Tibetan
་མེད་པས་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་འགོག་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཕའི་ཐ་སྙད་མི་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་དེ་ཡོད་ན་ཡོད་པ་དང་མི་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་དང་འབྲས་བུའི་རྟགས་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དོན་རང་གི་རྣམ་པ་སྣང་བར་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་ནི་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་དོན་རང་ཉིད་ལས་གཞན་པ་མི་འཁྲུལ་པ་ནི་མི་སླུ་བའོ། །དེའི་རྒྱུ་ནི་དོན་དང་འབྲེལ་པ་སྟེ་དོན་རང་ལ་རག་ལས་པའོ། །དེ་ལ་རང་རྟོགས་པ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། མ་འབྲེལ་པ་ལས་ནི་མི་རྟོགས་པས་འབྲེལ་བ་ལས་རྟོགས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ན། མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཚད་མ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ན་འདི་དག་ཏུ་འདུས་པས་ཁྱབ་ཅིང༌། མངོན་སུམ་དང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་གཉིས་ཉིད་དང་དེ་གཉིས་ཀྱང་ཚད་མ་རེ་རེ་ཁོ་ན་སྐྱེད་པར་བྱེད་པས་སྦྱོར་བ་གཉིས་པའི་རྟགས་ཀྱང་གྲུབ་པོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །ཡང་རྒྱང་འཕེན་པ་གཞན་ནི་མངོན་སུམ་ལས་གཞན་པའི་ཚད་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་གཅིག་པུ་ཚད་མ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྒྱང་འཕེན་པ་དེ་རང་ཉིད་རྟགས་གསུམ་ཉིད་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཚད་མ་དང་ནི་ཅིག་ཤོས་སྤྱིའི། །རྣམ་གཞག་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བས་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་སོ། །བློ་གཞན་རྟོགས་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བས་ནི་འབྲས་བུའི་རྟགས་སོ། །གང་དག་གིས་ནི་འགོག་ཕྱིར་ཡང༌། །ཞེས་བྱ་བས་ནི་མི་དམིགས་པའི་རྟགས་ཏེ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱང་འཕེན་པའོ། །ཤེས་པའི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ལས་ཞེས་བྱ་བས་ནི་འཆད་པར་བྱེད་དེ། འདི་ནི་དོན་གང་མི་སླུ་བ་དེ་ཚད་མ་ཡིན་ལ་སླུ་བ་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་བདག་དང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཞུགས་པའི་མངོན་སུམ་དང༌། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ གསལ་བ་མ་ལུས་པའི་ཡུལ་རྣམས་སླུ་བ་དང༌། མི་སླུ་བ་དག་ལས། ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་གང་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་མི་སླུ་བ་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པའི་གསལ་བ་འགའ་ཞིག་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མར་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་དག་མི་སླུ་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱི་དཔེར་གང་རྒྱང་འཕེན་པ་དག་ལ་སྟོན་པར་བྱེད་དེ། དེས་རིམ་པ་འདིས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མར་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ན་མངོན་སུ
Chinese
谓“无有故遮遣有之名言”等。犹如非为生因者，不称为父。如是，彼若有，则有与不现之自性及果之相即是，是故，所有非为成立义自相显现者，皆是成立者，义自性之外，不欺诳者即是不虚妄。彼之因是义相关，即依赖于义自性。于彼，自证乃是观待，故从不相关者不证知，故从相关者证知乃是随念，是故，非现量之量，除随念之外无有。是故，若为量，则周遍于此等之聚集，且现量与非现量二者即是，且彼二者亦各别生量，故二合之相亦成立，如是应知。又，他宗认为，除现量之外无有量，谓现量唯一是量。所谓“彼不应理”者，谓随念非量，如是说是与自语相违。如何耶？谓“何以故”等。谓彼他宗自许三相，谓“量与异品总，安立故”者，是自性之相。“为证他慧故”者，是果之相。“由何等遮遣故”者，是不现之相。彼，谓他宗。谓“从知识之差别”等者，是宣说，此乃不欺诳义者是量，欺诳者非量，故于自他相续中之现量与随念，所有无余之明了境，从欺诳与不欺诳者中，当如何安立量与非量耶？彼亦不欺诳之现量知识明了之少分，现量之量极著名者，当为他宗示现不欺诳之随念量之例证，彼以此次第，当许随念为量。否则，现量亦不应理。
English
Saying things like, "Because there is nothing, the term 'existent' is negated." Just as something that doesn't cause birth isn't called a father. Likewise, if it exists, then the nature of existence and non-perception, as well as the sign of the result, are all present. Therefore, everything that doesn't establish the appearance of its own nature is an establisher. Other than the nature of the thing itself, what is not deceptive is not false. Its cause is related to the thing, that is, it depends on the nature of the thing itself. Because self-awareness depends on it, it is not known from what is unrelated. Therefore, knowing from what is related is recollection. Therefore, there is no valid cognition other than direct perception, which is recollection. Therefore, if it is a valid cognition, it is pervasive in the collection of these. And direct perception and non-direct perception are both present, and both of them individually generate valid cognition. Therefore, the sign of the combination of the two is also established. This should be understood. Furthermore, another proponent claims that there is no valid cognition other than direct perception, saying that only direct perception is valid cognition. Saying "That is not reasonable" means that saying recollection is not valid cognition contradicts one's own words. How so? Saying things like "Why?" means that the other proponent himself accepts the three signs. Saying "Because of the establishment of valid cognition and the general characteristics of the other" is the sign of nature. Saying "To realize the wisdom of others" is the sign of the result. Saying "By what is negated" is the sign of non-perception. "That" refers to the other proponent. Saying "From the distinctions of knowledge" and so on is explaining that what does not deceive the meaning is valid cognition, and what deceives is not valid cognition. Therefore, among the clear objects of direct perception and recollection in one's own and others' minds, how should valid cognition and non-valid cognition be established from what deceives and what does not deceive? That is, a small part of the clear knowledge of non-deceptive direct perception, which is extremely famous as the valid cognition of direct perception, should be shown to the other proponents as an example of non-deceptive recollection. In this way, recollection should be accepted as valid cognition. Otherwise, direct perception would also be unreasonable.
Tibetan
མ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཉི་ག་ཚད་མའམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་མི་འགྲུབ་པོ་ཞེས་སྟོན་པར་མཛད་དེ། ཤེས་པའི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བདག་དང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཞུགས་པའོ། །དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་སླུ་བ་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ལ་མི་སླུ་བ་དེ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །ཇི་ལྟར་མ་སྨྲས་པ་ན་རང་གི་སློབ་མ་ལ་བསྟན་པའི་ཐབས་གཞན་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་སྟོན་ན་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པའི་གསལ་བ་འགའ་ཞིག་ཚད་མར་རབ་ཏུ་གྲགས་པའོ། །ཡང་ན་ཤེས་པའི་གསལ་བ་འགའ་ཞིག་རབ་ཏུ་གྲགས་པའོ། །དེ་དག་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་དང་མཐུན་པ་ནི་ཤེས་པའི་གསལ་བ་འདི་ཡང་མི་སླུ་བའམ་སླུ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མའམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་གནས་ན་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡང་ཡོད་དོ། །དེ་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱང་ཕན་པ་ཁྱེད་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཁས་མི་ལེན་པས་མ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱི་རྣམ་པར་གཞག་ནས་ཁྱབ་པ་མི་སྨྲ་བའོ། །དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཚད་མར་མི་འགྱུར་མོད་ཀྱི། རང་གི་འདོད་པ་ལ་ནི་གནོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཡུལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་ཏེ་རྒྱུའོ། །བསྟན་དུ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་ངམ་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་ཤེས་པའི་གསལ་བྱའི་བྱེ་བྲག་གཅིག་ཅིག་གོ །དེ་ལྟ་བུ་རེ་རེ་སྟེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའམ། ལྡོག་པའི་ཁྱབ་པ་བསྟན་པ་དང་བྲལ་བའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཤེས་པ་ཡང་ཡིན་ལ་བྱེ་བྲག་ཀྱང་ཡིན་པས་ཤེས་པའི་བྱེ་བྲག་གོ །རྣམས་ལས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བྲལ་བའི་རྒྱུ་ལས་སོ། །བདག་དང་སློབ་མར་རང་གི་རྒྱུད་ལ་ ཡོད་པ་དེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མའམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་མཚོན་པར་མི་ནུས་སོ། །དེའི་ཕྱིར། བསྟན་བཅོས་ལ་འབད་པར་མི་བྱ་བ་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་སྒྲའི་རྟགས་ལས་གཞན་ལ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་དོན་ཡིན་ན། རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཁྱབ་པ་ཁས་ལེན་པ་མེད་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་གོ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ལ་འབད་པར་བྱེད་ནའོ། །ཅོ་འདྲི་བ་འདི་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་འགལ་བ་སྟེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་སྤོང་ལ། རང་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཕ་རོལ་གྱིས་ཞེས
Chinese
为了表明母和比量二者，无论是量还是非量，都不能成立，所以说“从知识的差别中”是指进入自己和他人的相续。所谓“以它们的特征遍及”是指，凡是欺骗的就是非量，不欺骗的就是量。如果不这样说，就没有其他方法向自己的学生展示。如果这样展示，那么现量知识的显现有些会被认为是量。或者有些知识的显现会被认为是量。它们如何与所见相符呢？就是说，这个知识的显现，因为不欺骗或欺骗，所以是量或非量。如果安住在应比量之处，那么比量也是存在的。所谓“那也是不成立的缘故”是指，对于你这个顺世外道来说，因为不承认比量，所以是不成立的意思。所谓“其他”是指，在普遍确立之后，不说明周遍。这样一来，比量虽然不会变成量，但会损害自己的意愿。怎么说呢？从体验境开始，就是因。所谓“无法指示”是指，自己或他人相续中存在的知识的显现的差别。像那样一个个地，与随同或相异的周遍相分离。像那样的知识也是，差别也是，所以是知识的差别。从那些，像那样与随同分离的因开始。对于自己和学生，自己相续中 存在的那种，因为没有随同，所以无法证明是量或非量。因此，不应该努力于论典。像这样，体验比量是量等等的特征的境的知识，如果自己相续中存在的那种，是要从论典的语词的标志向他人指示的意义，因为不承认标志的特征周遍，所以没有比量，因此是无意义的。如果为了那样理解而努力于论典。那么这种诘难就与自己的特征相违背，因为既舍弃比量，自己又运用比量。那就是对方……
English
In order to show that neither the mother nor the inference, whether valid or invalid, can be established, it is said that "from the differences of knowledge" refers to entering one's own and others' continuums. What is meant by "pervading by their characteristics" is that whatever deceives is invalid, and whatever does not deceive is valid. If this is not said, there is no other way to show one's students. If it is shown in this way, then some of the appearances of direct perception knowledge will be widely known as valid. Or some appearances of knowledge will be widely known as valid. How do they accord with what is seen? That is to say, this appearance of knowledge, because it does not deceive or deceive, is valid or invalid. If it abides in the place where inference should be made, then inference also exists. What is meant by "that is also not established" is that for you, the Lokayata, because you do not accept inference, it means it is not established. What is meant by "other" is that after universally establishing, one does not explain pervasion. In this way, although inference will not become valid, it will harm one's own wishes. How so? Starting from experiencing the object, that is the cause. What is meant by "cannot be indicated" is the difference in the appearance of knowledge that exists in one's own or another's continuum. Like that, one by one, separated from the pervasion of concomitance or difference. Like that, knowledge is also, difference is also, so it is the difference of knowledge. From those, like that, starting from the cause separated from concomitance. For oneself and the student, that which exists in one's own continuum, because there is no concomitance, it is impossible to prove whether it is valid or invalid. Therefore, one should not strive in treatises. Like this, the knowledge of experiencing the object of the characteristics of inference being valid, etc., if that which exists in one's own continuum is the meaning to be indicated to others from the sign of the words of the treatise, because one does not accept the characteristic pervasion of the sign, therefore there is no inference, therefore it is meaningless. If one strives in treatises in order to understand in that way. Then this refutation contradicts one's own characteristics, because one both abandons inference and oneself applies inference. That itself is the opponent's...