་པའི་གཟུང་བའི་སྐད་ཅིག་མ་གང་ཡིན་བ་དེའི་རྒྱུན་ཡུལ་དུ་བྱེད་ལ། དེ་ཡང་ངེས་པར་བྱས་པའི་དོན་ཡིན་པ་དེས་ན་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་གིས་ཞེན་པར་བྱ་བའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཁྱད་བར་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་གཟུང་བའི་ཡུལ་ཅན་དུ་རིགས་སོ་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ལ་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མའི་ཡུལ་ཡང་གཟུང་བའི་སྐད་ཅིག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་ནི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ནམ། རྗེས་ སུ་དཔག་པའི་གཟུང་བའི་དོན་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་པས་དེ་ལ་ཐ་དད་བ་ག་ལ་ཡོད་ཅེ་ན། ཐ་དད་ཅེས་བྱ་བ་ཡང་ཞེས་སྨྲས་སོ། །ཐ་དད་པའི་སྒྲས་ནི་གཉི་གའི་གཟུང་བའི་དོན་གཅིག་ཡིན་པར་མི་འཐད་དོ་ཞེས་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་འདི་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་པ་བཀག་པའི་ཉིད་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པའི་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ཡིན་པར་ནི་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐ་དད་པའི་ཚིག་ནི་འདིར་ཐ་མི་དད་པ་འགོག་པ་ལྷུར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་དུ་མ་ཉིད་ནི་ལས་བསྒྲུབས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཡུལ་དུ་མ་ཉིད་དུ་མི་བརྗོད་ཅེ་ན། སྨྲས་པ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། དེ་ནི་ཡུལ་མེད་པ་ཅ
Chinese
是也。彼之解说，谓彼等互相形态相异者，不应成一，是也。是故，所缘即是境，以彼各异故，故学匠陈那说量之境各异，然量之作用所入之境，谓极显示者，凡是作用之境，非从各异也。识等之境有二，谓所取与所执。分别者，执为增益之自性，且定解与彼相似之自相也。根识执刹那，且由彼力所生之定解，则定解谓常见彼刹那之分也。如是，所取非是各异境之所入境，以二者亦执彼，故唯入自相也。是故，现量之所取境，非是可得，以彼刹那不能得故也。然由现量力所生之境，凡是定解之所取刹那，则以彼之相续为境，且彼亦是定解之义，故现量与比量等所应执之所入境无有差别也。如是，谓比量亦应如现量般成为所取境者，于彼已明矣。以现量之量之境亦非是所取之刹那，然是所执也。若谓各异非是有事物之境耶？比量之所取义是增益，故于彼岂有各异耶？谓亦云各异也。各异之语，乃是遮遣二者之所取义不应成一，是为遮遣比量之境非不各异之体性，然非是说胜义之境是各异也。是故，各异之语，于此是着重于遮止非不各异，然非是已成办众多也。又何故不说是众多境耶？谓：比量即是分别，彼是无境者
English
It is so. The explanation of that is: those different forms from each other should not be one, that is it. Therefore, the object itself is the realm, because they are different, so the teacher Dignāga said that the realm of valid cognition is different, but the realm of the action of valid cognition, which is said to be extremely clear, is not different from the realm of action. The realms of consciousness are two: the apprehended and the adhered to. The conceptual thought grasps the nature of superimposition, and definitely understands its own characteristics similar to it. Sense consciousness grasps the moment, and the certainty born from its power is the certainty that the part of that moment is often seen. In this, the apprehended is not the realm of entering into different realms, because both also adhere to it, so it only enters into its own characteristics. Therefore, the apprehended realm of direct perception is not attainable, because that moment cannot be attained. However, the realm born from the power of direct perception, whatever the apprehended moment of certainty is, then its continuum is made into the realm, and it is also the meaning of certainty, so there is no difference in the realm of entering into what should be adhered to by direct perception and inference. Thus, it is clear that inference should also be a realm of apprehension like direct perception. Because the realm of the measure of direct perception is not the apprehended moment, but the adhered to. If it is said that difference is not the realm of real things? The meaning of the apprehended of inference is superimposition, so how can there be difference in it? It is said that it is also called difference. The word "difference" is to deny that the meaning of the apprehended of the two should not be one, which is to deny the nature of the realm of inference that is not different, but it is not to say that the ultimate realm is different. Therefore, the word "difference" here is focused on preventing non-difference, but it is not to accomplish many. And why not say it is many realms? Said: Inference is conceptual thought, it is without realm