Tibetan
་སོ། །འདི་དགག་པར་མི་ནུས་ཏེ། གནོད་པ་ཅན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ནི་མི་འགལ་ བ་ཞེས་དེ་སྐད་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་འགོག་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་མེད་པར་ངེས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ་རུང་བ་ཉིད་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །རུང་བ་ཉིད་མི་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་གསུམ་པ་དག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་ལས་ལྷག་པར་འཇུག་པའི་དངོས་པོ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པས་མ་རྙེད་ན་དེ་དག་གིས་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་བའི་དཔེར་བརྗོད་པའི་འབྲས་བུའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡོད་པ་ཉིད་དཔེར་བྱས་པའིའོ། །སྔར་རུང་བ་ཉིད་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཤད་པའི་ཚད་མ་དེ་འདི་ཡིན་ཏེ། སྒྲའི་བརྡལ་ཡང་དག་པར་བརྟེན་ལ་བརྡ་དེ་ནི་འདོད་པ་ཙམ་ལ་ཡང་དག་པར་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་གྱི། སྒྲའི་ཐ་སྙད་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ཡིས་བརྗོད་པར་རུང་བ་ཉིད་དུ་གྲུབ་སྟེ། འདོད་པ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་གང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པ་དེ་ནི་བརྡར་བྱས་ཏེ་བརྗོད་པར་རུང་བ་ཡིན་ཏེ་ཟླ་བས་ག་པུར་བཞིན་ནོ། །རི་བོང་ཅན་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་སོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་སྒྲ་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་བརྗོད་པར་རུང་བ་ལ་གགས་བྱེད་པ་དེ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་སྲིད་པར་ཡིན་གཉིས་ཟ་ན་ཐེ་ཚོམ་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རུང་བར་མི་འགྲུབ་ན་གགས་ཀྱང་མི་སྣང་སྟེ། འདི་ལྟར་ཡུན་རིང་དུ་མ་མཐོང་བར་དོན་རྣམས་ཏེ་སྔོན་མ་རྟོགས་པའི་དོན་རྣམས་ལའོ། །ཕྱིས་བྱེ་བྲག་ཏུ་རྟོགས་པར་མཐོང་བ་སྟེ་ངེས་པར་རྟོགས་པའོ། །དེ་དང་སྒྲས་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་རྟོགས་པ་མཐོང་བ་སྲིད་པ་སྟེ་མཐོང་ནའོ། །མཐོང་བ་དེ་ཡོད་ན་སྐྱེས་བུ་ཙམ་སྟེ་སྐྱེས་བུ་གང་གིས་ཀྱང་རུང་བ་སྟེ་མེད་པར་མ་ངེས་ཏེ། མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བ་ཀུན་ལ་རུང་བ་ཉིད་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་གྱིས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་གྲུབ་པར་གསུངས་པ་ལ། དེའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཚད་མས་རུང་བ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་གསུངས་པ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་པ་ཅན་མི་སྲིད་པར་དོན་གྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཡོད་ན་རབ་ཏུ་གྲུབ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གནོད་པའི་ཚད་མ་མེད་པར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་ངེས་པ་ལ་ གནོད་པ་ཅན
Chinese
索。这无法反驳，因为有害的非共同性，所以非共同性极显著是不矛盾的，如是说。对此，也确定没有能阻碍的量，因为容许性已由量成立。这样一来，存在性也相违背了。因为容许性是不确定的缘故，这是因为是三时之故。一切理路也是，因为没有比存在更深入的事物，如果未以存在寻得，则彼等不会寻得共同方的譬喻之果，这是以存在性作为譬喻的。先前所说容许性已由量成立之量即是此，声音的表达依赖于正确，而表达依赖于仅仅意愿的正确，因此并非未成立，声音的术语中，以声音表达的容许性成立，因为意愿是周遍的。它的任何是分别的对境，那即是被表达，是能被述说的，如月亮之于樟脑。有兔者也是分别的对境，这是以自性之理。因此说声音极显著。如果对能被述说者有妨碍，那妨碍者是有害的量，如果二者存在，因为变成怀疑者，如果容许性不成立，则妨碍也不显现，如此长久未见之事物，即先前未领悟的事物。后来特别领悟而见到，即确定领悟。以彼与声音作为对境而领悟见到是可能的，即见到时。如果见到存在，则任何补特伽罗，即任何补特伽罗都可以，因为未确定不存在，因为对于见到与未见的一切，容许性都已成立。在以自性之理成立时说，因此论师以量确定容许性时，对于比量之境，不欺惑的相违是不可能的，这是以意义显示，因为如果有害的量存在，则极成立是不可能的。因此确定没有损害之量。量确定时， 有害者
English
So. This cannot be refuted, because of the harmful uncommonness, so the extreme prominence of uncommonness is not contradictory, so it is said. To this, it is also certain that there is no valid cognition that can obstruct, because permissibility has been established by valid cognition. In this way, existence itself is also contradictory. Because permissibility is uncertain, this is because it is of the three times. All reasons are also, because there is no thing that goes beyond existence, if it is not found by existence, then they will not find the fruit of the example of the common side, this is with existence as the example. The valid cognition that was previously said to have established permissibility by valid cognition is this, the expression of sound relies on correctness, and that expression relies on the correctness of mere intention, therefore it is not unestablished, in the terminology of sound, the permissibility expressed by sound is established, because intention is pervasive. Whatever of it is the object of discrimination, that is expressed, is able to be spoken, like the moon to camphor. The one with a rabbit is also the object of discrimination, this is with the reason of nature. Therefore it is said that sound is extremely prominent. If there is an obstacle to what can be spoken, then that obstacle is a harmful valid cognition, if both exist, because it becomes a doubter, if permissibility is not established, then the obstacle does not appear, like things not seen for a long time, that is, things not previously understood. Later, it is seen to be particularly understood, that is, definitely understood. It is possible to see understanding by making that and sound the object, that is, when seeing. If seeing exists, then any person, that is, any person is possible, because it is not determined to be non-existent, because for all seeing and not seeing, permissibility has been established. When it is said to be established by the reason of nature, therefore, when the teacher definitely says that permissibility is valid cognition, for the object of inference, the non-deceptive contradiction is impossible, this is shown by meaning, because if a harmful valid cognition exists, then extreme establishment is impossible. Therefore it is certain that there is no damaging valid cognition. When valid cognition is certain, Harmful one
Tibetan
་མི་སྲིད་པར་བཤད་པ་དེ་དག་གི་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉི་ག་ཡང་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པར་བྱེ་བྲག་མེད་པར་ཚད་མར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་མི་སྲིད་དོ། །གལ་ཏེ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དེ་དག་ཀྱང་ལྡན་དུ་ཟིན་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་སྟེ་རྗེས་དཔག་ལ་འགལ་ཟླ་མཐོང་ན། དེ་ལ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ལ་ཡང་འགལ་ཟླ་ཡོད་པར་དོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བྱེ་བྲག་ཡོད་ན་ནི་བྱེ་བྲག་དེས་གཅིག་སྟེ་མངོན་སུམ་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཚད་མར་རྣམ་པར་གཞག་ལ། དེའི་བྱེ་བྲག་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་མེད་དོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་གང་དག་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ་འཁྲུལ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་བ། ཕུར་བུ་པ་ལ་སོགས་པ་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་རིགས་པ་ཅན་ལ་སོགས་པའི་ལུགས་དགག་པའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་གནོད་པ་ཅན་མི་སྲིད་དེ་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་གྲངས་གཅིག་པ་ཅན་ཡིན་པས་སོ། །གཏན་ཚིགས་ལ་འགལ་ཟླ་མེད་པ་ཉིད་འདི་འདྲ་བ་ཉིད་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཡོད་དམ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཁས་མི་ལེན་ན་ངེས་པར་མི་ནུས་སོ་སྙམ་དུ་དགོངས་སོ། །མཚན་ཉིད་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་མཚུངས་པའོ། །དེ་འདྲ་བ་ལས་འགལ་ཟླའི་གཏན་ཚིགས་མཐོང་བ་དང་འདྲ་བ་གཞན་ལ་ཡང་འགལ་ཟླ་ལྡོག་པར་ངེས་པར་བྱས་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་འདས་མ་ཐག་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་གནོད་པ་ཅན་མ་མཐོང་བ་དག་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ནི་གྲངས་གཅིག་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྐྱེས་བུའི་རྟོགས་པའི་བྱེ་བྲག་ལས་ཏེ། དངོས་པོ་རྟག་པ་བཏང་བས་སོ། །དངོས་པོ་དེ་ཡང་དེ་ལྟར་ངེས་པར་བྱ་བ་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་འགལ་བ་མེད་པའི་དོན་དག་ལྷན་ཅིག་པ་དགག་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མཐོང་ན་མེད་པར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཡང་རྟགས་སུ་སྦྱོར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་མཚན་ཉིད་ལ་སྟེ་རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གནོད་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་ཉིད་ལའོ། །གལ་ཏེ་ངེས་པར་མ་ཤེས་ཀྱང་དངོས་པོ་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་སྲིད་དོ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱང་སྟེ་ཚད་ མས་རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱང་རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྨོས་སོ། །གལ་ཏེ་ཁྱོད་ལ་ཡང་འགལ་ཟླ་མེད་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་ངེས་ཤེ་ན། སྔར་སྨོས་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི
Chinese
據說，那些關於不可能的事情的現量和比量，被說成是相同的。因為它們兩個都是量，沒有差別地成為量，所以像現量一樣，比量不可能造成損害。如果即使具備了量的那些特徵，仍然看到比量有矛盾，那麼因為看到它，又因為特徵相同，也會懷疑現量也有矛盾。如果存在差別，那麼這個差別就會將「現量是成立的」確立為量，沒有超出這個差別之外的。僅僅因為那些說「比量不是量，因為看到錯誤」的人，如普爾瓦派等人，就很明顯了。為了反駁正理派等人的觀點，所以說「如果」，因為想說比量不可能有損害，因為它們是相同數量的。有人說：「這種論式沒有矛盾的確定性存在嗎？」他們認為，如果不承認無則不生，就無法確定。所謂「特徵沒有差別」，是指在沒有無則不生的自性方面是相同的。就像從那樣的論式中看到矛盾的論式一樣，對於其他的，也不能確定矛盾會消失，這在不久前已經說過了。如果說那些沒有看到損害的，想說的是相同數量的，那麼，這是由於人的認識的差別，因為捨棄了常恆的事物。也不能像那樣確定事物，因為僅僅沒有看到，就不能否定沒有矛盾的事物同時存在。如果說即使看到也不能確定不存在，但可以作為因來應用，那麼，這是指它的特徵，即因的特徵，沒有損害。如果說即使不能確定，事物也可能沒有損害，那麼，知識本身，即量
English
It is said that the direct perception and inference of those things that are said to be impossible are said to be the same. Since both of them are valid means of knowledge, they become valid means of knowledge without any difference, so it is impossible for inference to cause harm like direct perception. If, even if those characteristics of valid means of knowledge are complete, one sees a contradiction in inference, then because of seeing it, and because the characteristics are the same, one will also suspect that direct perception has a contradiction. If there is a difference, then that difference will establish "direct perception is established" as a valid means of knowledge, and there is nothing outside of that difference. It is clear that those who say that "inference is not a valid means of knowledge because errors are seen," such as the Purvapaksha and others, are clear. In order to refute the views of the logicians and others, the word "if" is mentioned, because it is intended to say that there can be no harm to inference, because they are of the same number. Someone said, "Is there a certainty that this kind of reason has no contradiction?" They thought that if one does not accept that without it, it does not arise, then one cannot be certain. The so-called "characteristics are not different" means that they are the same in the nature of not having that without which it does not arise. Just as seeing a contradictory reason from such a reason, one cannot be certain that the contradiction will disappear in others, as has already been said recently. If it is said that those who have not seen harm intend to say that they are of the same number, then this is due to the difference in the understanding of individuals, because permanent things have been abandoned. It is not possible to determine things in that way, because merely not seeing it does not negate the simultaneous existence of things without contradiction. If it is said that even if one sees it, one cannot be certain that it does not exist, but it can be applied as a sign, then this refers to its characteristic, that is, the characteristic of the sign, the absence of harm. If it is said that even if one cannot be certain, it is possible that there is no harm to the thing, then knowledge itself, that is, the valid means of knowledge