Tibetan
་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དོན་དང་འདྲ་བ་ནི་གཟུང་བའི་རྣམ་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས། གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ལ་ཡང་ཐ་དད་པ་མ་འགྱུར་ན་ནི་དོན་རྣམ་པར་གཞག་པ་མྱོང་མྱོང་བ་ལ་རག་ལས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་སྐད་དུ་འཛིན་པའི་རྣམ་པས་བསྡུས་པའི་འདོད་པའམ་མི་འདོད་པ་དང་འདྲ་བ་དངོས་པོ་མ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་དངོས་པོའི་རྒྱུ་ཅན་དུ་ནི་འགྱུར་བ་ཁོ་ནས་སོ། །དངོས་པོ་གཅིག་ལས་ནི་གྲང་བ་དང་ཚ་བ་བཞིན་དུ་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་འབྲས་བུ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དོན་རྣམ་པ་བར་ལེན་པ་ལས་བྱུང་བ་ཐ་དད་པ་འགལ་བ་ཡིན་གྱི། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་བུ་དུ་མ་བྱེད་པ་ནི། འགལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། ཉེར་ལེན་ཤེས་པ་ནང་ན་ནི། །ཡོད་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་འབྱུང༌། །ཞེས་བཤད་དོ། །འདིས་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་ནང་དུ་གཏོགས་པ་སྔོན་གོམས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཅན་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་ཀྱང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་སྔོན་གོམས་པ་ལ་སོགས་པ་སད་པར་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པ་ཅན་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་གཅིག་ལ་ལྟོས་པ་མི་འགལ་ལོ། །འདི་ལྟར་སྐྱེ་བ་དེ་ཉིད་ལ་མ་གོམས་པའི་ ཁར་རོ་ཁ་མོ་བཅུག་མ་ཐག་ཏུ་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དབང་པོའི་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པར་མཐོང་ལ། ཕྱིས་གོམས་པ་ལས་བཞིན་གསལ་བ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་སྡུག་བསྔལ་ལོག་ནས་བདེ་བ་ཉིད་བྱེད་པར་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་གོམས་པའམ། སྐྱེ་བ་འདི་ལ་གོམས་པ་ལས་ཀྱང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུད་སོ་སོ་ལ་ཐ་དད་པ་སྐྱེ་བ་ན་དོན་གཅིག་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བཤད་པ་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་རྣམ་པའི་དབང་གིས་བདེ་བའི་རྒྱུ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་ངེས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། དོན་དེ་ཡང་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་མྱོང་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དོན་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་འཐད་པ་འདིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་བཟློག་པར་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡོད་ཀྱང་རང་རིག་པ་ཉིད་འབྲས་བུར་རིགས་ཀྱི་དོན་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཚུལ་ལ་དོན
Chinese
是这样的。然而，与事物相似的是所取之相的自性。如果它与不同的事物没有差别，也不会变成差别，那么事物的安立依赖于体验，而不是依赖于事物本身了。像这样，即使被执取的相所包含的喜好或不喜好等同于非事物，也仅仅会变成事物的因。因为从一个事物中，不会像冷和热一样产生相互矛盾的自性之果，所以是不同的。因为自证智如实地从事物之相中取舍而产生的不同是相违的。共同作用的因不会产生多种果，因为没有相违的存在。《释量论》中说：“近取识于内，虽有痛苦等生。”这里说的是，快乐等属于相似的紧接着的范畴，被认为是先前习惯等的因。而且，快乐等相似的紧接着的缘，依赖于唤醒先前习惯等的缘，从不同的因中产生时，依赖于一个共同作用者并不矛盾。比如，对于从未习惯的 事物，刚一放入口中，从面部的表情变化可以推断出产生了根识的痛苦。后来习惯了，从面部表情的舒缓可以推断出痛苦消失，产生了快乐。同样，在其他生中习惯了，或者在此生中习惯了，快乐等在各自的相续中产生差别时，会变成同一个事物近取因的共同作用者。因此，这个解释是正确的。因为许多能认识外境的事物，凭借各自的相，必定会变成快乐之因和痛苦之因。而且，由于事物本身是不确定的，所以事物是如实安立的。这里，这个道理并不是要否定外境的存在。然而，即使外境存在，自证智本身也不是作为果的同类事物之识。像这样，外境的事物。
English
It is like this. However, what is similar to things is the nature of the apprehended aspect. If it does not become different even when it is not different from different things, then the establishment of things depends on experience, and not on the things themselves. Like this, even if the liking or disliking contained in the apprehended aspect is equivalent to non-things, it will only become the cause of things. Because from one thing, the fruit of mutually contradictory nature like cold and heat will not arise, so it is different. Because the difference arising from self-awareness taking and rejecting the aspect of things as it is is contradictory. The co-acting cause does not produce multiple fruits, because there is no contradiction. The Pramāṇavārttika says: "The immediately preceding consciousness is within, although suffering etc. arise." Here it is said that happiness etc. belong to the category of similar immediately preceding, and are considered to be the cause of previous habits etc. Moreover, the similar immediately preceding condition of happiness etc., depends on the condition that awakens previous habits etc., and when arising from different causes, it is not contradictory to rely on one co-actor. For example, for something that has never been accustomed to, as soon as it is put into the mouth, it can be inferred from the change in facial expression that the pain of the root consciousness has arisen. Later, when accustomed to it, it can be inferred from the relaxation of the facial expression that the pain has disappeared and happiness has arisen. Similarly, when accustomed to it in other lives, or accustomed to it in this life, when happiness etc. arise differently in each continuum, it will become the co-actor of the same thing's immediately preceding cause. Therefore, this explanation is correct. Because many things that can recognize external objects, by virtue of their respective aspects, will certainly become the cause of happiness and the cause of suffering. Moreover, since the thing itself is uncertain, things are established as they are. Here, this reason is not intended to deny the existence of external objects. However, even if external objects exist, self-awareness itself is not the knowledge of similar things as the fruit. Like this, external objects.
Tibetan
་ནི་གཞལ་བྱ། གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ཚད་མ། དོན་རིག་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་ལ་ནི་བདག་ཉིད་གཞལ་བྱ། འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ནི་ཚད་མ། བདག་ཉིད་རིག་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྱི་ཚུལ་ལ་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་གཉིས་པ་དོན་ནི་གཞལ་བྱ། གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ཚད་མ། རང་རིག་པ་ནི་འབྲས་བུའོ་ཞེས་འདི་ན་འབྲས་བུ་འདི་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་པའི་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དོན་རྣམ་པར་འཇོག་པ་དེའི་ཕྱིར་རོལ་གྱི་དོན་ཡོད་ཀྱང་འབྲས་བུ་ནི་རང་རིག་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འོ་ན་རང་རིག་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ་དེ་ལྟར་ན་ཚད་མ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བཤད་པ། རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་དོན་རྟོགས་པ་འདིའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ཚད་མ་ནི་འདིའི་ཡུལ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་སྟེ། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ལྟར་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་རྣམ་པར་འཇོག་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཚད་མར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་རང་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་འཛིན་པའི་རྣམ་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ་ཡུལ་རྣམ་པར་འཇོག་ན་ནི་འགྱུར་རོ། ། ཡང་གང་གི་ཚ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡུལ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་མཚན་ཡང་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉིད་བཤད་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ་ནི་རྣམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་ལས་མ་འདས་པར་རང་རིག་པ་འདི་སྣང་བ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་སྣང་ན་ནི་དེའི་ཚེ་འདོད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་མྱོང་བ་འདི་སྔོན་པོའི་ཡུལ་ཅན་དུ་བརྟགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་གཞན་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་ལ་འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་གཟུང་བའི་རྣམ་པའི་དབང་གིས་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འོ་ན་ཕྱི་རོལ་ལ་རང་རིག་པ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་ནའོ་ན་ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་གཞག་པར་དོན་རིག་པར་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་བརྗོད་ཅེ་ན། བཤད་པ། རང་རིག་པ་ཡིན་ཡང་འབྲས་བུ་ལས་ཏེ། ཞེན་པ་ལས་འདི་ནི་དོན་རིག་པ་ཡིན་པར་བལྟའོ། །རིག་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ལྷག་པར་ཞེན་པ། དེ་ལྟར་འབྲས་བུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། དོན་དང་འབྲེལ་པར་ཡང་ཞེན་པ་དེའི་ཕྱིར་དོན་རིག་པ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་
Chinese
是所量。所取之相是量。义智是果。于说识者，自性是所量。能执之相是量。自性智是果。又于外境之理，安立果之第二者，义是所量。所取之相是量。自证是果。如是此处安立果之道理也。何以故？由自证如其所有安立义故，虽有外境，而果是自证。设若如是，自证是果，如是则量是能执之相耶？释曰：成为自证之自性，此义之证成者，量是此之境相之类，是境之相本身也。能执之相如何体验，如是安立体验义耶？是故能执之相本身是量，理应如是耶？真实，若于自己之境，随能执之相而安立境者，则转变矣。 又于何时，外境是境，彼时，通达外境之因是何，彼即是量。因亦是青色之相也。为说此义故，说如其所有之相，不离于相，此自证是为遣除显现也。如是说者，设若显现青色之相，则彼时，此具有欲之相之体验，是分别青色之境。如是亦可配于余相。是故，于具有相之识，由体验欲等之自性之所取之相之自在，安立为义之境，是故彼即是量。设若如是，于外境，自证本身是果耶？若尔，如何安立果，而说义智是果耶？释曰：虽是自证，然由果，由执著故，观此是义智。智如何特别执著，如是说果也。亦与义相关联而执著，是故义智本身是果。然则
English
is the object to be measured. The aspect of what is grasped is the valid cognition. Cognition of meaning is the result. For those who speak of consciousness, self-nature is the object to be measured. The aspect of grasping is the valid cognition. Self-cognition is the result. Furthermore, in the manner of external objects, the second way of establishing the result is that the meaning is the object to be measured. The aspect of what is grasped is the valid cognition. Self-awareness is the result. Thus, here is the reason for establishing the result in this way. Why? Because self-awareness establishes the meaning as it is, therefore, even though there is an external object, the result is self-awareness. If that is the case, if self-awareness is the result, then is the valid cognition the aspect of grasping? Explanation: That which proves this understanding of meaning, which has become the nature of self-awareness, is that the valid cognition is like the aspect of its object, it is the very aspect of the object. Is it not the case that the aspect of grasping is experienced, and thus the meaning is established as being experienced? Therefore, is it reasonable that the aspect of grasping itself is the valid cognition? It is true that if one follows the aspect of grasping in one's own object and establishes the object, then it will change. Furthermore, when the external object is the object, then whatever is the reason for understanding the external object is the valid cognition. And the reason is also the aspect of blue. It is said to explain this very point that this self-awareness, without deviating from the aspect as it is, is for the sake of eliminating appearance. This is what is being said: If the aspect of blue appears, then at that time, this experience with the aspect of desire is considered to be an object of blue. Likewise, apply it to other aspects as well. Therefore, in the consciousness with aspects, due to the power of the aspect of what is grasped, which experiences the nature of desire and so on, it is established as having the object of meaning, therefore that itself is the valid cognition. If that is the case, is self-awareness itself the result in external objects? If so, how is the result established, and why is it said that cognition of meaning is the result? Explanation: Although it is self-awareness, it is from the result, from attachment, that one sees this as cognition of meaning. How does intelligence particularly cling? Thus the result is spoken of. Also, it clings in relation to meaning, therefore cognition of meaning itself is the result. However,