Tibetan
ག་པ་ན་རེ་དབང་པོ་དང་དོན་འབྲེལ་བ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་བསྟན་དུ་མེད་པ་མི་འཁྲུལ་པ་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི་མངོན་སུམ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ཡང་རིགས་པ་ཅན་གྱི་ཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། བྱེ་བྲག་པ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །གྲངས་ཅན་གྱི་ཞུགས་པ་ཐུབ་པ་སེར་སྐྱ་ནི་ཡུལ་ལ་སོ་སོར་ཞེན་ཅིང་མཐོང་བ་ནི་མངོན་སུམ་མོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དྲང་སྲོང་ཆུར་ལྷུང་ན་རེ་དབང་པོ་ལྔ་དང་ལྡན་པ་གང་སེམས་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་ཉེ་བར་གཞག་པས། སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ལས་བྱེ་བྲག་ངེས་པར་འཛིན་པ། སེམས་ཀྱི་འཇུག་པ་ལྔ་ལས་མཆོག་གི་འཇུག་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲའོ། །དཔྱོད་པ་པ་ན་རེ། དང་པོར་ཡོད་པའི་ལྟ་བའོ། །ཤེས་པ་རྣམ་རྟོག་མེད་པ་ཅན། །བྱིས་དང་ལྐུགས་སོགས་བློ་འདྲ་བ། །དག་པའི་དངོས་ལས་སྐྱེས་པའོ། །དེ་ལས་གཞན་པའི་དངོས་པོ་ཡང༌། །རིགས་ཀྱི་ཆོས་ སོགས་གང་དང་གང༌། །བློ་ནི་ཞེན་པར་བྱེད་པ་དེ། །མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན། །ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མངོན་སུམ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པར་འདོད་དོ། །བསྟན་བཅོས་འདི་རིགས་པ་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་རིགས་པའི་སྒོ་ནས་བསལ་བར་བཞེད་ནས། མངོན་སུམ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། མངོན་སུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པར་བྱེད་ཅིང་དོན་ལ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་གྲགས་པ་རྗེས་སུ་བརྗོད་པའི་ངག་སྟེ། དེས་ནི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གཞི་གྲུབ་པར་བསྟན་ཏོ། །རྟོག་པ་དང་བྲལ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དེའི་མཚན་ཉིད་མ་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པའི་ངག་སྟེ། དེ་དག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། །མདོའི་གོ་རིམས་མ་ཡིན་ཡང་བརྗོད་པ་ཉུང་བའི་ཕྱིར་མ་འཁྲུལ་པ་སྔར་བཤད་དོ། །འདི་ཐམས་ཅད་དབང་པོའི་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པས། དེའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ནི་ཡིད་ཀྱི་ཡང་ཡིན་ནོ། །རང་རིག་པའི་བློ་རྣམས་ཐམས་ཅད་དུ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་འཁྲུལ་བའི་རྒྱུ་གང་ཡང་མེད་དོ། །འོན་ཀྱང་རྟོག་པ་ནི་མ་རིག་པ་ཉིད་རབ་རིབ་པ་ཡིན་པས་དེའི་དབང་གིས་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་ཡང་རང་རིག་བས་ང་རྒྱལ་བའི་ཕྱིར། རབ་རིབ་ཀྱིས་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ཉིད་སྲིད་དོ། །རྣལ་འབྱོར་གྱི་མངོན་སུམ་ནི་མ་རིག་པ་ཉིད་རབ་རིབ་ཡིན་པས་དབང་ཕྱུག་དང་སྐྱེས་བུ་ལ་སོགས་པར་སྣང་ངོ༌། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་འཁྲུལ་པའི་འཁྲུགས་པའི་སྒྲར་བརྗོད་དོ། །དེས་ན་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པ་སྲིད་པར་རྟོག་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །མ
Chinese
嘎巴派说，由根与境相连而生的、不可言说的、不颠倒的、具有执著自性的，称为现量。这也是理智者的观点，胜论派也与此相同。数论派的胜者遍入天（塞钦）说，对境各自执著并见到，就是现量。仙人瞿昙说，具备五根的心，将外境置于近处，从共相和自相的体性中，确定地执取自相，在心的五种行相中，最殊胜的行相就是现量。正理派说：最初存在的见解，是无分别的智慧，如同孩童和哑巴等的智慧，从清净的实事中产生。除此之外的事物，以及种姓等任何法，心执著于它们，就被认为是现量。他们说，所有这些都认为现量是与分别念相关的。因为这部论典是完全确立理性的，所以为了从理性的角度驳斥他们，才说了“现量，离分别”等等。所谓“现量”，就是随顺和违逆，并且在意义上显现的，被称为随顺言说的词语。这表明了体性的基础已经确立。而“离分别”等等，则是证明其体性尚未确立的言语，它们是用来证明这一点的。虽然不是按照经部的顺序，但因为言简意赅，所以先说了不颠倒。所有这些都是根识，是颠倒的因，所以随顺它的也是意识。自证智在任何时候都不会在自己的体性上产生颠倒的因。然而，由于分别念本身就是无明的昏暗，因此，即使不是自证智，也会因为无明的力量而自以为是自证智，所以昏暗本身就可能是颠倒的因。瑜伽现量也是因为无明昏暗，所以显现为自在天和补特伽罗等等。贪欲等被称为颠倒错乱之声。因此，应当知道，瑜伽士的智慧可能会有颠倒。
English
The Kapilas say that direct perception is the knowledge that arises from the connection between the senses and their objects, which is inexpressible, non-erroneous, and possesses the nature of clinging. This is also the view of the logicians, and the Vaisheshikas are similar to it. The Samkhyas' victor, Serkya, says that clinging to objects individually and seeing them is direct perception. The sage Gautama says that whatever mind possesses the five senses, by placing external objects nearby, from the nature of universals and particulars, definitely grasps the particulars, and among the five activities of the mind, the supreme activity is direct perception. The Naiyayikas say: The view that exists initially is a non-conceptual wisdom, like the wisdom of children and mutes, etc., arising from pure entities. Other than that, whatever things, such as caste, etc., the mind clings to, are considered to be direct perception. They say that all of these consider direct perception to be associated with conceptual thought. Because this treatise is precisely the ascertainment of reason, in order to refute them from the perspective of reason, it is said, "Direct perception, free from conceptual thought," etc. The term "direct perception" refers to words that follow and oppose, and are known to make things manifest in meaning, which are words of subsequent expression. This shows that the basis of the definition has been established. And "free from conceptual thought," etc., are words that prove that its definition has not been established, and they are used to prove this. Although it is not in the order of the sutras, non-erroneousness is mentioned first because it is concise. All of these are sense consciousnesses, which are the very cause of error, so what follows it is also mind consciousness. The self-cognizing minds never have any cause of error in their own nature. However, since conceptual thought itself is the dimness of ignorance, even if it is not self-cognizing, it may be arrogant due to the power of ignorance, so dimness itself may be the cause of error. Yogic direct perception also appears as Ishvara and Purusha, etc., because ignorance itself is dim. Attachment, etc., are called the sound of confused error. Therefore, it should be understood that the knowledge of yogis may be erroneous.
Tibetan
ངོན་པར་རྗོད་པར་བྱེད་པས་མངོན་པར་བརྗོད་པ་སྟེ། དོན་གྱི་སྤྱི་འཛིན་པ་སྣང་བ་སྒྲའི་སྤྱི་སྟེ། སྒྲ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་མངོན་པར་བརྗོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་ལྡན་པ་ནི་དེར་སྣང་བའི་རྟོག་པའོ། །དོན་དེ་སོ་སོར་སྣང་བ་ན་སྣང་བར་འགྱུར་བ་དོན་ལ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་སྒྲའི་སྤྱིའི་སྒྲ་སྟེ། བསྟེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལྷག་མའོ། །ཡང་བྷ་ར་ཏི་ཧ་རི་ན་རེ། ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་ཚངས་པ། །སྒྲ་ཡི་དེ་ཉིད་གང་འཇིག་མེད། །དེ་གྱུར་བ་ལས་དོན་རྣམས་སོ། །འགྲོ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྤྱོད་ཅེས་དོན་རྣམས་སྒྲའི་བདག་ཉིད་དུ་འདོད་པས་ན། དེའི་ཕྱིར་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་སྤོང་ངོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཡང་དེ་ཉིད། སྒྲ་ཡི་རྗེས་འགྲོ་མ་གཏོགས་པའི། །ཤེས་པ་འཇིག་རྟེན་ན་ཡོད་མིན། །ཤེས་པ་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ཉིད། །ཐམས་ཅད་སྒྲ་རུ་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་སྒྲ་ནི་ཤེས་པའི་སྲོག་ལྟ་བུ་སྟེ། ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པར་འདོད་པས་དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་དོན་མ་རེག་བར་རིག་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྒྲའི་ཤེས་པ་དོན་འདི་བུམ་པ་ཞེས་ཉེ་བར་སྦྱོར་གྱི་བུམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ཤེས་པ་རང་ཉིད་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྦྱོར་ན་ནི་སྒྲ་ལས་དོན་བུམ་པ་མི་རྟོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། བུམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ཤེས་པ་ཉིད་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྒྲའི་ཤེས་པས་སྒྲ་དམིགས་པ་ནི་དོན་གྱི་སྒྲ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་གྱི། ཤེས་པའི་རང་བཞིན་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིག་པ་ཙམ་གྱི་ཆོས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་པའོ། །དོན་ལ་སྒྲ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། དོན་འདི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་གྱུར་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་ན། དོན་གྱི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་སྒྲའི་སོ་སོར་སྣང་བ་མདུན་དུ་བྱེད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རོ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་གྱུར་བས་ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་ན་རོལ་བདག་ཉིད་དུ་མེད་པའི་གཟུགས་རོའི་ཤེས་པས་མདུན་དུ་མི་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་དྲིལ་ལ་སོགས་པ་ཕན་ཚུན་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་པ་བསྟན་ཏོ། །དེས་ནི་དོན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་སོ་སོར་ངེས་པ་བསྟན་ནས། དེ་ནི་ཤེས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། འདི་སྟོས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་དོན་གཞན་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་སྟེ། དེ་འཛིན་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་ལ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ན། དོན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དབང་པོ་གཞ
Chinese
能诠故为名诠，义之总持者，显现为声之总。声自性并非能诠。与彼相应者，乃显现于彼之分别念。彼义各别显现时，则显现为于义能诠之自性，乃声之总声，以依恃之方式存在者，是为剩余之义。复次，婆罗提诃梨言：无始无终梵，声之体性何不灭，由彼转变生诸义，如其所行而行持，如是诸义许为声之自性故。 是故应舍彼之自性，如是说。又彼：除声随行外，世间无有识，识乃随行成就者，一切应知为声。如是声如识之命根，以许为识之自性故，是故于此未触及义前，仅以觉知亦非为法，如是说。何以故？声之识，义此瓶，如是连结，然瓶之声，于识自身则非也。如是连结则成声不能了知义瓶之过失，以瓶之声诠说识自身之故。是故声之识所缘声，乃义之声极善连结，然非识之自性故。仅觉知亦非为法，如是成立。义上无有声故。义此连结转变，生起识时，非是理应将非义自性之声各别显现置于前，如味连结转变，生起识时，如无味自性之色味之识不置于前一般。等字之声，显示铃等互不连结。彼已显示随义之各别决定，彼乃随识，此为由闻所生之识，随逐他义色等，故不应执持彼。若承许义上具有能诠之声，则义色等诸根
English
That which expresses is called expression. The general holder of meaning, the appearance, is the generality of sound. The characteristic of sound itself is not to be expressive. That which possesses it is the concept that appears there. When that meaning appears separately, it becomes apparent that the nature of expressing meaning is the general sound of sound, and what exists in a dependent manner is the remaining meaning. Furthermore, Bhartrhari says: Brahman without beginning or end, the reality of sound that is imperishable, from its transformation arise all meanings, act as it goes, thus all meanings are considered the nature of sound. Therefore, one should abandon its nature, so it is said. Again, that very one: Apart from following sound, there is no consciousness in the world. Consciousness itself is what follows and accomplishes. All should be known as sound. Thus, sound is like the life force of consciousness. Since it is considered the nature of consciousness, therefore, before touching meaning, mere awareness is not dharma, so it is said. Why? The consciousness of sound, meaning this pot, is connected in this way, but the sound of pot is not in consciousness itself. If connected in this way, it would be a fault that sound cannot understand the meaning of pot, because the sound of pot expresses consciousness itself. Therefore, the sound that is cognized by the consciousness of sound is the sound of meaning that is very well connected, but it is not the nature of consciousness. Mere awareness is not dharma, thus it is established. Because there is no sound on meaning. When this meaning is connected and transformed, and consciousness arises, it is not reasonable to place the separate appearance of sound, which is not the nature of meaning, in front, just as when taste is connected and transformed, and consciousness arises, the consciousness of color and taste, which is not the nature of taste, is not placed in front. The word "etc." shows that bells etc. are not interconnected. It has shown the separate determination according to meaning, and that is according to consciousness. This is the consciousness arising from hearing, following other meanings such as form, so it should not be grasped. If it is accepted that meaning has expressive sound, then the senses of meaning, form, etc.