Tibetan
་ཕྱིར་འདི་ནོར་བུ་ཡིན་ནམ་འོན་ཏེ་ཡུལ་གཞན་ན་ཡོད་ཅེས་ཆ་གཉིས་ཀ་འཛིན་པའི་ཐེ་ཚོམ་ཉིད་དོ། །འདིའི་ཡུལ་ནི་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པར་བརྟགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་འདྲ་བ་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། གང་ཞིག་ཐོབ་པར་བྱེད་པས་ཤེས་པའི་འདི་ཚད་མར་འགྱུར། དངོས་པོ་ནི་གཅིག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་འམ་མེད་པར་འགྱུར་གྱི། རྒྱུ་གཉི་གའི་བདག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཐོབ་པའི་ནོར་བུ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ལ། ཤེས་པ་འདིས་ནི་ཡོད་པར་མ་ངེས་པར་གཟུང་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་དེས་ངེས་པ་དེ་ནི་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མ་ངེས་པའི་དོན་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་ཚད་མར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པར་བྱས་ནས་འདུག་པ་ན་ཞེས་བཤད་པ་དང༌། རྣམ་འགྲེལ་ལས་ཀྱང་བསམ་པ་ལ་སླུ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཐེ་ཚོམ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་ཚད་མ་གཞན་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ན། འདིས་བསྟན་པའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་འདིས་ཡུལ་གང་གིས་ནོར་བུ་བསྟན་པ་དེ་ནི་མི་ཐོབ་ལ། ཡུལ་གང་ཐོབ་པ་ནི་འདིས་མ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ནི་འགལ་བའི་ཆོས་དང་འབྲེལ་པའི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནུས་པ་དང་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་སྐབས་སུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འགལ་བའི་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་ཀྱང་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ནོར་བུ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་ཡུལ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ན་ངེས་པ་གཞན་ཡིན་ཞིང་ཐོབ་པར་ཡང་གཞན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཆ་གཞན་ལ་བསླུར་ཟིན་ཀྱང་ནོར་བུ་ཉིད་ལ་ནི་སླུ་བ་མ་ཡིན་ ནོ་ཞེས་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ནོར་བུ་ཉིད་ཁོ་ན་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡང་ཤེས་པའི་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་གྱི་འདོད་པས་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་ཤེས་པ་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་མདོས་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ཡང༌། དེ་ལ་ཚད་མ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཆུར་གཏོགས་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ནི་མ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། གཞན་ཡང་མང་ཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡང་ཕྱོགས་ཀྱང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ནོར་བུ་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། ནོར་རྐྱང་བ་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཕྱོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གཟུང་བ་ཡང་མི་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཀྱང་སྐད
Chinese
因此，这是不是宝石呢？或者在其他地方存在呢？这种同时持有两种可能性的疑惑。此处的对境是被判断为存在和不存在的事物。但这样的事物根本不存在。那么，凭借什么才能获得，这个知识才能成为量呢？事物要么是唯一的存在，要么是不存在。不可能同时具备两种属性。因为获得的宝石是确定存在的，而这个知识却认为它不确定存在，因此，它所确定的事物并不是获得的。即使考虑到不确定的意义，它也不能成为量，因为（经中）说“确定之后安住”，而且《释量论》中也说“因为对思考没有欺骗性，所以是量”。疑惑不是随后的推论。这不是其他的量，比如，如果指示的进入之境是获得，那么知识就是量。但它所指示的进入之境并不是要获得的。比如，它所指示的宝石，是无法获得的，而所获得的境，它并没有指示。境、时间和形态的差异，是与相违之法相关的，因为能力和显现等是不同的，这在之前已经说过了。具有相违之法的理由也是不同的。因此，即使宝石本身没有差别，但因为境不同，所以确定是不同的，获得也是不同的。如果说，即使在其他方面被欺骗，但在宝石本身上没有欺骗，也不能这样说。因为宝石本身就被确定为具有境的差别。量的进入之境也取决于知识的作用，而不是取决于意愿。因此，就像将阳焰误认为水，并执着于事物本身一样，那也不是量，因为没有获得属于水的实物，而且还有其他许多原因。同样，认识到具有方位的宝石也不是量，因为没有抓住单纯的宝石，而且所抓住的具有方位的特征也是无法获得的。然而，现量也...
English
Therefore, is this a jewel or is it in another place? This is doubt that holds both possibilities. The object here is something that is judged to be both existent and non-existent. But such a thing does not exist at all. Then, by what means can it be obtained, so that this knowledge becomes a valid cognition? A thing is either uniquely existent or non-existent. It is impossible to possess both attributes. Because the obtained jewel is definitely existent, but this knowledge apprehends it as not definitely existent, therefore, what it determines is not what is obtained. Even considering the uncertain meaning, it cannot become a valid cognition, because (in the scriptures) it is said, "Having ascertained, abide," and in the Pramāṇavārttika it is also said, "Because there is no deception in thought, it is a valid cognition." Doubt is not subsequent inference. This is not another valid cognition, such as, if the indicated object of entry is obtained, then knowledge is a valid cognition. But the indicated object of entry is not to be obtained. For example, the jewel that it indicates is unobtainable, and the object that is obtained is not indicated by it. The difference in object, time, and form is related to contradictory dharmas, because the capacity and appearance, etc., are different, which has been said before. The reason for possessing contradictory dharmas is also different. Therefore, even if there is no difference in the jewel itself, because the object is different, the determination is different, and the attainment is also different. If it is said that even if one is deceived in other aspects, one is not deceived in the jewel itself, it cannot be said so. Because the jewel itself is determined to have the difference of object. The object of entry of a valid cognition also depends on the function of knowledge, not on what is done by desire. Therefore, just as mistaking a mirage for water and clinging to the thing itself, that is not a valid cognition, because the actual substance belonging to water is not obtained, and there are many other reasons. Similarly, knowing a jewel with a direction is also not a valid cognition, because the mere jewel is not grasped, and the characteristic of having a direction that is grasped is also unobtainable. However, direct perception also...
Tibetan
་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་གཅིག་ནེས་ལ། ཐོབ་པར་བྱ་བ་སྔོན་པོའི་དོན་ནི་སྐད་ཅིག་མ་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་ཅི་ལྟར་མཐོང་བ་ལྟར་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་གཅིག་ཉིད་ངེས་པ་ཡིན་ལ། ཐོབ་པར་བྱ་བ་ནི་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་མི་རིགས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་དོན་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་ནོ། །དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་ཡང་དམིགས་པའི་སྔོན་པོ་ནི་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཡོད་བ་ནི་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ཡིན་ལ། སྐད་ཅིག་ཉིད་དམ་རྟུལ་ཕྲ་རབ་ཉིད་ལ་སོག་པ་གཞན་ཡང་རུང་སྟེ། ཡོད་པ་ནི་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ནི་མཐོང་བའི་སྔོ་པོ་ཉིད་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དེ་ལ་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །དེས་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་གཞན་ཐོ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་མཐོང་བའི་སྔོན་པོ་ཉིད་སྐད་ཅིག་མའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་འཆད་པར་ནུས་པའི་དངོས་པོ་ཞེ་ན་པར་བྱས་ལ། སྐད་ཅིག་མ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཐོབ་པར་ནུས་སོ། །སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ནི་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་ཡིན་གྱི། དེའི་རང་བཞིན་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡུལ་གཞན་ན་གནས་པའི་ནོར་བུ་ནི་ཡུལ་གཞན་ན་གནས་པའི་རང་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གནས་པར་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གཞན་གཟུང་བ་ན་དེའི་ཁོངས་སུ་མ་གཏོགས་པའི་རང་བཞིན་གཟུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་གཞན་ན་གནས་པའི་ནོར་བུ་འཛིན་པ་ནི་ཡུལ་གཞན་གནས་པའི་ནོར་བུ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དམ་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ངེས་པས་ཡུལ་དུ་ བྱས་བའི་དངོས་པོའི་ཆ་ཐམས་ཅད་མ་ཐོབ་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་མཐོང་བ་ལས་གཞན་ཐོབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་འགལ་བས་ངེས་པའི་ཆ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་བའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེའི་ཤེས་པ་དེའི་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྔོན་པོར་འཛིན་པའི་སེར་པོ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡུལ་གཞན་ན་གནས་པའི་ནོར་བུའི་རང་བཞིན་ཡང་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པར་མ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱང་ཚད་མའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྐད་ཅིག་པ་ཉིད་ཀྱང་སྔོན་པོའི་ཤེས་པས་མ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཇི་ལྟར་ཡུལ་ཡིན་ཞེ་ན། སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་མི་ངེས་ཀྱང་སྔོན་པོའི་ཡུལ་ཡིན་པར་ནི་མི་སྨྲའི།
Chinese
一个非刹那性是确定的。所要获得的蓝色之义是多个刹那。通过比量，就像所见一样，一个非刹那性是确定的。如果说所要获得的是其他的，那么这样是不合理的。因为一切的存在本身是具有作用的理由。能够起作用的也是所缘的蓝色。因此，存在就是所见之物。刹那本身或者极微尘本身等等其他的也可以，但是，存在必须被认为是与它不同的。因此，刹那本身虽然是所见的蓝色本身，但是，对于它来说，仅仅确定为非刹那性而已。因此，现量获得其他不是，但是，所见的蓝色本身是刹那的自性。同样，如果说比量也能解释的事物，刹那也是如此，它也是能够获得的。确定为刹那本身是由其他的量，它的自性就是蓝色等等。同样，处于他处的宝珠，不能成立为处于他处的自性而存在。因此，在执取其他自性时，由于不是执取不属于它的自性，所以执取处于他处的宝珠，不是完全断定处于他处的宝珠，因此对于它来说不是量。因此，殊胜的意义是这样的：如果确定没有获得作为境的事物的所有部分，即使那样，也不是获得与所见不同的东西。像这样，与确定部分相违背的，成为外在的自性是什么，对它的认识不是断定它的，例如，执取蓝色不是断定黄色一样。同样，处于他处的宝珠的自性也与所见的自性相违背。没有确定的本身也不是量的境。如果刹那性本身也不是由蓝色的认识所确定的吗？因此，如果问它怎么是境，即使刹那本身不确定，也不说是蓝色的境。
English
A non-momentariness is certain. The meaning of blue to be obtained is multiple moments. Through inference, just as seen, a single non-momentariness is certain. If it is said that what is to be obtained is something else, then that is not reasonable. Because the very existence of everything is the reason for having a function. The blue that is the object of focus is also capable of functioning. Therefore, existence is the very thing that is seen. The moment itself or the ultimate atom itself, or anything else, may be acceptable, but existence must be acknowledged as distinct from it. Therefore, the moment itself is indeed the blue that is seen, but nevertheless, it is merely determined as non-momentary. Therefore, it is not that something else is obtained through direct perception, but rather, the very blue that is seen is the nature of a moment. Similarly, if it is said that inference can also explain the object, then the moment is also the same, and it can also be obtained. The determination as the moment itself is by another valid cognition, and its nature is the very blue, and so on. Similarly, a jewel located in another place cannot be established as existing in the nature of being located in another place. Therefore, when grasping another nature, since it is not grasping a nature that does not belong to it, grasping a jewel located in another place does not completely ascertain the jewel located in another place, therefore it is not a valid cognition for it. Therefore, the supreme meaning is this: if the determination has not obtained all the parts of the object that has been made into an object, even so, it is not obtaining something different from what is seen. In this way, whatever nature is contrary to the determined part and has become external to it, the knowledge of it does not ascertain it, just as grasping blue does not ascertain yellow. Similarly, the nature of a jewel located in another place is also contrary to the nature of what is seen. That which is not determined is also not the object of valid cognition. If momentariness itself is not determined by the knowledge of blue, then how is it an object? Even if the moment itself is not determined, it is not said to be the object of blue.