Tibetan
་ཚེ་འདི་ལ་ཡང་གཞན་དག་བདག་ཉིད་རྨོངས་ཤིང༌། གཞན་ཡང་རྨོངས་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་དེ་དག་དོན་དམ་པའི་ཚུལ་ལ་འཇུག་པའི་སྐབས་ག་ལ་ཡོད། དོན་དམ་པའི་ཚུལ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར་ཀུན་དུ་ཐ་སྙད་པའི་ཤེས་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །བསམས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚུལ་འདིས་ཀྱང་སྐྱེ་བོ་དོན་དམ་པའི་ཚུལ་ལ་གཞུག་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ཀུན་དུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་དེ་ཁོ་ན་བཤད་ན་རིགས་པའི་ཚུལ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་སེམས་པ་ལ་ཞུགས་པ་ན། དེའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་དོན་སྣང་བའི་བློ་གོམས་པར་བྱས། འདྲིས་པར་བྱས་པས་རྣམ་པར་འཁྲུལ་པས་དབེན་ཞིང་བྲལ་བ་དྲི་མ་མེད་པ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་པས་ན་ལྡོག་པ་སྟེ་དོན་དམ་པར་ལས་ཕྱིར་ལྡོག་པའོ།། དེ་ལ་ལྡོག་པ་ནི་ལྡོག་པ་མེད་པ་སྟེ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡང་ན་ལྡོག་པ་ནི་སྐྱོན་ཡིན་ལ། འཁོར་བར་སླར་ལྡོག་པ་ཡང་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །དེ་གང་ལ་མེད་པ་དེ་ནི་ལྡོག་པ་མེད་པའོ། །དོན་དམ་པར་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ལམ་དགོངས་པ་དམ་པའོ། །དེ་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ནི་དོན་དམ་པའོ། །མངོན་དུ་བྱེད་པ་ནི་སྐྱེད་པའོ། །བསམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པའི་ཚད་མ་ཡང་རྒྱུ་མེད་པར་ནི་མ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་ཡང་གོམས་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །གོམས་པའི་ཡུལ་ཡང་ཀུན་དུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་དཔྱད་པའི་དོན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཀུན་དུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་དེ་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པ་ནི་དོན་དམ་པ་པའི་ཤེས་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་འབད་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དོ། །ལོག་པའི་ཤེས་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་དངོས་པོ་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་བསྒོམས་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་ཤེས་པའི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་ལ། མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་བསྒོམས་ན་ནི་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡིན་པ་དེས་ན། སྐྱེ་བོ་དེ་ལས་རྨོངས་ པ་བཟློག་ནས་དོན་དམ་པ་པའི་ཤེས་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། རྨོངས་པ་འདིའི་ཡུལ་ནི་རགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་པ་ཐོབ་པ་ཡང་རྨོངས་པ་འདི་ལོག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ཉིད་ལ་འབད་པར་རིགས་སོ། །དེ་ཕྱིར་ཡང་དག་ཡང་དག་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྣམ་པར་ངེས་པ་འདིར་ནི་ཇི་ལྟར་ཀུན་དུ་ཐ་སྙད་པའི་ཤེས་པའི་རིམ་གྱིས། དོན་དམ་པ་པའི་ཤེས་པ་དེའི་ཚེ་སྟེ། བག་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཅི་འདྲ་བའི་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཡང་ཆ་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་དམ་པའི་ཤེས་པ་དེ་ནི་གཟུང་བ་དང། འཛིན་པའི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བའམ། དོན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འཛིན་པ་ཡིན་ཡང་བླ་སྟེ། གཉི་ག་ལྟར་ན་ཡང་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་རྣམ་པར་ངེས་པའི་འགྲེལ་བཤད། སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གིས་སྦྱར་བ་ལས་ལེའུ་དང་པོའོ།། །།སྟོང་ཕྲག་བཞི་དང་གསུམ་དང་བཞི། །བརྒྱ་ཕྲག་ལྔ་དང་དྲུག་དང་གསུམ། །ཉི་ཤུ་གཉིས་དང་སུམ་ཅུ་སྟེ། །དེ་ནི་གཉིས་དྲུག་གསུམ་བཅས་སོ། །ལེའུ་དང་པོ་འདི་ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞི་སྟོང་ལྔ་བརྒྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་ཡོད་དོ།། །།མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཚད་མ་གཉིས་སུ་བསྟན་པ་ལས་ལོག་པར་རྟོགས་པ་རྣམ་པ་བཞི་བསལ་བའི་སྒོ་ནས་མངོན་སུམ་བཤད་ཟིན་ནས། ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་སྐབས་སུ་སོ། །ཇི་ལྟར་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་བཞི་ཆར་ལ་རྟོགས་པ་བསལ་བའི་དོན་དུ། རྗེས་དཔག་རྣམས་གཉིས་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཇི་ལྟར་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་བཞི་ཆར་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་ཐུན་མོང་བ་གཅིག་ཡོད་པ་དེ་བཞིན་དུ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ལ་ནི་མཚན་ཉིད་གཅིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གཅིག་ནི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། གཞན་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པའི་དབྱེ་བ་བརྗོད་ན་ནི་རྣམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པར་བསྟན་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདིར་མཚན་ཉིད་ཙམ་བསྟན་ན། ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་གཅིག་གམ་དུ་མར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གྲངས་བསྟན་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེས་གང་བརྩད་པ་དེ་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་གསལ་བའི་ཁྱད་པར་ཉེ་བར་བསྟན་པ་མེད་པར་ནི་གསལ་བ་སོ་སོར་ངེས་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པར་མི་ནུས་སོ། །དེས་ན་གསལ་བའི་ དབྱེ་བ་ནི་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །རྣམ་པའི་དབྱེ་བ་ཡང་གསལ་བའི་དབྱེ་བ་ཉིད་ཡིན་པ་དེས་ན། རྣམ་པའི་དབྱེ་བ་བརྗོད་པ་ནི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །འདི་རང་གི་ཆེད་ཡིན་པས་ན་རང་གི་དོན་ལ། གཞན་གྱི་ཆེད་དུ་ཡིན་པས་ན་གཞན་གྱི་དོན་ཏོ། །རང་ལ་དོགས་པ་དང་གཞན་ལ་དགོས་པའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་གང་ཞིག་རྒྱུར་གྱུར་པས་རང་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་རང་གི་དོན་ཏེ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྟོགས་པ་ནི་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་གཅིག་ཉིད་ལ་ཡང་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་ལས་ཐ་དད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་རང་བ
Chinese
在今生，那些自己愚昧，又使他人愚昧的人，他们哪里有机会进入究竟的实相呢？为了进入究竟的实相，才宣说了世俗的知识。所谓“从思惟中产生”，是指通过这种方式，也能使众生进入究竟的实相。如果在此处仅仅宣说世俗量，那么通过理性的方式进入对意义的思考时，从其因产生的殊胜智慧，使显现意义的心变得熟悉，习惯之后，远离错乱，没有垢染，完全清净，因为趋向于此，所以是“返回”，即因为作用于究竟而返回。所谓的“返回”就是没有返回，意思是“不返回”。或者，“返回”是过失，再次返回轮回也是过失。那在何处没有这些过失，那就是“没有返回”。在究竟上，就是真如的境或殊胜的意。对此进行连接就是究竟。显现就是产生。思惟就是指：究竟的量也不是没有原因的，而原因也不是习惯之外的东西。习惯的境也是通过世俗量进行分析的意义，因此，正确地理解世俗量，就会成为究竟智慧的因。然后，以其为境的努力，就是以究竟为境的努力。以颠倒的知识作为境的事物，如观修常等相，不会成为究竟智慧的因，如果观修无常等相，那就会成为因，因此，应该从那之中遣除愚昧，而进入究竟的智慧，因为这个愚昧的境是粗大的。获得究竟，也是以遣除这个愚昧为前提的，因此应该努力于此。因此，“正确，不正确”等，通过这些进行区分，在此处，通过世俗知识的次第，究竟智慧产生时，仅仅稍微地展示了一下，以及那是何种量，也仅仅稍微地展示了一下。
English
In this life, those who are themselves ignorant and cause others to be ignorant, where do they have the opportunity to enter the ultimate reality? It is only for the sake of entering the ultimate reality that conventional knowledge is taught. The so-called "arising from thought" indicates that through this method, beings can also be led into the ultimate reality. If only conventional valid cognition is explained here, then when one enters the contemplation of meaning through the path of reason, the extraordinary wisdom arising from its cause, which makes the mind that perceives meaning familiar and accustomed, is devoid of error, free from defilements, and completely pure. Because it turns towards this, it is a "return," that is, it returns because it acts on the ultimate. The so-called "return" is no return, meaning "non-returning." Alternatively, "return" is a fault, and returning to samsara again is also a fault. Where there is no such fault, that is "non-returning." In the ultimate sense, it is the realm of Suchness or the supreme intention. To connect to this is the ultimate. Manifestation is production. Thought means this: ultimate valid cognition is not without cause, and the cause is none other than habituation. The object of habituation is also the meaning analyzed by conventional valid cognition, therefore, correctly understanding conventional valid cognition becomes the cause of ultimate wisdom. Then, the effort directed towards that object is the effort directed towards the ultimate object. Meditating on objects taken as objects by erroneous knowledge, such as the aspect of permanence, will not become the cause of ultimate wisdom, but if one meditates on the aspect of impermanence, it will become the cause. Therefore, one should dispel ignorance from that and enter into ultimate wisdom, because the object of this ignorance is coarse. Attaining the ultimate also requires the removal of this ignorance as a prerequisite, therefore one should strive for this. Therefore, "correct, incorrect," etc., through these distinctions, here, through the sequence of conventional knowledge, when ultimate wisdom arises, only a little is shown, and what kind of valid cognition it is, only a little is also shown.
Chinese
是也。那是现量之自性之量。如果真实之识，是离能取与所取之相，或一切义亦是能取，然而是殊胜的。无论如何，那都是现量。量决定释。法称论师所造之第一品。四千三百四，五百六十三，二十二和三十，那是二六和三。此第一品有四千五百二十二颂。以现量和比量之差别，显示量为二，从遣除四种颠倒之门而宣说现量已竟。如所宣说一般，入于正题。为了遣除如所知之体性的四种现量之颠倒，故说比量有二。如所知之体性的四种现量，亦有共同之体性，如是，比量二者，则非有一个体性，因为自性极其相异之故。其中一个为识，另一个为语。若说种类之差别，则能显示种类之体性相异。因此，此处仅显示体性，则成为一个或多个差别之体性。说其数目有何用？如是遮遣所诤。如是不就近显示明显之差别，则不能显示各别决定之体性。因此，明显之差别是应显示者。种类之差别亦是明显之差别，因此，说种类之差别，唯是了知体性之义。此为自之故，是为自义。为他之故，是为他义。自之疑惑和他之所需。何者比量成为因，而自证悟，那是自义，是识。如果证悟就是识，即使如此，亦显示于一者，从所作和能作而有差别。因此，比量是能作，而领悟之自
English
Yes. That is the valid cognition of the nature of direct perception. If true knowledge is free from the aspects of grasper and grasped, or if all objects are also graspers, then it is excellent. In either case, it is direct perception. A commentary on the determination of valid cognition. The first chapter composed by the teacher Dharmakirti. Four thousand three hundred and four, five hundred sixty-three, twenty-two and thirty, that is two sixes and three. This first chapter has four thousand five hundred and twenty-two verses. Having shown that valid cognition is twofold through the distinction between direct perception and inference, and having explained direct perception through the gateway of eliminating the four types of misapprehension, we now proceed to the topic as explained. In order to eliminate misapprehension from all four direct perceptions that are the nature of knowledge, it is said that there are two types of inference. Just as all four direct perceptions that are the nature of knowledge have one common characteristic, so too the two types of inference do not have one characteristic, because their natures are very different. One of them is knowledge, and the other is speech. If the difference in types is expressed, then it is possible to show that the characteristics of the types are different. Therefore, if only the characteristic is shown here, then it will become one or many characteristics of difference. What is the use of stating its number? Thus, the dispute is rejected. Without closely showing the clear distinction in this way, it is not possible to show the characteristic of each distinct clarity. Therefore, the clear distinction is what should be shown. The difference in types is also the clear distinction, therefore, expressing the difference in types is solely for the purpose of understanding the characteristic. Because this is for oneself, it is for oneself. Because it is for others, it is for others. Doubt for oneself and need for others. Whatever inference becomes the cause and realizes itself, that is for oneself, it is knowledge. If realization is knowledge itself, even so, it is shown that even in one, there is a difference between what is done and what does. Therefore, inference is the doer, and the self of comprehension