Tibetan
ཇི་ལྟར་རང་རིག་པ་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ། དོན་གནས་པ་ཡུལ་རྣམ་པར་གཞག་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། དོན་རྣམ་པར་གནས་པ་ནི་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ཇི་ལྟར་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་དཀར་པོ་དང་དཀར་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་ཅི་འདྲ་བ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་དེ་ལྟར་སྔོན་པོའམ་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུར་རྣམ་པར་འཇོག་ཅིང་རིག་པ་དེའི་ཕྱིར་དོན་རིག་པ་ནི་རང་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་ཀྱི་འབྲས་བུའི་དབང་གིས་རང་རིག་པ་ཡིན་ཡང་དོན་རིག་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ་ཡུལ་ཉིད་ཚད་མའི་བྱ་བ་ཡིན་པ་དང༌། དེ་ཉིད་ཀྱི་རིག་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་དག་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདག་རིག་པ་འབྲས་བུ་དང་ཡུལ་གཞལ་བྱ་ཡིན་ན་ནི། དེའི་ཚེ་ཚད་མ་དང་ འབྲས་བུ་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་བ་ན། ད་ལྟར་ནི་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་རང་རིག་པ་འབྲས་བུར་བརྗོད་ཅི་ན། བཤད་པ། དོན་རིག་པའི་རང་བཞིན་གང་ཞིག་ཅེས་རང་བཞིན་སེམས་པ་ན་ནི། རང་ཉིད་རིག་པ་འབྲས་བུར་བཤད་དེ། དོན་རིག་པ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་སྐབས་ཀྱི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་སྣང་བའི་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་ནི་ཡོངས་སུ་ཟིན་ཀྱང་དོན་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རྣམས་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ནི་ཇི་ལྟར་རིགས་པ་དེ་ལྟར་དོན་རིག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རིག་པ་ནི་གཞན་ལ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་རིག་པ་ཡང་གཞན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་མཐོང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་རིག་པ་དོན་རིག་པར་སྟོན་པའི་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་དོན་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ལ། རང་རིག་པ་ཡིན་ཡང་དོན་རིག་པའི་རང་བཞིན་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ན་ཞེན་པའི་འབྲས་བུའི་དབང་གིས་དོན་རིག་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་དག་ཡུལ་ཐ་མི་དད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་གཟུང་བའི་རྣམ་པའི་དབང་གིས་དེ་ད
Chinese
那么，如何是自证呢？ 答：对境存在的对境进行分类，这就是自证的自性。因为对境存在是体验的自性。 例如，体验所取之相的白色和非白色等，同样，如实了知能取之相的快乐和痛苦等，像这样将蓝色或非蓝色、快乐等作为因进行分类，并且因为了知，所以对境之识就是自证的体性。 因此，像这样，凭借名言的结果，虽然是自证，但也说是对境之识。 正因为如此，境本身是量的工作，并且境之识是果，因此，量和果也不是异境。 如果自识是果和境所量的话，那么，量和果就只会成为异境。但现在丝毫也没有差异。 那么，如何将自证说成果呢？ 答：当思维对境之识的自性是什么时，自识就被说成果，因为对境之识是它的本体，因为是对自证的自性。 其中的要点是：能取之相是完全断除所取之相而显现的，因为具有自身的对境，所以不是外境的量。如《释量论》中说：“能取之自体，虽已完全取，非异境之故，不观待外境。” 所取之相是外境的量，因为那本身是如何合理的，就如何成为对境之识。 外境的对境之识，了知对其他的所取之相，但也不是其他的，因为外境不是以自己的体性所见的。 因此，显示自识为对境之识的所取之相，那本身就是对境的量，并且虽然是自证，但如果更加执着于对境之识的自性，那么凭借执着的结果，就说成是对境之识。 因此，量和果不是异境。 因为凭借所取之相的力量，那
English
How then is self-awareness? It is said: Whatever classifies the existing object as an object is the nature of self-awareness. Because the existence of the object is the nature of experience. For example, experiencing the white and non-white aspects of what is apprehended, and similarly, truly knowing the happiness and suffering aspects of what is apprehended, thus classifying blue or non-blue, happiness, etc., as causes, and because of knowing, object-awareness is the essence of self-awareness. Therefore, in this way, although it is self-awareness by virtue of the result of terminology, it is also called object-awareness. For that very reason, the object itself is the function of valid cognition, and the awareness of that itself is the result, therefore valid cognition and result are not different objects. If self-awareness were the result and the object to be measured, then valid cognition and result would only become different objects. But now there is not even a slight difference. How then is self-awareness called a result? It is said: When one thinks about what is the nature of object-awareness, self-awareness is said to be the result, because object-awareness is its very essence, because it is the nature of self-awareness. The point here is that the aspect of apprehension that appears to completely sever the aspect of what is apprehended is not a valid cognition of external objects because it has its own object. As it is said in the Commentary on Valid Cognition: "Because the nature of apprehension is completely grasped, it is not another object, therefore it does not depend on external objects." The aspect of what is apprehended is a valid cognition of external objects, because it becomes object-awareness in accordance with how it is reasonable. The object-awareness of external objects, knowing the aspect of what is apprehended by others, is not other, because external objects are not seen by their own nature. Therefore, the aspect of what is apprehended that shows self-awareness as object-awareness is itself a valid cognition of objects, and although it is self-awareness, if one is more attached to the nature of object-awareness, then by virtue of the result of attachment, it is called object-awareness. Therefore, valid cognition and result are not different objects. Because by the power of the aspect of what is apprehended, that
Tibetan
ང་དེའི་རིག་པར་གནས་པ་དེས་ན་ཡུལ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་ཡོད་ཀྱང་རྣམ་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱོགས་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དབང་གིས་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་དང༌། བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ན། འོ་ན་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་རྣམས་འདྲ་བའི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་གཞལ་བྱར་འདོད་པར་མི་འགྱུར་གྱི། འོན་ཀྱང་དེ་དང་འབྲས་བུའམ་གཞན་འདྲ་ཡང་རུང་སྟ། འདྲ་བའམ་མི་འདྲ་ཡང་བླ། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་དང༌། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རབ་ཏུ་སྣང་བ་སྟེ། གསལ་བའི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་གང་གི་ཕྱིར་དོན་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཡིན་པས་ ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གང་གི་ཕྱིར་དོན་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དོན་དེ་གཞལ་བྱ་ཡིན་པར་འདོད་པར་འགྱུར་རོ། །དགོངས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། འདྲ་བར་ངེས་པ་ནི་གཉི་ག་མཐོང་བ་ལ་རག་ལས་བ་ཡིན་ལ། རྣམ་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱོགས་ལ་དོན་ནི་སྔར་གང་གིས་ཀྱང་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ན། དེ་ཅི་འདྲ་བར་བརྟག །རང་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འདོད་པ་དེས་ན་འདྲ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིག་ཤོས་ལོགས་ན་གནས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་ལ་ཡུལ་འདི་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་མཐོང་ནས་སློབ་དཔོན་ལ་སྨྲས་པ། ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར་ཏེ། རྒྱུ་འགའ་ཞིག་ལས་དོན་དངོས་ཏེ་འདྲ་བ་སྤངས་ནས་སྔོན་པོའི་རྣམ་པར་སྣང་ན་ཇི་ལྟར་དོན་འཛིན། ཤེས་པ་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་དང་དེ་དང་འདྲ་བ་ལས་ནི་དོན་འཛིན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ནི་ཡུལ་དུ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུངས་པ། ངས་ཀྱང་དེ་འདྲ་བའི་ཡུལ་ནི་མི་ཤེས་སོ། །ཕྱིའི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་ཉིད་ལ་འདྲི་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་ཕྱིའི་དོན་ཁས་ལེན་པ་དེ་ཐལ་བ་འདིར་འགྱུར་རོ། །གང་མི་སྣང་བ་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུར་ངེས་པའི་དོན་དང་དབང་པོའི་ཡུལ་དུ་འདོད་པ་ལ་ཡིན་གྱི། ཁོ་བོ་ནི་ད་ལྟར་མི་འདོད་དོ། །ཚིག་ལེའུར་བྱས་པར་མ་བརྗོད་པའི་དོན་འགྲེལ་པ་ལས་བར་སྐབས་སུ་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་ན་འོ་ན་ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱ་དང་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་དེའི་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་བ
Chinese
我安住于那个智慧，因此不是不同的境。如果事物存在，但在具有形象的一方，不是以自己的自性显现为外境的事物。然而，由于体验的力量，见到蓝色等，以及安乐等的原因安住，那么，声称外境事物的人们，不会认为相似的生起者是所量。然而，与那个果或其他的相似也可以，相似或不相似也可以。如是，所谓蓝色等被执取的形象，以及安乐等被执持的形象显现，因为是明亮智慧的原因，所以也是事物。因为是，所谓“那么”的意思是“因此”的意思。因为事物是原因，因此事物会被认为是所量。意思是这样的：确定相似依赖于二者都被见到，但在具有形象的一方，事物先前未被任何人见到，如何观察它？即使不是自己如何体验的自性，也确定地认为是安乐等的原因，因此不是相似的。另一方安住于别处，对外境事物宣说者来说，如果仅仅是这样的境，见到非常过分，于是对老师说：如何像某些形象一样，从某些原因中，实际事物舍弃相似而显现为蓝色的形象，如何执持事物？如果是从那个智慧生起，以及与那个相似，那么会执持事物。仅仅是生起者不可能成为境，因为会非常过分。老师说：我也不了解那样的境。应该询问对外境事物宣说者，谁承认外境事物，那人会陷入这个过失。对于不显现和确定为安乐等原因的事物，以及认为是根的境，我是不认可的。在未以偈颂表达的意义的解释中，中间的偈颂。如果外境事物不存在，那么，正量和所量以及果的分别安立不会成为仅仅是那样吗？
English
I abide in that wisdom, therefore it is not a different object. If the object exists, but on the side with form, it does not appear as an external object by its own nature. However, due to the power of experience, seeing blue and so on, and the cause of happiness and so on abides, then, those who speak of external objects will not consider the similar generator as the object to be measured. However, it can be similar to that fruit or other, similar or dissimilar is fine. Thus, the appearance of grasping forms such as blue, and the appearance of holding happiness and so on, because it is the cause of clear knowledge, it is also the object. Because it is, the meaning of "then" is the meaning of "therefore." Because the object is the cause, therefore the object will be considered measurable. The meaning is this: the determination of similarity depends on seeing both, but on the side with form, the object has not been seen by anyone before, how to observe it? Even if it is not the nature of how one experiences oneself, it is definitely considered the cause of happiness and so on, therefore it is not similar. Since the other resides elsewhere, for those who speak of external objects, if it is just such an object, seeing it as too extreme, they said to the teacher: How does it grasp the object if, like some forms, from some causes, the actual object abandons similarity and appears as a blue form? If it arises from that knowledge and is similar to it, then it will grasp the object. Merely being a generator cannot be an object, because it would be too extreme. The teacher said: I also do not know such an object. It should be asked of those who speak of external objects, whoever accepts external objects will fall into this fault. I do not approve of the object that does not appear and is determined as the cause of happiness and so on, and is considered the object of the senses. In the explanation of the meaning not expressed in verses, the intermediate verses. If external objects do not exist, then, would the establishment of valid cognition, object of valid cognition, and result not be just that?