Tibetan
་མ་དང་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་གཞག་པར་འགྱུར་གྱི། རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་ལ་ནི་འབྲས་བུ་དང་ཚད་མ་དག་གི་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་མི་འགྲུབ་པོ་ཞེ་ན། བཤད་པ་དཔེར་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་འདིས་རིག་པས་ན་ཚོར་བ་སྟེ། ཚོར་བར་བྱེད་པ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དེར་རོ། །བདག་ཡུལ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་རང་བཞིན་ཡུལ་ཡིན་པར་རོ། །གཞག་པ་ནི་རིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུར་གཞག་པར་བྱ་ནའོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་ལ། བདག་ཉིད་རིག་པར་བྱ་བ་རིག་པར་བྱེད་པ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ནི་ཚད་མ། བདག་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཞིང་དེར་ཆད་མ་དང་འབྲས་བུ་དག་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་ལ་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་གཞལ་བྱ་དང༌། འཇལ་བྱེད་དང༌། འབྲས་བུ་གནས་པ་འདི་ནི་ཀུན་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྱི་ཚུལ་དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་བཤད་པ། ཕྱིའི་དོན་དེ་ལས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བདག་ཉིད་དེ། རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་རང་བཞིན་མྱོང་བ་སྟེ། མྱོང་བར་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་གི་རུང་བ་ཉིད་དེ་ནི་ཚད་མ། བདག་ཉིད་གཞལ་བྱ། རང་རིག་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། །རྣམ་པ་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་ངོ༌། །དེ་ཡང་ན་དེ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲས་པ་ལའོ། །ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་སྔ་མས་གཞག་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་འདིས་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི། །ཕྱིར་རོལ་གྱི་དོན་གྱི་ཚུལ་གསལ་བར་བྱས་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་ལ་ཚད་མའི་སྒྲའི་རྣམ་གྲངས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ། ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་བདག་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་བསྙད་ལ། བདག་ཉིད་ལ་རུང་བ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་ལ་ཚད་མར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། རང་བདག་ཉིད་རིག་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། ། འདིས་རིག་པས་རིག་པ་སྟེ། རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཅན་གང་ཞིག་བྱེད་པར་འགྱུར་བས་རང་གི་བདག་ཉིད་པ་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་རིག་པའི་སྒྲས་བརྗོད་དོ། །རིག་པས་རིག་པ་ཞེས་དེ་ལྟར་དངོས་པོ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ཡོངས་སུ་བཟུང་ན་ནི་འབྲས་བུ་ཉིད་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་རང་གི་བདག་ཉིད་རིག་པ་ཚད་མའོ་ཞེ
Chinese
如果说，正量部可以安立因和果，而对于唯识宗来说，就不能成立果和正量的差别。解释说，例如贪欲等等，以这个识而感受，感受是觉知的自性。外境也是如此。所谓“我处”，就是自己的自性是处。安立就是安立为识之体性的果。这是这样说的，对于心和心所的自证现量来说，自己所要认识的，认识者是觉知的自性，这是正量。自己所要觉知的自性是果，在那里，正量和果虽然不是显现为他体，但是，对于唯识宗来说，一切的识都具有所量、能量和果，这应当普遍应用。为了阐明外境的道理而解释说，从外境中体验的自己，因为是觉知的自性，所以贪欲等等的自性是体验，是能够体验的。因为那个理由，所以它们的堪能性就是正量，自己是所量，自证是果，同样，对于唯识宗也是如此。那个或者对于那个，就是对于唯识宗。以前的偈颂所安立的偈颂，这个已经显示了，但是，并没有阐明外境的道理。为了在唯识宗中显示正量的语词的异名而解释说，凡是完全决定的自性，就被称作和宣说为能执的行相，也被称作自己堪能，这就是在唯识宗中被称作正量，自己认识自己就是正量。 以识而识，就是说，以觉知的自性而成为的特殊自性，由于成为自己的自体，所以就用识的语词来表达。如果像这样，完全执取以识而识作为成立事物的方面，那么就将要表达果。法称论师说，自证是正量。
English
If it is said that the Sautrantikas can establish cause and effect, but for the Vijnanavadins, the distinction between effect and pramana cannot be established. The explanation is, for example, with regard to desire and so on, it is feeling because of this consciousness; feeling is the nature of awareness. The external object is also like that. The so-called "self-location" means that one's own nature is the location. Establishment means to be established as the fruit of the nature of consciousness. This is what is being said: for the self-awareness direct perception of mind and mental factors, what is to be known by oneself, the knower is the nature of awareness, this is pramana. The nature to be known by oneself is the fruit, and there, although pramana and fruit do not appear as other entities, similarly, for the Vijnanavadins, all consciousnesses have the object to be measured, the means of measuring, and the fruit, this should be universally applied. In order to clarify the nature of external objects, it is explained that the self that experiences from external objects, because it is the nature of awareness, therefore the nature of desire and so on is experience, it is capable of experiencing. Because of that reason, their capability is pramana, oneself is the object to be measured, self-awareness is the fruit, similarly, it is also the same for the Vijnanavadins. That or for that, means for the Vijnanavadins. The verse established by the previous verse, this has been shown, but it has not clarified the nature of external objects. In order to show the synonyms of the word pramana in Vijnanavada, it is explained that whatever is the nature of complete determination is called and proclaimed as the aspect of the grasper, and is also called self-capable, this is what is called pramana in Vijnanavada, self-knowing oneself is pramana. Consciousness by consciousness, that is to say, the special nature that becomes by the nature of awareness, because it becomes one's own self, therefore it is expressed by the word consciousness. If, like this, one completely grasps consciousness by consciousness as the aspect of establishing things, then the fruit will be expressed. Acharya Dignaga said that self-awareness is pramana.
Tibetan
ས་གསུངས་པ་དེ་ལ། རིག་པའི་སྒྲ་དངོས་པོ་སྒྲུབ་པར་བསམས་ནས་དོག་པར་འགྱུར་རོ། །རིག་པས་རིག་པ་སྟེ་འབྲས་བུ་ལ་བརྗོད་པ་རྣམས་ཡིན་ནམ། གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ལ། འོ་ན་ནི་འབྲས་བུ་དང་ཚད་མ་དག་ཐ་དད་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དོགས་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ཆད་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་རིག་པར་བརྗོད་དོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་སྔ་མས་མ་བཞག་པ་རིག་པས་ཐོབ་པའི་དོན་སྟོན་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་དང་རིག་པ་དག་གིས་རྣམ་པ་མེད་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་བཀག་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡོད་ཀྱང་སྣང་བའི་དོན་དང་དེའི་བློ་དག་ཐ་དད་པ་མེད་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །འདི་ཉིད་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་ནི། ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་དང་རིག་པ་དག་གིས་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་བ་དང་དེ་རིག་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་གྲུབ་པར་བལྟའོ། །རིག་པ་ནི་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ལ། ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ཡང་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འདིས་ནི་འདིར་ལྷག་པའི་དོན་གཞན་ཉིད་དོ། །ཕན་འདོགས་པ་དང་ཕན་གདགས་པའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་དུས་གཅིག་ཏུ་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་གཉིས་པོ་དག་ནི་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་དང་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་བློ་ནི་ཚུལ་གཉིས་ཏེ་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་གཟུང་བ་དང༌། ཤེས་པའི་རང་བཞིན་འཛིན་པ་དག་གིས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཚུལ་གཉིས་སུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིག་ཤོས་ཀྱིས་སྣང་བ་ཤེས་པ་ལས་ཐ་མི་དད་ན་ཕྱི་རོལ་མི་འགྲུབ་པར་རྟོགས་པས་ག་ལས་ཤེས་སྨྲ་སྟེ། མངོན་སུམ་དུ་གྲུབ་པ་དེ་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་ཡོད་པར་ངེས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། སློབ་དཔོན་གཟུ་བོར་གནས་པར་གྱུར་ནས་སྨྲས་པ། ཕྱི་རོལ་ནི་འབྲས་བུ་ལྡོག་པ་ལ་སྟེ། དངོས་པོ་མེད་པ་ལས་འགྲུབ་སྟེ་ངེས་པར་འགྱུར་རོ། །དཔེར་ན་རྒྱུ་གཞན་ཡོད་ཀྱང་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རེས་འགའ་འགྱུར་བ་ལས་མིག་རྗེས་སུ་དཔོག་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ནུས་པའི་རྒྱུ་གཞན་དབང་པོ་དང་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡོད་ཀྱང་འབྲས་བུ་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔོག་ལ་རྒྱུ་གཞན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རྩོད་པ་འདིར་རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་འབའ་ཞིག་ཉེ་བར་ལེན་པ་སྟེ་བག་ཆགས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་ཁྱད་པར་ཡིན
Chinese
所说的那里，如果认为智慧之声能够成立事物，就会产生怀疑。智慧以智慧，即以果来表达的那些吗？如果那本身是量，那么果和量就会变得没有差别了，为了遣除怀疑，为了完全断除，说唯独自性才是量，那本身被称为自证。这是所说的。以前面的偈颂没有确立的，以智慧获得之义所显示的偈颂。伴随显现和智慧以无相的方面遮止外境之义。因此，即使外境存在，也应当视显现之义和其心识没有差别。对此的解释是：伴随显现和智慧以蓝色等所取和那智慧成立为没有差别来观察。智慧是体验的自性，伴随显现也是没有差别。以此，在此是剩余的其他意义。由于没有饶益者和所饶益的事物，因此同时伴随显现的二者是完全断除和没有完全断除。因此，即因为如此，心识是两种方式，即以境的自性所取和以知晓的自性所执，以所取和能执的自性以两种方式成立。另一方说，如果显现与知晓没有差别，那么由于了知外境不成立，如何知晓呢？如果说现量成立的那个不是他体的实物，那么，那如何能确定存在呢？论师以公正的态度说道：外境是对果的改变，从无实物中成立而确定。例如，即使有其他的因，由于眼识偶尔改变，从而推断眼。同样，即使有能力的其他因，根和意识的体性，由于没有显现果，如墙壁等显现的意识，从而推断，其他的因是什么，那也就会成为外境之义。如果在此辩论中，仅仅取唯识宗，即习气完全成熟的那本身就是差别。
English
Regarding what was said there, if one thinks that the sound of wisdom can establish things, doubts will arise. Is wisdom referring to wisdom, that is, those expressed as the result? If that itself is valid cognition, then the result and valid cognition would become indistinguishable. To dispel doubts, to completely sever them, it is said that only the self-nature is valid cognition, and that itself is called self-awareness. This is what is said. The verses that were not established by the previous verses are verses that show the meaning obtained by wisdom. Simultaneous perception and wisdom negate external objects in the aspect of non-appearance. Therefore, even if external objects exist, one should regard the meaning of appearance and its mind as not different. This is the explanation of this: simultaneous perception and wisdom should be viewed as establishing that the apprehended blue and so on and that wisdom are not different. Wisdom is the nature of experience, and simultaneous perception is also non-different. By this, there is another meaning that remains here. Since there is no benefactor and no object to be benefited, the two simultaneous perceptions at the same time are complete severance and incomplete severance. Therefore, that is, because of this, the mind is of two kinds, namely, grasping the nature of the object and grasping the nature of knowing, and it is established in two ways by the nature of what is grasped and what is grasped. The other party says, if appearance is not different from knowing, then how can one know since it is understood that external objects are not established? If it is said that what is established by direct perception is not a separate entity, then how can it be certain that it exists? The teacher, being impartial, said: The external object is the reversal of the result, and it is established and certain from the absence of things. For example, even if there is another cause, the eye consciousness sometimes changes, so the eye is inferred. Similarly, even if there is another cause of ability, the nature of the senses and mind consciousness, because there is no consciousness of the appearance of the result, such as walls, it is inferred, and whatever other cause there is, that will become the meaning of the external object. If in this debate, only the Vijnanavada is taken, that is, the complete maturation of habits is the difference.