Tibetan
སམས་ནས། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་ནའོ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །འདི་ལ་བཤད་ཟིན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ལྟར་འཁྲུལ་པས་མཐོང་འགྱུར་བ། །ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་ནང་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལས་མ་འདས་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་འཁྲུལ་པ་ལས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་རོ། །འདི་ལྟར་ཡུལ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། ནང་དུ་ཞེས་བྱ་བ་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཞི་མ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་ཆད་པ་ལས་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཞིར་རྣམ་པར་ཆད་པའོ། །འདིའི་ནང་དུ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་འཛིན་པ་སྟེ། འདིས་ ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་རང་རིག་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་ཉིད་ན་དེ་ལྟར་མཚོན་པར་འགྱུར་ཏེ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ནི་མི་བདེན་པའི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་རང་ལ་མེད་པ་ཀུན་དུ་སྟོན་པ་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ལ་གཞལ་བྱ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པས་མཚོན་པ་ལྟར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་འཛིན་པའི་རྣམ་པའི་བདག་ཉིད་གཟུང་བའི་ཆ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་ལྷག་པར་ཞེན་པ་མ་ཡིན་ནམ། གཟུང་བའི་ཆ་ནི་ཉེ་བར་བསླད་པ་ཡིན་གྱི། བདག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ནི་དེ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། བདག་ཉིད་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེས་བདག་ཉིད་ཡོངས་སུ་བཅད་པར་ངེས་པ་ནི་མེད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་གཟུང་བའི་ཆ་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཡང་བརྟག་པ་ཡིན་ལ། བདག་ཉིད་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་རུང་བའི་ཚད་མ་ནི་དངོས་པོར་འདོད་པ་ཡིན་གྱི། བརྟག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་བདེན་པ་གསལ་བར་ནུས་པ་མ་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི་དངོས་པོ་ཡིན་གྱི་བརྟག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་བདག་མ་གསལ་བར་ནི་མི་བདེན་པ་གསལ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་མི་བདེན་པ་གསལ་བར་ནུས་པ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེན་པ་གསལ་བར་ནུས་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་པ་དེས་ན། བདག་དང་བདག་མ་ཡིན་པ་གསལ་བར་ནུས་པ། དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཚད་མ་ནི་དངོས་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་མི་བདེན་པ་གཉིས་བརྗོད་པ་དེ་ནི་ཐ་དད་པའི་དོན་ཤེས་པ་ལས་སྣང་བར་ཆད་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པའི་དོན་ན་འཛིན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་མི་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། མི་བདེན་པ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡང་བརྫུན་
Chinese
思惟：外境无有，如“那喔那”等所说。此中“已说讫”者，如是错乱所见故。“此”之中，不作是安立，谓未曾超离彼真实性。然而是从错乱生。如是，如境之相为何，及“内”者，非是执我的所依，从断绝而断绝为执我的所依。此中，完全断绝者，是执持境之相，以此完全断绝之故。彼于自证之自性中，生起之时，即如是显现，以错乱之故。自证自性之识，彼即是无有不真之所取与能取之相，普皆显示而生之义。如是转变之自性之识，于彼所量等之安立，是如错乱所显现而作。完全断绝，能取之相之自性，于所取分完全断绝，非是更加耽著耶？所取分是就近扰乱，然非自性。是故，能取之相是彼证悟之量，然非于自性。以何之故，彼以自性完全断绝之决定是无有，然而是所取分自身。如是，能取之相亦是观察，及自性堪能完全断绝之量，是欲为实事，然非观察耶？于此说：识是能明了真实，无明之自性者，是实事，然非观察。识若不明显自性，则不能明了不真，是故，能明了不真，名为能取之相者，与能明了真实无有差别，是故，能明了自与非自，喜等之自性之量，即是实事。又，能取之相二者说为不真者，彼是从了知差别义，从显现断绝而无有之故，于差别义中，观待能取，即是不真，然明了不真之自性亦是虚妄。
English
Thinking: External objects do not exist, as stated in "Naona," etc. Here, "it has been said" means that it is seen through such delusion. Within "this," it is not established as not exceeding that very reality. However, it arises from delusion. Thus, whatever the appearance of an object is, and "inner" means that it is not the basis for grasping at a self, but is severed from the severance as the basis for grasping at a self. Within this, complete severance is the grasping of the appearance of an object, because of this complete severance. It is thus manifested at the very moment of arising in the nature of self-awareness, because of delusion. The very consciousness of the nature of self-awareness is the meaning of arising, universally showing that there is no untrue object and subject aspect in itself. The consciousness of the nature of such transformation, the establishment of what is to be measured, etc., is done as if manifested by delusion. Complete severance, the nature of the aspect of the grasper, is it not excessively attached to the complete severance of the grasped part? The grasped part is nearly disturbed, but not the nature itself. Therefore, the aspect of the grasper is the valid cognition of its realization, but not of the nature itself. Because of what, there is no certainty that it is completely severed by its nature, but it is the grasped part itself. Likewise, the aspect of the grasper is also an examination, and the valid cognition capable of completely severing the nature is desired as a real thing, but not an examination? Here it is said: Consciousness is capable of clarifying truth, and the nature of ignorance is a real thing, but not an examination. If consciousness does not clearly manifest the self, it is not capable of clarifying untruth. Therefore, that which is capable of clarifying untruth, called the aspect of the grasper, is no different from that which is capable of clarifying truth. Therefore, that which is capable of clarifying self and non-self, the valid cognition of the nature of joy, etc., is a real thing. Moreover, when the two aspects of the grasper are said to be untrue, it is untrue in the meaning of difference because it is cut off from appearance and does not exist from the knowledge of the meaning of difference, in the meaning of difference, in relation to the grasper, but the nature of clarifying untruth is also false.
Tibetan
པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་མི་བདེན་པ་གསལ་བར་བྱེད་བར་ནུས་པ་གདོན་མི་ཟ་བ་ཉིད་དུ་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ནི་མདུན་ཉིད་དུ་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །གཞལ་བྱ་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པའི་དོན་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་སྒྲོ་མ་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་བ་མ་ཡིན་པ་སྒྲོ་བཏགས་པ་གཞལ་བྱ་ཡིན་ པར་གྱུར་ན་བདག་ཉིད་གཞལ་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནམ། འགལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བདག་གི་སྒྲས་ནི་རང་བཞིན་གཞན་འགོག་པར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། འཛིན་པའི་རྣམ་པའི་རང་བཞིན་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རིག་པར་གྱུར་པ་ན་བདག་ཉིད་གཞལ་བྱར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་ནི་རྣམ་པ་དང་བཅས་པའམ། རྣམ་པ་མེད་པའི་ཤེས་པར་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་རིག་པའི་ནུས་པས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པའི་ཤེས་པ་མི་བདེན་པ་གསལ་བར་བྱེད་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཅི་ཡོད། ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ནུས་པ་དེ་ཉིད་ལས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ནང་དུ་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཆ་གསལ་བར་ཉིད་ནི་གསལ་བར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་གསལ་བ་ཡིན་པ་དེས་ན་རང་རིག་པའི་ཆ་གསལ་བ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཤད་པ་ནི་རང་ཉིད་འབའ་ཞིག་རིག་པའི་རང་བཞིན་དུ་གསལ་བ་སྟེ། ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཤེས་པའི་ཆ་གསུམ་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་བའི་ཆ་དང༌། འཛིན་པའི་ཆ་དང༌། འཛིན་པའི་རང་རིག་པའོ། །དེ་ལ་གཞལ་བྱ་དོན་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ནི། གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ཚད་མ་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །ཡོངས་སུ་གཅད་པར་བྱ་བ་གཞན་མེད་ན་ནི། །ཇི་ལྟར་སྣང་བཞིན་པའི་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ནི་གཞལ་བྱ། འཛིན་པའི་རྣམ་པའི་འཛིན་པ་ཉིད་ནི་ཚད་མ་སིམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་མྱོང་བ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་གྱི། དེའི་དབང་གིས་དོན་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །སྔོན་པོར་སྣང་བ་རགས་པ་གཅིག་པུའི་རྣམ་པར་རྟོགས་ལ། སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ལ་ལྡོག་པའི་དབྱེ་བས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་རིག་བའི་ཆར་བརྟགས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྔོན་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དང༌། བདག་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དང༌། དངོས་པོ་ཉིད་ལྡོག་པའི་དབྱེ་བས་བརྟགས་པ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་གསུམ་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། ཅི་སྣང་བའི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ན་སིམ་བར་རིག་པ་དུས་མཚུངས་པར་ཉམས་སུ་མྱོང
Chinese
不是的。如果像这样承认能够澄清不真实的确定性，那么它就会直接显现出来。所量是虚构的意义和非虚构的自性。如果不是自性的虚构成为所量，那么与自性是所量不是矛盾吗？没有矛盾，因为自性的词想要排除其他自性。当与执着的相的自性无有差别的自性一同被认知时，就被称为自性所量。不同的自性不是以有相或无相的智慧来认知，因为没有决定的缘故。被无明力量完全控制的智慧，由于产生了澄清不真实，有什么矛盾呢？从完全断除的力量中，安乐等的自性在内部显现，因为澄清的方面，澄清本身就是所要澄清的自性，因此自证的方面澄清本身就是果。所说的是，仅仅是自身显现为智慧的自性，是完全断除。因此，显现为智慧的三个方面，即所取的部分、能取的部分和能取的自证。如果所量是不同的事物，那么，将所取的相安立为量，能取的相安立为量的果。如果没有其他要完全断除的事物，那么，如其所显现的所取的相就是所量，能取的相的能取本身，就是量，体验寂静等的自性就是果，因为凭借它来安立事物。已经这样说过了。在认知显现为蓝色的粗大单一相时，体验蓝色的相，通过遣返的差别，被分析为所取、能取和智慧的部分。例如，蓝色的刹那、无自性和事物本身，不是通过遣返的差别来分析的吗？因此，如果说显现为三种相，那么，对此的解释是：如果存在显现的事物，那么同时体验到寂静的认知。
English
It is not. If it is admitted that the ability to clarify the untruth is certain in this way, then it will directly appear. The object to be measured is the nature of the non-fabricated along with the fabricated meaning. If the fabricated, which is not the self, becomes the object to be measured, is it not contradictory to say that the self is the object to be measured? There is no contradiction, because the word 'self' wants to exclude other natures. When the nature that is not different from the nature of the grasping aspect is cognized together, it is called the self-object to be measured. The different nature is not cognized as knowledge with or without aspects, because there is no determination. What contradiction is there, since the knowledge completely controlled by the power of ignorance gives rise to the clarification of the untruth? From the very power of complete cutting off, the nature of bliss and so on is manifest within, because the clarifying aspect, the clarification itself, is the nature to be clarified, therefore the clarifying aspect of self-awareness itself is the fruit. What is said is that only oneself appears as the nature of wisdom, which is complete cutting off. Therefore, it appears as three aspects of wisdom: the apprehended part, the apprehending part, and the self-awareness of the apprehending. If the object to be measured is a different thing, then establishing the apprehended aspect as the measure, and establishing the apprehending aspect as the fruit of the measure. If there is nothing else to be completely cut off, then the apprehended aspect as it appears is the object to be measured, the apprehending itself of the apprehending aspect is the measure, and experiencing the nature of tranquility and so on is the fruit, because it is by means of it that things are established. It has already been said. When cognizing the coarse single aspect that appears as blue, experiencing the blue aspect, it is analyzed into the parts of the apprehended, the apprehending, and the wisdom by the difference of exclusion. For example, is it not that the moment of blue itself, selflessness itself, and the thing itself are analyzed by the difference of exclusion? Therefore, if it is said that it appears as three aspects, then the explanation for this is: if there is a thing that appears, then the cognition of tranquility is experienced simultaneously.