Tibetan
ར་འདི་ནི་ཕྲ་མོ་མང་པོ་ཤེས་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདི་ཚད་མར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་བའི་སྔོན་པོ་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དུ་མའི་རང་བཞིན་གྱི་རགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཆུ་མཐོང་བ་སྨིག་རྒྱུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་མཐོང་བ་ན། རྣམ་པར་འབྱེད་པར་བྱེད་མི་ནུས་པ་ལ་ཆོས་མཐུན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་ཆུར་འཁྲུལ་བ་སྐྱེ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ནོར་བུ་མཐོང་བས་བུ་ག་ན་གནས་པའི་འོང་ཟླུམ་པོ་གཟུང་བ་ན། ཆོས་མཐུན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གཉི་གའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པ་ལ་རག་ལས་པ་ཅན་ཡིད་ཀྱིས་འཁྲུལ་པ་འདིར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་འདིར་ཡུལ་གང་ལ་སྐྱེས་པ་དེ་ནོར་བུ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་པས་ནོར་བུ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་ཤེས་བ་གཞན་གྱི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་ན་བརྒྱུད་པས་བྱས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་ན། ཅིག་ཤོས་སྒྲོན་མའི་འོད་ལ་ནོར་བུ་འཛིན་པ་ལས་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་ཀྱི། རང་གི་ཡུལ་ལ་ལྟོས་ན་ནི་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ་སྔ་མ་ཉིད་སྐྱོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྣང་བ་མ་ཡིན་ན། འོ་ན་འདི་དེ་ལ་ཚད་མར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །འདིས་གཟུང་བ་སྒྲོ་བཏགས་པའམ་ཡོད་པའི་སྤྱི་འཛིན་པའི་བྱ་བའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལ་འདི་མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་ཚད་མ་ཡིན་པར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དོན་བྱེད་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ནི་ དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་བྱེད་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་འདིའི་ཡུལ་ནི་དངོས་པོ་ཡིན་གྱ། གཟུང་བ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཞེ་ན་བཤད་པ། ཚད་མ་ལ་སོགས་པ་དཔྱོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱ་བ་སྲེག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པ་བསྒྲུབ་པ་དེར་རུང་བའི་ཡུལ་ཅན་ཏེ། ཡུལ་གང་ལ་ཡོད་པའོ། །འདི་ལ་དོན་བྱེད་པ་དོན་དུ་གཉེར་བས་མེ་ལ་སོགས་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཙམ་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པར་ནི་མ་མཐོང་སྟེ། དེ་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ན་ཚད་མའམ། གཞན་དཔྱོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གང་ཞིག་སྐྱེས་བུའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་ནི་ཚད་མར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་བཟུང་བ་ཙམ་གྱིས་ཡུལ་ཅན་ཚད་མར་འགྱུར་བ་བཟུང་བ་ཙམ་སྟོན་པ་ནི་སྐྱེ་བུའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་འཇུག་པའི་ཡུལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དཔྱོད་པ་དོན་བྱེད་པར་རུང་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ན། འོ་ན་ནི་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པས་ཤེས་པས་དཔྱད་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་བྱེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དོགས་པ་ལ། ཇི་ལྟར་དོན་བྱེད་པ་དོན་དུ་གཉེར་བས་དེ་དཔྱད་པར་བྱ་བ་དང༌། ཇི་ལྟར་དོན་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་བ་དེ་གཉི་ག་འཇུག་པ་གཅིག་གིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྟོག་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་བ་ཞེས་སྨོས་སོ། །བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་སྨོས་པས་ནི་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་མཚོན་བ་སྟེ། འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་ནི་འདོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་པའི་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བསྒྲུབ་པར་ཏེ། ནན་ཏན་དུ་བྱ་བར་འདོད་པས་སོ། །ཅི་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་འདོད་ཅེ་ན། ཅི་ལྟར་འོས་པར་རོ། །བསྒྲུབ་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། སྤོང་བའི་བདག་ཉིད་དང་ལེན་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་དངོས་པོ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། གཞན་ནི་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་རང་གིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་བྱ་བ་མི་བྱེད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་ཐོབ་པས་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་དུ་གཉེར་བས་འདོད་པ་བསྒྲུབ་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་དང༌། ཅིག་ཤོས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།། འཇུག་པ་ལས་ཇི་ལྟར་འོས་པར་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་ཡང་ཤེས་པས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྨྲས་པ་ནི་ཤེས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དོན་དུ་གཉེར་བ་དོན་བྱེད་པ་བསྒྲུབ་པས་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པས་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །ལོག་པའི་ཤེས་པས་ཞུགས་པ་ལས་ནི་མངོན་པར་འདོད་པ་ཅུང་ཟད་འགྲུབ་པ་ནི་མེད་དོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་མེད་པ་བསྒྲུབ་པ་ལེན་ཅིང་གཞན་སྤོང་བ་དེ་བཞིན་དུ་དེ་དག་རབ་ཏུ་སྟོན་པའི་མི་སླུ་བ་ནི་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ལ་གཞན་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་བྱེད་པའི་དོན་དུ་གཉེར་བ་འཇུག་པའི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་སྟོན་པ་མི་སླུ་བ་བླང་བར་བྱ་བ་དང༌། གཞན་སྤངས་པའི་དོན་དུ་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱད་པ་
Chinese
此乃了知众多细微事物之境之自性。又因微尘之自性无有相违，故此理应是量。所见之蓝色，实乃众多微尘自性之粗大显现。是故，如见水之阳焰，见其自身之相时，于不可分别者，生起与法相同之因之水之错觉，如是，见宝珠而取孔中之圆球时，具有与法相同之因，依赖于执持二者自身之相之心之错觉，即在此转变。然于此处，生起之境与宝珠相关联之故，因与事物相关联而获得宝珠之因之识，于转变为他者之因时，仅以间接所作之因，与执持灯光中之宝珠有所差别而已。若观待于自身之境，则因无有胜于他者之差别，故前者之说无有错谬。若于随念中，非显现自身之相，则此如何成为彼之量？若问：此所取之虚构，或存在之总相之行为境之任何一者，彼即如现量般理应是量。答曰：是故如是说。何故耶？因与成办义相关联之故。事物乃成办义之能力。因与成办义相关联之故，此量之境乃事物，而非仅是所取。又问：何故观待于所取则非是量，然而是具有成办义能力之境耶？答曰：任何衡量等之思择，彼乃于彼义中应成办之事，即成办焚烧等之堪能之境，即于何境中存在者。于此，仅以成办义而寻求火等，则未见是应成办者，然于寻求成办彼之能力时，则是量，或他者之思择。是故，任何能成办士夫之义之智慧自性，转变为分别之支分者，彼
English
This is the nature of becoming the object of one who knows many subtle things. Moreover, since there is no contradiction in the nature of subtle particles, it is reasonable that this is a valid means of cognition. The blue that is seen is indeed the gross manifestation of the nature of many subtle particles. Therefore, just as when one sees water, a mirage, and sees its own characteristics, in what cannot be distinguished, there arises the illusion of water with a cause similar to the Dharma, so too, when one sees a jewel and grasps a round sphere in a hole, there is a transformation here in the illusion of the mind that depends on grasping the characteristics of both with a cause similar to the Dharma. However, here, because the object in which it arises is related to the jewel, when the consciousness of the cause of obtaining the jewel through association with the object becomes the cause of another, it is only different from grasping the jewel in the light of a lamp by the cause made indirectly. If one looks at one's own object, then because there is no difference that is superior to others, the former statement is without error. If, in recollection, one's own characteristics are not apparent, then how does this become a valid means of cognition for that? If you ask: Whatever is the object of the act of grasping the imputed or the general characteristic of existence, that itself is reasonable as a valid means of cognition, just like direct perception. The answer is: Therefore, it is said thus. Why? Because it is related to accomplishing the purpose. An object is the ability to accomplish the purpose. Because it is related to accomplishing the purpose, the object of this valid means of cognition is an object, and not just what is grasped. Again, if you ask: Why is it not a valid means of cognition in relation to what is grasped, but rather is it an object with the ability to accomplish the purpose? The answer is: Any examination of valid means of cognition, etc., is an object capable of accomplishing the purpose of what should be accomplished in that meaning, that is, accomplishing burning, etc., that is, what exists in what object. Here, it is not seen that fire, etc., is to be accomplished merely by seeking the meaning of accomplishing the purpose, but when seeking the ability to accomplish it, it is a valid means of cognition or another examination. Therefore, whatever nature of consciousness accomplishes the meaning of a person, that which has become a branch of analysis, that
Chinese
是说为量。以何者执取仅仅使有境成为量，仅仅显示执取并非成办士夫之义，然而乃是不欺诳，能显示进入之境自身的体性。因此，事物之有境彼即是量。若思择是能作义之有境，则不应以具有分别之识而思择，因为彼非是成办外境所应成办之义作用之故，如是生起疑惑。如何作义为义所求故，彼应思择，以及如何成为作义之支分，彼二者以一进入而显示之故，说为先遣分别。说安乐与痛苦乃是表示欲求与不欲求，因为果之体性是欲求之故。凡是欲求与不欲求之成办作用，即是应成办，以欲求殷勤故。如何欲求成办耶？如其所应也。成办有两种，即舍弃之自性与领受之自性。其中，事物是痛苦之成办者，而其他则是安乐之成办者。如此，事物仅仅存在，并不作自己所应成办之义作用，然而乃是由于获得。因此，以义所求故，欲求成办是应获得，而另一则是应舍弃。 从进入中如何能如其所应成办，亦以识而显示。彼所说即是名为知。因此，如其义所求成办义作用而义所求者，如是亦以彼显示之识也。从邪识进入则丝毫无有现前欲求之成就。因此，如何成办无有，领受此而舍弃彼，如是彼等善为显示之不欺诳是应取，而其他则是应舍弃。因此，作义之义所求，显示进入之境的事物不欺诳是应取，而其他舍弃之义则是分别。安乐与痛苦之成办者
English
It is said to be valid. By whatever is grasped, merely making the object-possessor valid, merely showing the grasping does not accomplish the purpose of a person, but it is infallible, capable of showing the nature of the object of entry itself. Therefore, the object-possessor of things is valid. If deliberation is an object-possessor capable of performing a function, then it should not be deliberated with knowledge that has conceptualization, because it is not the function of accomplishing the meaning to be accomplished of the external object, thus arising doubts. How the meaning is sought for the sake of meaning, therefore, it should be deliberated, and how it becomes a part of the meaning, both of which are shown by one entry, therefore, it is said to send away conceptualization first. Saying happiness and suffering is to represent desire and non-desire, because the nature of the result is desire. Whatever is the accomplishing action of desire and non-desire, that is to be accomplished, because of desiring diligently. How is it desired to accomplish? As it should be. Accomplishment is of two kinds, namely, the nature of abandonment and the nature of acceptance. Among them, things are the accomplisher of suffering, while others are the accomplisher of happiness. Thus, things merely exist, and do not perform the function of meaning to be accomplished by themselves, but it is due to obtaining. Therefore, because of seeking meaning, desiring accomplishment is to be obtained, and the other is to be abandoned. How it is possible to accomplish as it should be from entry is also shown by knowledge. What is said is called knowing. Therefore, as the meaning is sought by accomplishing the function of meaning, so also is the knowledge that shows it. From entering with wrong knowledge, there is no accomplishment of manifest desire at all. Therefore, how to accomplish non-existence, taking this and abandoning that, thus, the infallible that shows them well is to be taken, and the other is to be abandoned. Therefore, seeking the meaning of the function, showing the object of entry, the infallible is to be taken, and the meaning of abandoning the other is conceptualization. The accomplisher of happiness and suffering