Tibetan
་པའི་དོན་གྱིས་ཉེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་ཅེས་སྨྲས་པའི་ཕྱིར་དཔེའི་ཆོས་ཅན་བཤད་ཟིན་པས་སོ། །བཤད་པ་བྱེད་པ་འདི་ཡིས་ཏེ། །ཆོས་ཞེས་བྱ་བས་ཆོས་ཅན་རྟོགས་པ་ལ་ཡང་ཆོས་ཅན་སྨོས་པས་ཉེ་བའི་ཕྱིར། བསྒྲུབ་བར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་གྲུབ་པ་དང༌། དེ་ལས་ཡང་དཔེའི་ཆོས་ཉེ་བར་བརྩད་པ་ན་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་ཅེས་སྨོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་འབད་པ་སྤང་པའོ། །ཕྱོགས་ཞེས་སྨོས་པས་ལེགས་པར་བཞག་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཡན་ལག་གི་ཆོས་ཅན་ནོ་ཞེས་སྤྱི་ཡན་ལག་ལ་བཏགས་པས་ཚིགས་ཆུང་དུས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སློབ་དཔོན་ཉིད་ཀྱིས། སྤྱི་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །ཆོས་སམ་ཡང་ན་ཆོས་ཅན་ནི། །གཙོ་བོ་མིང་ཡང་ཕྱོགས་གཅིག་ཕྱིར། །བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་གདགས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ཁོ་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་དེའི་ཆོས་ཁོ་ནར་གོའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་གདགས་པར་མ་བྱའོ་ཞེ་ན། དོན་གྱིས་གོ་བ་ན་ཡང་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་གཟུང་ན་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཐེ་ཆོམ་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགོས་པ་སྔ་མར་མ་ཟད་པའོ། །དངོས་སམ་བརྒྱུད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་པ་ལས་ནི་མངོན་སུམ་དུའོ། །གཞན་དག་ལས་ནི་བརྒྱུད་བ་སྟེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ལོག་པས་རྟོགས་མེད་དོ་ཞེས་བརྒྱུད་པས་སོ། །འདི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་དང་མེད་བ་དང་གཉི་ག་ཡིན་པ་དག་གོ །ཅི་རིགས་པར་གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གཏན་ཚིགས་དང་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ངེས་པར་གཟུང་བར་བྱའོ། །ཅིས་ངེས་པར་གཟུང་ཞེ་ན། རང་གི་རྟོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ཕྱོགས་ཀྱིས་གསུམ་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང༌། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུམ་གསུམ་དག་རང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མས་ངེས་པར་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་མེད་དམ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ནི་མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའོ། །དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་སོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་གྲུབ་པ་ལ་ཚུལ་ལྷག་མ་གཉིས་མ་གྲུབ་ན་འགལ་བའོ། །དེ་གཉིས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ནམ་ངེས་པའོ། །མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མེད་པ་མ་གྲུབ་པ་ནི་ཐུན་མོང་གི
Chinese
因为与意义相近的缘故。如果说存在于顺同品方，那么例子的有法就已经说完了。通过这个解释来说明，以“法”这个词来理解有法，也因为说了有法而相近。在所要成立的有法中成立，并且从那里又对例子的法进行逼问时，因为说了存在于顺同品方，所以这是为了避免努力。因为说了“方”这个词，所以会很好地安立，因为方的支分是有法，这样将总的支分附加于小部分，因此容易理解。就像学者的论述一样，总的是所要成立的，法或者有法是主要的，名称也是一方，因此接近于所要成立的。如果说因是能成立的，而且也是唯独成立所要成立的有法，能成立的也只是它的法。因此不要接近安立，如果说这样，那么为了完全避免即使理解意义也很难理解的情况，如果执取能成立的意义，那么对于例子的有法就会产生怀疑。又，这个词是为了不局限于之前的必要。直接或间接，是从无到现量。从其他则是间接，因为没有所要成立的，所以周遍颠倒，因此通过间接来说明无法理解。这个自性是指在方上存在、不存在和两者都存在的情况。根据情况，因等等，必须确定因和似因。为什么要确定呢？因为成立自己的理解，即方的三种自性，以及随同和违逆的各自三种自性，成立自己的自性理解，必须通过现量和比量来确定。如果通过量成立方上的法不存在或者犹豫，那就是未成立的似因。与此相反的就是因。在方的法成立的情况下，如果剩下的两种方式没有成立，那就是相违。如果对这两种方式犹豫不定，那就是不确定。在不同品方上不存在没有成立，那就是共同的。
English
Because it is close to the meaning. If it is said to exist in the similar side, then the subject of the example has already been explained. This explanation clarifies that understanding the subject with the word "dharma" is also close because the subject is mentioned. It is established in the subject to be established, and when the dharma of the example is closely questioned from there, it is to avoid effort because it is said to exist in the similar side. Because the word "side" is mentioned, it will be well established, because the branch of the side is the subject, thus attaching the general branch to the small part, it is easy to understand. Just as the scholar's argument, the general is to be established, dharma or subject is the main, the name is also one side, so it is close to what is to be established. If it is said that the reason is what establishes, and it also only establishes the subject to be established, what establishes is also only its dharma. Therefore, do not closely establish it. If you say so, then in order to completely avoid the difficulty of understanding even if the meaning is understood, if you grasp the meaning of what establishes, then there will be doubt about the subject of the example. Also, this word is not limited to the previous necessity. Directly or indirectly, it is from non-existence to direct perception. From others it is indirect, because there is nothing to be established, so the pervasion is reversed, so it is explained through indirectness that it cannot be understood. This self-nature refers to the situation where it exists, does not exist, and both exist on the side. According to the situation, reason, etc., must determine the reason and pseudo-reason. Why should it be determined? Because it establishes one's own understanding, that is, the three self-natures of the side, and the three self-natures of following and reversing, establishing one's own self-nature understanding, must be determined by direct perception and inference. If it is established by valid cognition that the dharma on the side does not exist or is hesitant, then that is the unestablished pseudo-reason. The opposite of this is the reason. If the dharma of the side is established, if the remaining two ways are not established, then it is contradictory. If there is hesitation about these two ways, then it is uncertain. Non-existence in the dissimilar side is not established, that is common.
Tibetan
་མ་ངེས་པའོ། །དེ་ཉིད་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་ཡང་མ་ངེས་པའོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང༌། ལྡོག་པ་དག་ཉེས་པར་སྨྲ་ན་ཡང་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའོ་ཞེས་གཟུང་བར་བྱའོ། །ལྡོག་པ་ཡིན་ལ་ཐེ་ཚོམ་དང་གཅིག་ལ་མ་གྲུབ་པ་ནི་དངོས་པོ་ལ་ཡོད་པ་ཡང་ཡིན་པ་ཡང་གཟུང་བར་བྱའོ། །ཚུལ་གསུམ་པོ་དག་ཚང་བ་དང་མ་ཚང་བ་དེ་དག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ལྟར་མ་རྟོགས་པ་གང་ཡང་གཞན་དུ་གནས་པ་ལ་གཞན་དུ་རྟོགས་པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ནི་འདོད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ སྟེ་གྲུབ་པར་རོ། །མི་འདོད་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྟེ་སུན་འབྱིན་བའོ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ངེས་པ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་དང་འགལ་བ་དག་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པར་འགྲུབ་སྟེ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ངེས་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགོས་པར་མི་འགྱུར་བས་མ་སྨོས་སོ། །མ་གྲུབ་པ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །མ་ངེས་པ་ནི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་བ་འམ་མད་པར་ངེས་པ་ནི་ལྟོས་ཏེ། སྲོག་ལ་སོགས་པ་དང་མཉན་བྱ་དག་དངོས་པོ་ལ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་ཡིན་ན་ཡང་རྟོགས་པ་པོ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་སྒོ་ནས་མ་ངེས་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་སྐྱོན་དེ་དངོས་པོ་ལ་མ་ངེས་པ་ཡང་མཚུངས་ཏེ། སྐྱོན་དེ་ཁོ་ནས་མ་ངེས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་ཡང་འདིར་སུན་འབྱིན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒོལ་བ་གང་མ་ངེས་པའི་བསྒྲུབ་པ་དགོད་པ་ལ་འདི་མ་དེས་ཞེས་ཕྱིར་རྒོལ་བས་བརྗོད་ན་ཡང་སུན་འབྱིན་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་འདོད་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བྱས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་པའོ། །རང་གི་རྟོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མས་ངེས་པ་ལས་གཞན་དུ་རྒོལ་བ་དང༌། ཕྱིར་རྒོལ་བ་གང་ཡང་རུང་བ་རྟགས་ཚུལ་གཉིས་སམ་གཅིག་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་སྟེ། མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དག་ལ་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་མ་གྲུབ་ན་ནི་མ་ངེས་པ་དང་འགལ་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་གཉིས་སྨོས་ཀྱི་གསུམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཚུལ་གཅིག་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྟེ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མེད་པར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ནའོ། །འདོད་བ་འམ་འདོད་པའི་གགས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་མ་ངེས་པའོ་ཞེས་སུན་འབྱིན་པར་སྨྲ་བ་ནའང༌། འདིའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། ད
Chinese
是不确定的。如果对它本身产生怀疑，也是不确定的。如果说随行和相违背都是错误的，也应被认为是相似的理由。如果相违背，并且对一个事物不成立，那么它也存在于事物之中，这也应被理解。三种方式全部具备或不具备，对它们的真实性产生怀疑，或者颠倒，即对真实情况不了解，将存在于其他地方的事物理解为存在于其他地方。通过这样的特征，应该去论证所希望的，从而成立。应该去论证不希望的，也就是驳斥，因为不理解，也就是因为无能为力。不确定是属于宗法的性质，也就是说，与理由相违背的事物，会成立为宗法的性质，因为它们是能成立的。不确定是因为不能成立。因为没有必要，所以没有说。不成立本身就不是宗法。不确定是指在相似方和不相似方中存在或不存在的确定性是相对的。即使生命等和可听闻的事物在事物上是确定为一的，但如果认识者通过怀疑的方式，也会变成不确定的过失，并且怀疑的过失也同样是不确定于事物本身的，因为仅仅通过那个过失就会变成不确定。像那样说也是为了在这里进行驳斥，也就是说，如果论者提出不确定的论证，而反驳者说“这不是那个”，那么这也是一种驳斥，不仅仅是颠倒了他人的观点。无论论者还是反驳者，如果对通过衡量自己认识的量而确定的事物之外的事物，对理由的两种或一种方式产生怀疑，那么就是在相似方和不相似方中产生怀疑。如果宗法不成立，那么就不会与不确定相违背，因此说了两种，而不是三种。一种方式颠倒，即在不相似方中不存在却颠倒了。希望或者希望的障碍，像那样去理解是因为没有能力。因此，即使在说“因此这是不确定的”来进行驳斥时，也是因为这个原因才是不确定的。
English
It is uncertain. If there is doubt about it itself, it is also uncertain. If it is said that the subsequent and the opposite are wrong, it should also be regarded as a seemingly valid reason. If it is the opposite and does not hold true for one thing, then it also exists in things, and this should also be understood. Doubting the truth of these three modes, whether complete or incomplete, or reversing them, that is, not understanding the true situation, and understanding something that exists elsewhere as existing elsewhere. With such characteristics, one should argue for what is desired, thereby establishing it. One should argue for what is not desired, that is, refute it, because of not understanding, that is, because of being incapable. Uncertainty is the nature of the subject, that is, things that contradict the reason will be established as the nature of the subject, because they are capable of establishing. Uncertainty is because it cannot be established. Because it is not necessary, it is not mentioned. Non-establishment itself is not the nature of the subject. Uncertainty refers to the certainty of existence or non-existence in similar and dissimilar sides, which is relative. Even if life and other audible things are determined as one in things, if the knower doubts, it will become an uncertain fault, and the fault of doubt is also equally uncertain in the thing itself, because it becomes uncertain only through that fault. Saying it that way is also to refute it here, that is, if the proponent puts forward an uncertain argument, and the opponent says "This is not that," then this is also a refutation, not just reversing the views of others. Whether the proponent or the opponent, if they doubt the two or one mode of reason about things other than those determined by measuring the amount of their own knowledge, then they doubt in similar and dissimilar sides. If the nature of the subject is not established, then it will not contradict uncertainty, so two are mentioned, not three. One mode is reversed, that is, it is reversed when it does not exist in the dissimilar side. Hoping or the obstacle to hoping, understanding it that way is because there is no ability. Therefore, even when saying "Therefore this is uncertain" to refute, it is uncertain for this reason.