Tibetan
་གི་ཕྱིར་དོན་རྟོགས་པ་དོན་རིག་པ་ནི་དོན་དམ་པར་རང་རིག་པ་དོན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་རིག་པ་དེ་ཉིད་དངོས་པོ་ལ་གནས་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དོན་རིག་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཞེན་པ་ན་དོན་རིག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། རིག་པ་དེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱང་རང་རིག་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་འཛིན་པའི་རྣམ་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་འདོད་པའི་རྣམ་པ་སྟེ། སིམ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་འཛིན་པའི་ཡུལ་ཅན་ནམ། གང་གི་ཚེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ཡུལ་དུ་འདོད་པའི་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ཡང་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་སྟེ། བདེ་བའི་རྒྱུ་དང་མི་འདོད་པ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་སོ་སོར་རིག་ཅིང་རྣམ་པར་འཇོག་གོ །དེའི་ཕྱིར་དོན་རྟོགས་པར་མངོན་པར་རློམ་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས། དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཡུལ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་དོན་རིག་པར་ངེས་ཀྱང་རིག་པ་ནི་རང་གི་ཡུལ་ཅན་ཁོ་ནར་རིགས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་ལ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་དོན་དུ་ཞེན་པར་བྱས་པ་ནི་གཞལ་བྱ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ནི་ཚད་མ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་རིག་པར་རང་གི་རང་བཞིན་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཡང་གཟུང་བ་རིག་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དབང་གིས་དོན་རིག་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་དེས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ་ལ་རང་རིག་པ་ཁོ་ན་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡོད་ཀྱང་རང་རིག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་རང་རིག་པ་ལས་མ་འདས་པར་དོན་གྲུབ་པ་སྟེ། རྟོགས་པར་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་དེ་ཉིད་འབྲས་བུར་རིགས་སོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར་དེ་རིག་པ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་བཤད་པ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡོད་ཀྱང་དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ ལས་མ་འདས་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དོན་རྣམ་པར་འཇོག་པར་འགྱུར་ན་དེའི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ངོ་བོ་ཉིད་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཛིན་པའི་རྣམ་པས་གནས་པའི་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བ་ན་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་དངོས་པོ་གཅིག་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་དུ་མའི་རང་བཞིན་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་
Chinese
因此，对于理解事物而言，认识事物实际上就是真正地认识自己，因此，任何成为其本质的知识，都是事物存在的果实。而且，执着于认识事物的自性，就会变成认识事物。知识确定为具有外境，也只是随顺于自识。因为，如果体验到执取相的境，那就是欲望的相，或者具有寂静相的执取境。当颠倒时，想要成为境的所取相也称为欲望，这是随顺的，能分别认识到快乐的因和不想要的痛苦之因，并加以区分。因此，即使自认为理解了事物，也是追随执取快乐等法的，为了与此相符而区分境，因此，即使确定为认识事物，知识也只应是其自身的境。因此，对于这样宣说识的人来说，将所取相执着为事物，即所量是执取相，量是正量，所取相是知识，虽然自性是知识的自性，但确定所取为知识本身就是果。正如凭借体验执取相的力量来区分认识事物一样，因此，对于宣说识的人来说，唯有自识才是果，同样，即使存在外境，也如实地自识等等，这些相都不会超出自识而成就事物，为了区分理解，自识本身应是果。难道没有其他外境吗？因此，如果说知识本身就是果，那么就说，即使存在外境，也不可能不超出事物的自性来进行区分。所谓一切知识，如果能如实地区分事物，那么，由于外境的自性是唯一的，当以执取相存在而产生快乐和痛苦时，如何理解事物的人们，对于执取一个事物的相的识，确定为执取多种自性呢？
English
Therefore, for understanding things, knowing things is actually truly knowing oneself, therefore, any knowledge that becomes its essence is the fruit of the existence of things. Moreover, clinging to the self-nature of knowing things will become knowing things. The knowledge that is determined to have an external object is only in accordance with self-awareness. Because, if the experience of grasping the aspect is experienced, then it is the aspect of desire, or the grasping object with a peaceful aspect. When inverted, the object to be taken as the object is also called desire, which is in accordance with the ability to distinguish and distinguish the cause of happiness and the cause of unwanted suffering. Therefore, even if one considers oneself to understand things, one follows the Dharma of grasping happiness, etc., and distinguishes the environment in order to conform to this. Therefore, even if it is determined to know things, knowledge should only be its own environment. Therefore, for those who proclaim consciousness in this way, clinging to the object as a thing, that is, the measurable is the grasping aspect, the measure is the correct measure, the object is knowledge, although the self-nature is the self-nature of knowledge, it is certain that the object is knowledge itself is the fruit. Just as the power of experiencing the grasping aspect is used to distinguish the knowledge of things, therefore, for those who proclaim consciousness, only self-awareness is the fruit. Similarly, even if there is an external object, it is as it is, and these aspects will not exceed self-awareness and accomplish things. In order to distinguish understanding, self-awareness itself should be the fruit. Is there no other external object? Therefore, if it is said that knowledge itself is the fruit, then it is said that even if there is an external object, it is impossible to distinguish it without exceeding the self-nature of things. The so-called all knowledge, if things can be distinguished as they are, then, since the self-nature of the external environment is unique, when happiness and suffering arise due to the existence of the grasping aspect, how do people who understand things determine that the consciousness of grasping the aspect of one thing grasps multiple self-natures?
Tibetan
པ་འདི་ལྟར་ངེས་པ་ནི་བདེ་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་བའི་ཡུལ་ཡོངས་སུ་བཅད་དོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་གིས་ངེས་ལ། ཁ་ཅིག་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་ནི་བདེ་བའི་རྒྱུའམ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུའི་ཡུལ་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འཛིན་པའི་རྣམ་པའི་རྣམ་གྲངས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ནི་གཟུང་བའི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་ངེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོམས་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་དེས་ན་ཡུལ་ངེས་པར་ག་ལ་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡུལ་རྣམ་པར་འཇོག་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཡུལ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གཅིག་འཛིན་པར་ངེས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། དེ་ལྟ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཡུལ་དེ་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་དང༌། དེ་ལས་བཟློག་པའི་རང་བཞིན་དུ་སོ་སོར་ཤེས་པ་དེ་དག་གིས་གཟུང་བར་ངེས་པ་དེའི་ཕྱིར། ངེས་པའི་དོན་གཅིག་ཡུལ་ཡིན་པར་ལྷག་པར་ཞེན་ཀྱང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུར་ངེས་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་རྣམ་པ་དུ་མར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉིད་བཤད་པ་ནི། རྣམ་པ་ནི་དུ་མར་རྣམ་པར་རིག་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་ལ། གཅིག་གི་ནི་ཡིད་ལ་འབབ་བས་ཡིད་དུ་འོང་བ་སྟེ། འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གཞན་གྱི་ནི་ཡིད་དུ་མི་འོང་བར་དེ་ལས་བཟློག་པར་མཐོང་བ་སྟེ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགོངས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སྣང་བའི་རང་བཞིན་ནི་གོམས་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འགའ་ཞིག་གི་ཡང་ངེས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་གོམས་པ་སད་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་མ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དེ་ལ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་གང་གིས་གོམས་པ་ཅི་འདྲ་བར་འགྱུར་བ་དེའི་གོམས་པ་དེ་འདྲ་བ་སད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི། བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་གཟུང་བ་ངེས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ན་དེ་ལྟར་ངེས་པ་ནི་མེད་དེ། བདེ་བ་དང་བདེ་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པའི་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་ཡང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་རྒྱུ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་རང་རིག་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་དོན་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཁོ་ནར་རིགས་སོ། །འདོད་པའམ་མི་འདོད་པར་སྣང་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ
Chinese
有些人认为，像这样确定是快乐之因的对境是完全确定的。有些人则恰恰相反。那些人并没有完全确定快乐之因或痛苦之因的对境。对于执着的行相的种类，如快乐等等，所取的对境的自性并非是确定的。因为快乐等等是随顺串习的，所以对境怎么会是确定的呢？因此，如果如实地安立对境，那么那时，由于对境是确定的缘故，所有执持一个自性的确定识都将变成一个行相。但事实并非如此，因为那些将对境确定为快乐之因，以及了知与此相反的自性的人们，他们所取的对境是确定的。即使特别执着于一个确定的意义作为对境，也宣说具有确定为快乐等等之因的对境的识是多种行相。对此的解释是：行相是多种多样的，因为自性是唯一的。对于某人来说，它是令人愉悦的，即是可意的，意思是称为“欲求”的事物。对于其他人来说，它被视为不悦意的，与此相反，这是因为确定性的缘故。其意图是：显现的自性并非是一些随顺串习的快乐等等的确定之因，然而，由于它是唤醒串习的助伴之因，因此对于快乐等等是不确定的。对于通达那个意义的人来说，什么样的串习会变成唤醒那种串习之因，而不是快乐等等之因。 如果像那样确定地执取，那么像那样的确定是不存在的，因为了知快乐和非快乐等等的执着行相是不同的。而且，执着的行相如实地安立为因的自性。因此，对于说外境存在的人来说，也应该随顺自证，因为安立对境的缘故，仅仅是自证的自性才是合理的。凡是具有显现为欲求或不欲求的状态的，那些都是分别念。这是这样说的：事物
English
Some assert that determining an object as the cause of happiness in this way is completely definitive. Others hold the opposite. Those individuals do not definitively determine the object as the cause of happiness or the cause of suffering. For the varieties of apprehended aspects, such as happiness and so forth, the nature of the object to be apprehended is not definite. Since happiness and so on follow habituation, how could the object be definite? Therefore, if the object is established as it is, then at that time, because the object is definite, all determinate consciousnesses that apprehend a single nature would become of one aspect. But this is not the case, because those who determine the object as the cause of happiness and those who know the opposite nature apprehend it as definite. Even if one particularly clings to a single definite meaning as the object, the consciousnesses with objects determined as the cause of happiness and so on are said to be of various aspects. This is explained as follows: aspects are known as diverse, because the nature is one and the same. For one person, it is pleasing, that is, desirable, meaning the thing called "desire." For another, it is seen as displeasing, the opposite of that, because of the determination. The intention is this: the nature of appearance is not the definitive cause of some happiness and so on that follows habituation; however, since it is the accompanying cause that awakens habituation, it is indefinite for happiness and so on. For someone who understands that meaning, whatever kind of habituation becomes the cause of awakening that kind of habituation, but not the cause of happiness and so on. If it were determined to apprehend it as it is, then such a determination would not exist, because the aspects of apprehension that know happiness and non-happiness and so on are different. Moreover, the aspect of apprehension is established as the very nature of the cause as it is. Therefore, even for those who speak of external objects, it is reasonable to follow self-awareness, because it is only the nature of self-awareness that establishes the object. Whatever has the state of appearing as desirable or undesirable, those are conceptual thoughts. This is said thus: things