Tibetan
ལས་རབ་རིབ་ལས་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་ལོགས་སུ་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པར་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་བསྒྲུབ་པ་ལས་གཞན་རྩོད་པ་བསྒྲུབ་པར་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དེ་དག་རྣམས་ཟླ་བ་གཉིས་དང༌། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་གང་ལ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་གསུངས་སོ། །དེ་ལས་ནི་གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྣང་བའི་ཤེས་པའི་ཡང་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་དེ་དག་ཡུལ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ཀྱང་ཟླ་བ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ དང། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་ཐལ་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་བརྟག་པ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་དེ་ཉིད་ལ་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོར་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འཐད་པ་ཡིན་གྱི། ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པའི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོར་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་སྐད་བརྗོད་དོ་ཞེས་ནི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་མངོན་སུམ་གྱི་དབྱེ་བ་དང་མཚན་ཉིད་དང༌། སྤྱོད་ཡུལ་ལ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་བསལ་ནས། འབྲས་བུ་ཚད་མ་ལས་ཐ་དད་དོ་ཞེས་འབྲས་བུ་ལས་ལོག་པར་རྟོགས་པ་བསལ་བར་བཞེད་ནས་གང་ཡིན་ཞེས་འདྲི་བར་རྩོམ་མོ། །འདིའི་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའོ། །ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ལ། གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་དགོས་པའི་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རང་བཞིན་གང་ཡིན་ཞེ་ན། གཞལ་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །དོན་རྟོགས་ན་འཇུག་ལ་དེས་ལས་ཀྱང་ཐོབ་པ་དེའི་ཕྱིར་དོན་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་ནི་དོན་ཐོབ་པའི་བྱ་བ་ཡིན་པས་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་དགོས་པའི་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱིས་སྨྲས་བ་ནི་བྱེད་པ་པོའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ལ་ནི་ཚད་མང་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། བྱེད་པ་ཡང་བྱ་བའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དམ་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་གང་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་དེའི་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡོད་དགོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ལ། ཅིག་ཤོས་ཀྱིས་ཀྱང་འཇལ་བའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་དེ་ཡང་ལས་ངེས་པར་གཅོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་དེ་ནི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་དེས་ན་ཤེས་པ་ཉིད་འབྲས་བུར་འགྱུར་རོ།
Chinese
像由业力昏昧所生等情况已被排除，并非如此。在《量理宝藏论》中，除了确立现量的特征外，为了确立辩论，还说眼睛等微尘是显现两个月亮和蓝色等事物的知识的因。因此，如果事物以其他方式显现的知识的因也是事物，那么眼睛等微尘也会变成显现两个月亮和蓝色等的境，因为它们是因。因此，有人这样说。考察现量的境时，眼睛等微尘本身作为境的事物太过分是合理的。因为它们不是意识的境的事物，所以不能说依赖于意识而说那样的话。因此，这样排除了对现量的分类、特征和行境的错误理解后，认为果与量不同，从而排除对果的错误理解，并开始提问什么是果。这之前已经解释过了。获得者是量，必须毫无疑问地获得的事物是它的果。那么，它的自性是什么呢？提到了可量等。如果理解了事物，就会行动，并且因此也能获得事业，因此理解事物的行为就是获得事物的行为，所以必须毫无疑问地获得的量的果就是它本身，而不是其他。其他人说，对于作为作者的自性的事物来说，量是多余的。行为也是完成事业的殊胜者，因此，依赖于什么，它才会成为它的作者，作为果的行为必须毫无疑问地存在。另一方面也说，进行衡量的行为是量，因此，它本身就是果，并且为了表明量的果也是确定事业，所以说了“理解可量”。因为理解可量是知识，而知识也是果，所以知识本身就会变成果。
English
Situations such as those arising from the obscuration of karma have been excluded; it is not so. In the Compendium of Valid Cognition, in order to establish debate in addition to establishing the characteristics of direct perception, it is also said that the atoms of the eye, etc., are the cause of the knowledge that manifests two moons and blue, etc. Therefore, if the cause of the knowledge of how things appear in other ways is also a thing, then the atoms of the eye, etc., will also become the object of the appearance of two moons and blue, etc., because they are the cause. Therefore, someone said this. When examining the object of direct perception, it is reasonable that the atoms of the eye, etc., themselves are too extreme as the object of the thing. Because they are not the object of the consciousness of the mind, it is not possible to say that it is said in reliance on the consciousness of the mind. Therefore, having thus eliminated the misunderstanding of the classification, characteristics, and scope of direct perception, it is considered that the result is different from valid cognition, thereby eliminating the misunderstanding of the result, and begins to ask what the result is. This has already been explained before. The one who obtains is valid cognition, and the thing that must be obtained without a doubt is its result. So, what is its nature? The measurable, etc., are mentioned. If one understands the thing, one will act, and therefore one can also obtain the action, so the act of understanding the thing is the act of obtaining the thing, so the result of valid cognition that must be obtained without a doubt is itself, and not another. Others say that for the thing that is the nature of the agent, valid cognition is superfluous. Action is also the supreme one who accomplishes the action, therefore, relying on what, will it become its agent, and the action that is the result must undoubtedly exist. On the other hand, it is also said that the act of measuring is valid cognition, therefore, it itself is the result, and in order to show that the result of valid cognition is also the determination of action, it is said that "understanding the measurable." Because understanding the measurable is knowledge, and knowledge is also the result, so knowledge itself will become the result.
Tibetan
།གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ད་ནི་སྟེ། ད་ལྟར་ཤེས་པ་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་ཁས་བླངས་ན། ཇི་ལྟར་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཚད་མ་ལུས་པ་གང་ཞིག་ཡིན་ཏེ། ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་བྱེད་ནི་ཤེས་པ་ཚད་མར་འདོད་པ་ཡིན་ན། ད་ལྟ་ན་ནི་ཤེས་པ་ཡང་ཚད་མའི་འབྲས་བུར་བརྗོད་པས། འབྲས་བུ་ལས་ཐ་དད་པས་ཚད་མ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པའི་ བདག་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འགྱུར་དགོས་པ་དེས་ན་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པར་སྨྲ་བ་ལ་མི་འདོད་པ་ཐོག་ཏུ་བབ་པོ་ཞེ་ན། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཤེས་པ་གཅིག་ལ་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་བ་དང༌། རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོས་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་མི་འགལ་བར་དགོངས་ནས་བཤད་པ། གང་ལས་ཏེ་བྱེད་པ་པོ་གང་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་འདིའི་དེ་ཉིད་དེ། གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པ་གྲུབ་པའོ། །རང་གི་བྱེད་བྲག་གིས་བྱ་བའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱེད་པ་པོ་ནི་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པ་པོ་ཐམས་ཅད་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་ཡང༌། གང་ཞིག་བྱེད་པ་པོ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་བྱ་བ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱེད་པ་པོ་དེ་ནི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་རང་གི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་བ་དོན་རྟོགས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་བྱེད་པ་ནི་གང་ཞིག་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ལྟོས་པར་བྱ་བའི་བྱེད་པ་པོ་གཞན་གྱིས་མཆོད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་གང་ལ་ལྟོས་ཀྱང་དོན་རྟོགས་པ་རྣམ་པར་མི་གནས་ན་ནི་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་ལས་གཞན་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སྔ་མ་དེ་བར་དུ་ཆོད་པ་ན་རང་གི་བྱེ་བྲག་གིས་བྱ་བའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱེད་པ་པོར་མི་འགྱུར་གྱི། འོན་ཀྱང་ལྟོས་པར་བྱ་བ་གཞན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་པར་དུ་མ་ཆོད་པར་རང་གི་བྱེ་བྲག་གིས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱེད་པ་པོར་འགྱུར་རོ། །དེ་སྟོན་པ་ནི་བར་ཆད་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་ལས་འདི་ལ་བར་ཆད་པར་དུ་གཅོད་པ་པོ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་གཞན་མེད་པ་སྟེ། གཞན་གྱིས་པར་དུ་མཆོད་པར་གྱུར་པ་ན་འདིའི་དེ་ཉིད་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྟེ་ཚུལ་དེ་ལྟར་གནས་པ་ནའོ། །ལྟོས་པར་བྱ་བ་གཞན་གྱིས་བར་དུ་མ་ཆོད་པར་རང་གི་བྱེ་བྲག་གིས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱེད་པ་པོ་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དང༌། དོན་གྱི་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་ནི་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཚུལ་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་ནའོ། །དོན་དང་འབྲེལ་པར་བྱས་པ་རྟོགས་པ་འདིའི་དོན་དང་འབྲེལ་པར་བྱེད་པ་ནི་དོན་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེའི་
Chinese
因此，因为那样，所以现在是：现在如果承认识是果的实物，那么，想要成立的量就完全没有了，一点也没有。因为识被认为是量，现在识也被说是量的果，因为与果不同，所以必须确定量不是识的自性，因此，如果说不希望果是不同的，那就落到头上了。如果这样说，那么，论师认为，对于一个识，应该进行安立，以及进行安立的事物，量和果的实物是不矛盾的，所以才这样说。从哪里说呢？也就是作者，也就是所量，了知这个的本身，也就是所量，了知本身就是安立成立的。以自己的作用差别作为所作的差别，作者就是能作，虽然一切作者都是差别者，但是，如果某个作者不依赖于其他作者而能作差别，那就是能作。同样，在这里，以自己的差别，安立所要安立的义，了知差别，能成办的能作，就是需要依赖安立的理由，被其他作者供养。像这样，无论依赖什么，如果义的了知不成立，那么就需要依赖于安立的理由之外的其他，因此，如果前者被中断，就不会成为以自己的差别作为所作的差别者，然而，如果不中断所要依赖的其他，就会成为以自己的差别作为差别者。为了显示这个，所以说是无间断。从哪里来说，对于这个，没有中断，没有所要依赖的其他，当被其他供养时，能成办这个本身的是能作。对于那个，也就是以那种方式存在的时候。不被所要依赖的其他中断，以自己的差别作为差别者是能作，并且，了知义的差别是量的果，以那种方式存在的时候。与义相关联，了知这个的与义相关联，就是义的自性是什么的
English
Therefore, because it is so, therefore now it is: Now, if knowledge is admitted to be the entity of the result, then, whatever remains of the valid cognition that one wants to establish is completely gone, not even a little remains. Because knowledge is considered a valid cognition, now knowledge is also said to be the result of valid cognition, because it is different from the result, it must be determined that valid cognition is not the nature of knowledge, therefore, if it is said that one does not want the result to be different, then it falls on one's head. If this is said, then the teacher thinks that for one knowledge, there should be establishment, and the object that establishes, the entity of valid cognition and the entity of result are not contradictory, so he said this. From where does he say it? That is, the agent, that is, the object to be measured, knowing this itself, that is, the object to be measured, knowing itself is the establishment that is established. The agent who makes the difference of action by his own difference of action is the agent, although all agents are differentiators, but if an agent can differentiate the action without relying on other agents, then that is the agent. Similarly, here too, by one's own difference, the action of establishing the meaning to be established, knowing the difference, the agent who accomplishes it is the very one who needs to rely on the reason for establishing, and is offered by other agents. Like this, no matter what one relies on, if the knowledge of meaning is not established, then one needs to rely on something other than the reason for establishing, therefore, if the former is interrupted, it will not become the differentiator of the action by its own difference, however, if one does not interrupt the other to be relied upon, it will become the differentiator by its own difference. To show this, it is said to be uninterrupted. From where, for this, there is no interruption, there is no other to be relied upon, when it is offered by others, the one who accomplishes this itself is the agent. For that, that is, when it exists in that way. Without being interrupted by the other to be relied upon, the differentiator by its own difference is the agent, and knowing the difference of meaning is the result of valid cognition, when it exists in that way. Being related to the meaning, knowing this, being related to the meaning, is what is the nature of the meaning.