Tibetan
ན་དུ་སྣང་བ་དེའི་ཕྱིར། དེ་བྱེད་པ་པོར་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ལས་ཏེ་ཡུལ་ཞེས་བྱ་བའི་ལས་ལའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྒྲ་སྦྱར་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་དག་ཐ་དད་པ་མེད་ན་འདྲ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཞེས་སྨོས་ཏེ་འདྲ་བའི་དབང་གིས་ཏེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ལ་གནས་པའི་འདྲ་བ་མྱོང་བ་དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་དེ་སྔོན་པོའི་དོན་རྟོགས་པར་ངེས་པ་ཡིན་ནམ་དེའི་ཕྱིར་འདྲ་བའི་ནི་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ནི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པའི་ཤེས་པས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ན་ཡང་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རྟོགས་པའི་ཆ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ། འདྲ་བའི་ཆ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །སྔ་ན་མེད་པའི་དཔོན་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་བར་སྐབས་པར་མ་དོར་འཕྲོས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །འདིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲེལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཞན་མེད་པར་བརྗོད་པས་སོ། །དབང་པོ་དང་ཕྲད་པ་དང་དོན་ལ་ལྟ་བ་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ཤེས་པ་དེ་རྣམས་ཚད་མ་ཡིན་པ་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་ཏེ་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ལས་ཤེས་པའི་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ངེས་པའི་ལས་དང་འབྲེལ་པ་མྱོང་བ་ འདི་ནི་སྔོན་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་དེ་མི་འགྲུབ་སྟེ། རྣམ་པར་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གང་གི་ཕྱིར་དེ་དག་ལས་ངེས་པ་དང་འབྲེལ་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་འདིར་སྔར་དེའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་ནང་དུ་བརྗོད་ཟིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་འདིས་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད། སྨྲས་པ། སྔར་ནི་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པའི་བྱེད་བྲག་དོན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན་ཡང་རུང་སྟེ། ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ན་མི་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཁོ་ན་བྱེད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཞེས་བརྗོད་ལ། ད་ལྟར་ནི་གལ་ཏེ་དབང་པོ་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་དང༌། ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དག་ཀྱང་བྱེ་བྲག་ཏུ་མི་འགྲུབ་པ་དང་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཉེས་པ་གཞན་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་ན་ནི་ཐ་དད་པ་ཡང་ཇི་ཞིག་ལྟར་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟློས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་དག་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུར་
Chinese
因为显现为那样的缘故，是知晓其为作者，但不是现量。自己的业，即名为“境”的业。如此这般的言说，是因为一切法皆无作者的缘故。如果所证和作者没有差别，那么如何成为相似的作者呢？回答说，因为“彼”之故，即凭借相似的力量，也就是通过体验。因为体验到安住于知识中的相似，所以知识确定了对蓝色之义的理解吗？因此，相似的分别就是作者。即使通过确定的知识进行分别，知识本身就是果，因此，理解的部分是果，而相似的部分是能证。为了阐述先前没有的尊者，这是中间未舍弃的穿插偈颂。所谓“以此”，是指阐述关联的理由，因为说了没有其他。舍弃了根与相遇、观待义、以及特殊知识等是量。从那，即从根等之中，体验到知识的蓝色和黄色等确定的业和关联。 这确实是蓝色本身的，如此这般的自性无法成立，因为不是分别安住的缘故。因此，因为从那些之中没有确定和关联的理由，所以不是量。在此义中，先前不是它的自性，这难道不是已经说过了吗？又为何要说根等呢？回答说，先前说的是根等，无论是各个不同的作者，还是所有义的共同体，如果不是知识的自性，那么就是不了解，因此不是作者，所以只有成为自性的才是作者。现在说的是，如果根本身是共同体，并且特殊和具有特殊性的知识等，也不能分别成立，并且也不会变成其他要阐述的过失，那么各个不同又如何成为作者呢？因为是这样的缘故，所以不是重复。如果这些是产生者，那么如何不是分别安立呢？作为果
English
Because it appears as such, it is known as the maker, but not directly. One's own karma, that is, the karma called "object." Such a statement is because all dharmas have no maker. If what is to be proven and the maker are not different, then how can it be a similar maker? It is said, because of "that," that is, by the power of similarity, that is, through experience. Because experiencing the similarity that abides in knowledge, is the knowledge certain to understand the meaning of blue? Therefore, the distinction of similarity is the maker. Even if distinguishing through certain knowledge, the knowledge itself is the result, therefore, the part of understanding is the result, and the part of similarity is the prover. In order to explain the previously non-existent lord, this is an intervening verse that has not been abandoned. The so-called "by this" refers to explaining the reason for the connection, because it is said that there is no other. Abandoning the senses and encounter, looking at the meaning, and the specific knowledge, these are not valid cognitions. From that, that is, from the senses and so on, experiencing the definite karma and connection of blue and yellow and so on of knowledge. This is indeed blue itself, such a nature cannot be established, because it is not the abiding of distinction. Therefore, because there is no reason for certainty and connection from those, it is not valid cognition. In this meaning, was it not already said that it was not its nature before? Why say the senses and so on again? It is said, previously it was said that the senses and so on, whether they are individual makers or the commonality of all meanings, if they are not the nature of knowledge, then they are not understanding, therefore they are not makers, so only becoming the nature is the maker. Now it is said that if the senses themselves are a commonality, and the knowledge of the specific and the possessor of specificity and so on cannot be established separately, and it will not become another fault to be explained, then how can the individual differences become makers? Because it is like this, it is not a repetition. If these are producers, then how is it not the establishment of distinction? As a result
Tibetan
གྱུར་པ་སྐྱེད་པར་ནུས་ན་རྣམ་པར་འཇོག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཤེ་ན། བར་དུ་མ་ཆོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བས་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་དོ། །འདིའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དོན་རྟོགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་འདི་དག་ལས་རྣམ་པར་འཇོག་པ་པོ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ལྟོས་པར་བྱེད་པ་གཞན་དེས་འདི་དག་བར་དུ་གཅོད་པ་དེའི་ཕྱིར། དེའི་ལྟོས་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་འཇོག་པ་པོ་ཡིན་གྱི་འདི་དག་ནི་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྙམ་དུ་བར་དུ་ཆོད་པ་ཡིན་དུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་ཚད་མས་མ་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ། བྱེད་པ་པོ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པ་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་ན། འདི་དག་ནི་ལྟོས་པར་བྱ་བ་གཞན་གྱིས་བར་ཆོད་པས་བྱེད་པ་པོ་གཞན་ལས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་ཇི་ལྟར་ཚད་མར་འགྱུར། ཚད་མས་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་འདི་དག་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། བཤད་པ། བྱེད་པ་པོ་རྣམས་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་ཡང་ཐ་མའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱེད་པ་པོ་འདི་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་གང་ཞིག་ཐ་དད་པས་བྱ་བ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་ཐ་མའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱེད་པ་པོར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པ་པོ་རྣམས་ཐམས་ཅད་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ཡང་ལྟོས་པར་བྱ་བ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱེད་པ་པོ་གཞན་གྱིས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱེད་པ་གང་ཞིག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་བར་དུ་མ་ཆོད་པ་དེ་ཐ་དད་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཐ་མའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་པས་བྱེད་པས་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་དམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་བྱེད་པ་པོ་ཐམས་ཅད་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ཡང༌། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐ་མའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱེད་པ་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དམ་པ་ཡིན་ལ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བྱེད་པ་ཡིན་ཞིང་བྱེད་པ་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་ཡུལ་དང་ཡུལ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་ན་ཤེས་པ་འདིའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱེད་པ་པོ་གཞན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་གྱི། བར་དུ་ཆོད་པའི་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ
Chinese
如果能够产生转变，就不是安立，这是什么原因呢？因为“没有间隔”这句话表达了理由。这里的意义是：因为对于理解事物所作的安立，依赖于这些产生者之外的其他的安立者。因此，由于所依赖的那个其他者隔断了这些，所以，那个所依赖的事物才是安立者，而不是这些，因此不是量。如果这样认为，即使是间隔，那又怎么不是量呢？回答说：因为殊胜的作者，具有特殊性的作者不能成立。这样说的是：所有的作者都不是量，然而如果是殊胜的作者，这些由于被其他的所依赖者隔断，所以与其他的作者相比，没有丝毫的殊胜，那怎么会成为量呢？量是成立者，而这些也是成立者，因此殊胜有什么用呢？回答说：所有的作者都接近于所要成立的事物，然而对于被称为“这个是最后的区分者”来说，什么不同会导致行为不同，那就被称为最后的区分者。所有的作者都是区分者，然而被其他的区分者所依赖的区分，如果对于所要成立的事物没有间隔，那么不同就会导致所要成立的事物不同，而那也是最后的区分者，因此用“作者”来表达。像那样转变的那个成立者是殊胜的。这个意义是：如果所有的作者都是区分者，即使是那样，最后的区分者才是殊胜的成立者，而殊胜的成立者就是作者，作者也是量。因此，即使有根等，如果境和境没有差别，那么这个知识的其他的区分者才是作者，而不是间隔的根等。
English
If it is able to produce transformation, then it is not an establishment, what is the reason for this? Because the statement "not interrupted" expresses the reason. The meaning here is: because the establishment made for understanding things depends on other establishers besides these producers. Therefore, since that other dependent interrupts these, that which is dependent is the establisher, not these, therefore it is not valid cognition. If one thinks like this, even if it is an interruption, then how is it not valid cognition? The answer is: because the excellent agent, the agent with special characteristics, cannot be established. This is what is being said: all agents are not valid cognition, however, if it is an excellent agent, these are interrupted by other dependents, so compared to other agents, there is not the slightest excellence, then how can it become valid cognition? Valid cognition is the establisher, and these are also establishers, so what is the use of excellence? The answer is: all agents are close to the thing to be established, but for what is called "this is the final differentiator," what difference will lead to different actions, that is called the final differentiator. All agents are differentiators, but the differentiation that is dependent on other differentiators, if there is no interruption for the thing to be established, then the difference will lead to the thing to be established being different, and that is also the final differentiator, therefore it is expressed by "agent." That establisher who has transformed in that way is excellent. The meaning is: if all agents are differentiators, even so, the final differentiator is the excellent establisher, and the excellent establisher is the agent, and the agent is also valid cognition. Therefore, even if there are sense faculties and so on, if there is no difference between objects and objects, then the other differentiator of this knowledge is the agent, not the interrupting sense faculties and so on.