Tibetan
ད་ནི་ཉེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། དོན་སོ་སོ་ལ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་སྨོས་པས་ཡུལ་མ་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཡུལ་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི་ཤེས་པ་ལ་ཡུལ་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་འདྲ་བ་ཉིད་ཉེ་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་ལ་སོགས་པས་བྱས་པའི་བྱེ་བྲག་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན། འོ་ན་ནི་དོང་ཡིས་བྱས་པའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བྱེ་བྲག་སྟེ། ཉམ་སུ་མྱོང་བའི་ཁྱད་པར་གང་ལས་དོན་ངེས་པར་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་དོན་དང་འདྲ་བ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་འདོད་ན་ད་ནི་སྟེ་དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་པ་ན་ཡོད་པ་དོན་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་དོན་དང་འདྲ་བ་མི་བཟོད་པས་ཁས་བླངས་པ་དེའི་རང་བཞིན་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་ཇི་ལྟར་མི་བརྗོད། ཡོད་པར་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བའི་ཡུལ་ནི་ཚད་མས་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། ཚད་མས་རྟོགས་པ་ཡང་ངེས་པ་ལ་གནས་པའི་དོན་བསྟན་པར་ནུས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་གནས་པ་ནི་སྒྲའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིག་ཤོས་ཀྱིས་ཀྱང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཐམས་ཅད་འདིའོ་ཞེས་བྱ་བར་བསྟན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ནོར་བུ་དང་ལྕགས་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་རྣམས་མི་མཁས་པས་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཁྱད་པར་བརྗོད་པར་མི་ནུས་པ་བཞིན་ནོ། །ཚད་མས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འདིའོ་ཞེས་བསྟན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་མིག་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བརྒལ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཞེས་སྨྲས་པ་ནི། དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་དོན་གྱིས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་རང་བཞིན་ནོ། །འདིའི་དངོས་པོ་ནི་འདི་ཉིད་དེ་མངོན་སུམ་ཉིད་དོ། །དེ་བྱེད་པར་གྱུར་པས་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་རྭ་ནས་བཟུང་ནས་བསྟན་པར་མི་ནུས་ཀྱི། དོན་ངེས་པར་ རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དེའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་གྱུར་པ་དོན་གྱིས་བྱས་པའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ་ཞེས་ནི་སྨྲ་བར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅིག་ཤོས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། རིགས་པ་སྨྲ་བ་འདི་རྟོགས་པ་མེད་པ་མཚོན་པ་མེད་པ་འདིའོ་ཞེས་ངེས་པ་མེད་པས་དངོས་པོ་སྟེ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ངེས་པའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པོའི་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་གཞན་གྱི་འདི་ནི་མི་སྲིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་འཇོག་ཅེ་ན། བཤད་པ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་འདི་ནི་སྔོན་པོ་འདི་ཡིན་གྱི་གཞན་སེར་པོའི་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ལེགས་
Chinese
现在是近取因，因为对境各自不同。因此，说“根等”就没有包括对境。如果对境是各不相同的，那么对于识来说，由对境所产生的相似性本身就成为近取因。如果根等所产生的差别是各自分别的作者，那么，由洞穴所产生的体验的差别，从体验的差别中，就能确定地认识到事物，而不是从与事物相似之处来认识。如果这样认为，那么现在，如果这样承认，那么存在的事物的作用的自性的差别，由于不能忍受与事物相似，所以承认的那种自性，即那本身怎么能不说呢？作为存在的名言的对境，是量所认识的自性，而量所认识的，也只能指示安住于决定的事物，因为安住于分别念的是声音的意义。另一方面，也不能指示所有的体验都是这个，例如，即使不精通的人看到了宝石和铁等形状，也不能说出它们的差别。量所作的对境，也不能指示所有这些，例如，就像比量之眼一样。因此，说了“这个反驳是什么”呢？那是由事物所作的差别的自性。这个事物就是这本身，即现量本身。由于它成为作者，所以不能从角开始指示现量本身，因为看到了确定地认识事物的认识。如果说，成为那个理由的事物所作的体验的差别是存在的，那么就能说。另一方面说，这个说理的人，由于没有确定，所以这个没有认识、没有表示的，就对事物，即识的自性进行分别安立，即作为确定的自性来认识，这指的是其他人的“这不可能”的意思。如何分别安立呢？所说的是，这个体验的自性是这个蓝色，而不是其他的黄色，因此很好。
English
Now, it is the proximate cause, because the objects are different from each other. Therefore, saying "sense faculties, etc." does not include the objects. If the objects are different, then for consciousness, the similarity itself produced by the object becomes the proximate cause. If the distinctions produced by the sense faculties, etc., are the respective makers, then the distinction of experience produced by the cave, from the distinction of experience, one can definitely recognize things, not from the similarity with things. If one thinks so, then now, if one admits so, then how can one not speak of the nature of the action of existing things, which is intolerable to be similar to things, so the nature of that admission, that itself? The object of the term of existence is the nature recognized by valid cognition, and what is recognized by valid cognition can only indicate the things that abide in certainty, because what abides in conceptual thought is the meaning of sound. On the other hand, one cannot indicate that all experiences are this, for example, even if an unskilled person sees the shapes of gems and iron, etc., he cannot tell their differences. All that is made an object by valid cognition cannot be indicated as this, for example, like the eye of inference. Therefore, what is this refutation that is said? That is the nature of the distinction made by things. This thing is this itself, that is, the present itself. Because it becomes the maker, it cannot indicate the present itself from the horn, because one sees the cognition that definitely recognizes things. If one says that the distinction of experience made by the thing that has become the reason for that exists, then one can speak. On the other hand, one says, this reasoner, because there is no certainty, this unrecognizing, unexpressed, distinguishes the thing, that is, the nature of consciousness, that is, recognizes it as the nature of certainty, which refers to the meaning of others' "this is impossible." How to distinguish and establish? What is said is that this nature of experience is this blue, not the other yellow, therefore it is good.
Tibetan
པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་བསྟིང་ཚིག་སྟེ་གཞན་གྱིས་བཞག་པ་འགོག་པའོ། །འདིའོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་པར་རྟོགས་པ་མེད་ཀྱི་མིག་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བྱེ་བྲག་རྣམ་པར་འཇོག་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ། དེ་ལས་ནི་ངེས་པར་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡོད་པས་འདི་དབང་གིས་མིག་ལ་སོགས་པ་ངེས་པར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡང་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ངེས་པར་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་གཞན་གྱིས་རྣམ་པར་གཞག་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་བདག་ཉིད་ཁོ་ནས་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ངེས་པར་མ་རྟོགས་ན་ནི་རྟོགས་པ་ངེས་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ནོར་བུ་དང་དངུལ་ལ་སོགས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་རྒྱུ་ངེས་པར་མ་ཟིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཀྱང་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་བྱའོ། །འདི་སྐད་དུ་འབྲས་བུ་བྱེ་བྲག་ཏུ་རྟོགས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་བྱེ་བྲག་ཏུ་རྣམ་པར་འཇོག་གོ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྱིས་བྱས་པའི་མྱོང་བའི་བྱེ་བྲག་ངེས་པ་ཡིན་ན་ནི་སྔོན་པོ་རྟོགས་པའི་ངེས་པར་ཡོངས་སུ་བཅད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དོན་ངེས་པར་རྟོགས་པར་ཡོངས་སུ་གནོད་པ་ནི་དོན་གྱིས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་རང་བཞིན་ངེས་པ་ཉིད་ཤེས་པའི་ལས་ལ་ངེས་པར་འགྱུར་པ་ན་དེ་མ་ངེས་ན་དེའི་བདག་ཉིད་ལས་ལ་ངེས་པའི་རྟོགས་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་བྱེ་བྲག་གི་རྟོགས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་བྱེ་བྲག་རྣམ་པར་འཇོག་གོ་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ལ་དོན་འདིར་འགྱུར་ཏེ། བྱེ་བྲག་རྟོགས་པའི་ ཕྱིར་བྱེ་བྲག་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ན་དེ་ལྟར་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ངེས་པར་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། གང་གི་བདག་ཉིད་དུ་དངོས་པོ་ལ་ངེས་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ངེས་པར་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེ་ངེས་པར་མ་རྟོགས་ན་ཡང་དངོས་པོ་དེའི་རང་བཞིན་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཏུ་རྣམ་པར་འཇོག །རང་བཞིན་གང་ཞིག་མ་རྟོགས་ན་ནི་དངོས་པོ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ངེས་པར་མ་རྟོགས་པར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པ་མི་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཤེས་པའི་དོན་གྱིས་བྱས་པའི་བྱེ་བྲག་ཀྱང་ངེས་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཤེས་པ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་
Chinese
是为安立。这是遮遣词，是遮止他者所安立的。如果说，对于名为“此”的事物，没有决定的觉知，难道不是安立眼等自性的差别吗？是真实的。因为从那之中，有决定觉知的自性，名为眼的识，是安立果，因此，由于此的势力，眼等没有决定觉知的自性，也是安立的吗？识是决定觉知的自性，不是由他者安立的，然而只是由自性安立。因此，如果那没有决定觉知，那么觉知就不是决定安立的。对于宝珠和白银等差别安立的因，没有决定把握的那些，也应当作为没有差别的名言。不能这样说：因为见到果的差别觉知，所以安立差别。如果由青色等事物所作的体验差别是决定的，那么就成为青色觉知的决定完全断绝。因为完全损害事物决定觉知的就是断绝事物所作的差别，而不是其他的缘故。如果某物的自性决定成为知的业，那么如果那不决定，它的自性如何成为业的决定觉知？因此，如果说见到差别的觉知，所以安立差别，那么对于所说的那，意义就变成这样：因为觉知差别，所以觉知差别，如果是这样，那么是不合理的。因此说自性没有决定觉知。对于某物的自性，应当决定觉知的事物，如何成为没有决定觉知？如果那没有决定觉知，那么事物的那种自性如何安立？如果不觉知某种自性，那么就不会成为事物的那种自性的觉知，例如，如果没有决定觉知刹那，就不会决定觉知青色等的自性一样。由知的事物所作的差别也不是决定觉知，因此，成为那知的自性。
English
This is to establish. This is a preclusive word, which prevents others from establishing. If it is said, is it not the case that the distinctions of the nature of the eye, etc., are established without definite cognition of what is called "this"? It is true. Because from that, there is the nature of definite cognition, called the consciousness of the eye, which is the establishment of the result, therefore, by the power of this, is it also the case that the nature of the eye, etc., which does not have definite cognition, is also established? Consciousness is the nature of definite cognition, and it is not established by others, but only by itself. Therefore, if that is not definitely cognized, then cognition is not definitely established. Those causes for the establishment of distinctions such as jewels and silver, which are not definitely grasped, should also be regarded as terms without distinctions. It cannot be said that distinctions are established because the cognition of the distinctions of the result is seen. If the distinctions of experience made by things such as blue are definite, then the certainty of the cognition of blue will be completely cut off. Because what completely harms the definite cognition of things is precisely the cutting off of the distinctions made by things, and not others. If the nature of something is definitely transformed into the action of knowing, how can the definite cognition of the action become if it is not definite? Therefore, if it is said that distinctions are established because the cognition of distinctions is seen, then the meaning of what is said becomes this: distinctions are cognized because distinctions are cognized, and if that is the case, then it is not reasonable. Therefore, it is said that the self-nature is without definite cognition. How can something that should be definitely cognized as the self-nature of something become without definite cognition? If that is not definitely cognized, then how is the nature of that thing established? If a certain nature is not cognized, then it will not become the cognition of that thing's nature, just as the moment is not definitely cognized, and the nature of blue, etc., is not definitely cognized. The distinctions made by the object of knowledge are also not definitely cognized, therefore, it becomes the nature of that knowledge.