Tibetan
ལ་བ་ལས་སོ། །དབང་པོས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་ནི་བལྟར་རུང་བའོ། །གཞན་དུ་ན་སྟེ་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མི་འདོད་ན་སྐབས་དང་མ་འབྲེལ་བ་སྨྲ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བྱེ་བྲག་འགའ་ནི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པས་སྤྱི་སྒྲ་ཉིད་ལ་སོགས་པས་འཕེན་པས་སྤྱི་དེ་གྲུབ་པར་རྒོལ་བའི་འདོད་པ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། རྟོགས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ཉན་པ་པོ་མི་རྟག །ལ་ལ་འབའ་ཞིག་རྟོགས་པར་འདོད་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ངེས་པར་སྤྱིའི་དོན་བྱེ་བྲག་གི་ངེས་པ་སྟེ། རྟོགས་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་བ་ནི་མེད་དེ། དངོས་པོར་གྱུར་པའི་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེ་བྲག་དང་འབྲེལ་པ་དངོས་པོར་ཡོད་ན་ཡང༌། ཁྱད་པར་གཞན་ལ་མི་རྩོད་པ་ཡང་སྲིད་དེ་མེ་ལ་ཚ་བ་ཉིད་ལ་རྩོད་པ་ན་འབྱུང་བ་འམ་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་བའི་བྱེ་བྲག་ལ་མི་རྩོད་པ་ལྟ་བུའོ། །གལ་ཏེ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྩོད་པ་ལ་བདག་མེད་པ་ལྟ་བུ་ནི་ཁྱད་བར་ངེས་པ་སྒྲུབ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ན་སྟོང་པ་ཉིད་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པ་མི་རྟག་པ་ལ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་དང་སྤྱི་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ད་ལྟ་བུ་ནི་གཞུང་ལུགས་དེ་ལ་མི་གནས་པ་རྣམས་ལ་གང་ན་ཡང་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྟེ། དེ་སྒྲུབ་པར་འདོད་པ་མེད་དོ། །འདོད་ན་ཡང་མི་འཁྲུལ་བའི་རྟགས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་དངོས་པོའི་ཆོས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་བསྒྲུབ་པ་མི་སྲིད་པར་བསྟན་པ་འདིས་གཉིས་པ་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་ལ་ཡང་སུན་དབྱུང་བ་རབ་ཏུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་སྤྱི་བཀོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་ལ་སོགས་པ་བསྟན་བཅོས་ ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡང་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །སྐབས་སུ་བབ་པ་ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོགས་བ་པོའི་འདོད་པ་ཁོ་ནའོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་མ་བྱས་པ་ནི་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་དང༌། སྤྱི་དང་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཅན་ཞེས་བྱེ་བྲག་ཏུ་མ་བྱས་པའི་མི་རྟག་པའི་ཆོས་ཅན་ཉིད་དོ། །གཞན་དུ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོགས་པ་པོའི་མི་འདོད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ནའོ། །དོན་གཞན་དུ་འགྲོ་བ་སྟེ་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་སྟོན་པ་ནི་སྐབས་སུ་མ་བབ་པ་སྟོན་པས་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་ཆད་པས་བཅད་པ་སྟེ། ཕན་པའི་གནས་སུ་འགྱུར་རོ། །བསྟན་པར་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ཀུན་ལ་སྦྱར་བ་བསྟན་ཏོ། །ཡིད་ཆེས་བ་དག་གིས་ཞེས་བྱ་བའི་དུ་མའི་ཚིག་ཏུ་བྱས་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་དང་རང་གི་ཚིག་གི་དབྱེ་བས་སོ། །མངོན་སུ་མངོན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ཅི་དགོས་ཤེ་ན། མངོན་སུམ་གྱི་དོན་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ལ་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་དེ་སྟོན་པ་ཡིན་ནའོ། །རྟེན་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལ་གཏན་ཚིགས་འཇུག་པ་མི་སྲིད་པའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་ཡང་དག་པའི་ཤེས་བ་དག་སྟེ། མངོན་སུམ་མམ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཅིག་ན་ཆོས་དེ་འགོག་ལ། ཡང་དེ་ལ་རྟགས་ཡང་དག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཆོས་དེ་ཉིད་དེ་ལ་སྒྲུབ་པ་འགལ་བ་གཉིས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡུལ་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡང་སྟེ། ཕྱོགས་བསྟན་པ་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡུལ་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡུལ་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ཞེས་རིམ་པ་གཞན་དུ་སྦྱར་བའོ། །ཐེ་ཚོམ་ནི་རྒྱུའི་བྱེད་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་བར་བྱ་བ་ཡོད་པར་སྲིད་པ་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། བསལ་བས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མི་སྲིད་པའམ། གྲུབ་ཟིན་པ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་བྱེད་བའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་བྱེད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དབྱེ་བ་ནི་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཅིག་དང་འགྲས་བུ་དང༌། རང་བཞིན་དུ་བརྟགས་པ་བདག་གི་དབྱེ་བས་སོ། །རང་གི་འབྲས་བུ་ཡང་དག་པར་བརྗོད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ རང་གི་དོན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་ཅིང་ངོ༌། །དེ་དང་འགལ་བར་ཁས་ལེན་པའི་གགས་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་བྱེད་དེ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གགས་བྱེད་པར་མཚུངས་པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་རང་གི་ཚིག་དང་བསྟན་བཅོས་དག་མངོན་པར་བསྡུས་ཏེ། མཚུངས་པར་ཡིད་ཆེས་འབྲས་བུ་ཡན་ལག་ཅེས་བརྗོད་དོ། །རང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚང་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཀྱང་རང་གི་དོན་དེ་མཐོང་ལ་དེ་ཉིད་ལ་ཡང་གཞན་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བརྗོད་པར་འདོད་ནས་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་རམ་མི་སྨྲ་བར་ཁས་ལེན་ཏོ། །བསྟན་བཅོས་མ་བརྟེན་ན་དེར་གྲགས་པ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་ཀློག་ཏུ་གྱུར་བ་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱིས་མཐུའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་དཔྱད་པ་ཡང་མི་འཇུག་པ་དེ་ལྟ་བས་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་ཁས་མ་བླངས་ན་དཔྱད་པ་འཇུག་བར་མི་འགྱུར་བས་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་ཁས་བླངས་ནས་འཇུག་གོ །མཚུངས་པར་ལྟ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་
Chinese
从拉瓦来说。以感官完全接受的是可观看的。否则，如果不希望反驳者理解，那么说的就是与场合无关的话。如果某些个别事物通过证明是常恒的，从而以总相之声等来抛掷，难道不是总相成立，反驳者的意愿就成立了吗？这是为了让人理解，听者是无常的。因为这是仅仅想让某些人理解的场合。此外，并非必须是个别事物的总相的确定，即具有理解的意义，因为没有成为实物的联系。即使个别事物和联系在实物中存在，也可能不争论其他的差别，例如在争论火的热性时，不争论地、水、火、风四大种，或者四大种所产生的个别事物。如果争论空性，例如无我，那么就是确定差别而成立，如果没有它，就不会产生空性。不是那样，对于无常，不应该证明虚空的功德和总相等。总相等法的差别，像现在这样，对于不住于那个宗义的人们，无论在哪里都随之而行，因为没有想要成立它。即使想要，也没有不错误的标志，因为它们不是实物的法。通过显示不可能成立总相，这也充分地驳斥了具有二者的结合，因为它也是陈述了总相的缘故。如果说总相等是从论典中产生的缘故而想要，那么又因为太过的缘故而说了。所谓仅仅适合场合，就是仅仅是理解者的意愿。没有分别的是虚空的功德和，总相和意义相同而聚集的，没有分别的无常的法性。所谓否则，就是如果成立理解者不希望的。走向其他的意义，即显示不应该显示的，因为显示不适合场合，所以用断绝来断绝，会变成有益之处。所谓应该显示，就是自己的体性，所谓应该显示，就是显示与所谓明显之间的一切相连。被信任的那些
English
From Lava onwards. That which is completely grasped by the senses is fit to be seen. Otherwise, if one does not wish the opponent to understand, then it is merely speaking irrelevantly. If some particulars are proven to be permanent, and thus cast by the sound of the universal, etc., is it not the case that the universal is established, and the opponent's intention is fulfilled? This is to make it understood, the listener is impermanent. Because it is a time when one wishes only some to understand. Furthermore, it is not necessarily the case that the meaning of the universal is determined by the particular, that it has the meaning of understanding, because there is no connection that has become a real thing. Even if the particular and the connection exist in reality, it is possible that one does not dispute other differences, such as when disputing the heat of fire, one does not dispute the elements of earth, water, fire, and wind, or the particulars that arise from the elements. If one disputes emptiness, such as selflessness, then it is establishing a definite difference, for if it does not exist, emptiness will not arise. It is not like that, for impermanence, one should not prove the qualities of space and the universal, etc. The difference of the qualities of the universal, etc., as it is now, for those who do not abide in that system, it follows wherever they go, because there is no desire to establish it. Even if one desires it, there is no sign that is not mistaken, because they are not the qualities of reality. By showing that it is impossible to establish the universal, this also thoroughly refutes the combination of the two, because it is also stating the universal. If one says that the universal, etc., is desired because it arises from the scriptures, then it is said again because of being too extreme. The so-called 'only appropriate to the occasion' is only the intention of the understander. That which is not differentiated is the quality of space, and the universal and the meaning are the same and gathered, the undifferentiated nature of impermanence. The so-called 'otherwise' is if one establishes what the understander does not wish. Going to another meaning, that is, showing what should not be shown, because showing is not appropriate to the occasion, therefore cutting off with severance, it will become a beneficial place. The so-called 'should be shown' is one's own nature, the so-called 'should be shown' is showing the connection to everything up to the so-called 'clarity'. Those who are trusted
Chinese
以多种词语表达的是论著和自己的词语的差别。如果问：为什么需要说“现量即是现”的意义呢？因为已经说了“现量的意义”等等。对于所要成立的事物产生怀疑时，陈述理由并进行说明。所谓“非所依”是指理由不可能适用于它。为什么呢？因为对于同一个法，存在颠倒的正见，如果一个现量或比量否定了该法，那么，依赖于正确理由的比量来成立该法是矛盾的，这两种情况是不可能同时存在的。这也是为了指示理由的近处所缘，指示宗法也是为了指示理由的近处所缘，如果说为了指示理由的近处所缘，那么就是以另一种顺序来组合。所谓“怀疑是因的行境”是指，所要成立的事物存在可能性，理由是成立该事物的行境。如果通过排除，所要成立的事物是不可能的，或者已经成立，那么就不是理由的行境，因为不可能对它起作用。比量的分类有：从事物力量产生的比量，以及通过观察自性而产生的比量的差别。所谓“如实宣说自己的果”就是如实宣说自己的意义。所谓“承认与此相违的障碍”就是产生怀疑的意思。因为障碍是相似的，因此，像这样将自己的词语和论著显而易见地归纳起来，称之为相似的信赖果支。如果自己不是量，那么所有的比量都不是量，这句话就不会成立。然而，自己看到了那个意义，并且也想对他人如实宣说，所以才说或者承认不说的。如果不依赖论著，那么在那里出名，极其容易阅读，不是两种量相符的境，考察也不会介入，因此，如果不承认论著是量，考察就不会介入，所以承认论著是量之后才介入。为了同样地观察。
English
The expression in various words is the difference between treatises and one's own words. If asked, why is it necessary to say the meaning of "manifest is manifest"? Because it has already been said "the meaning of manifest," and so on. When doubt arises about what is to be established, reasons are stated and explained. The so-called "non-support" means that it is impossible for the reason to apply to it. Why? Because for the same dharma, there is a reversed correct view. If one direct perception or inference negates that dharma, then it is contradictory to establish that dharma by inference relying on a correct reason. These two situations cannot exist simultaneously. This is also to indicate the near object of the reason. Indicating the subject is also to indicate the near object of the reason. If it is said to indicate the near object of the reason, then it is combined in another order. The so-called "doubt is the object of the cause" means that the thing to be established has the possibility of existence, and the reason is the object of establishing that thing. If, through exclusion, the thing to be established is impossible or has already been established, then it is not the object of the reason, because it is impossible to act on it. The classification of inference includes: inference arising from the power of things, and the difference of inference arising from observing nature. The so-called "truly declaring one's own fruit" is truly declaring one's own meaning. The so-called "admitting obstacles contrary to this" means generating doubt. Because obstacles are similar, therefore, like this, one's own words and treatises are obviously summarized and called similar reliable fruit limbs. If oneself is not valid cognition, then all inferences are not valid cognition, this statement will not be established. However, one sees that meaning and also wants to truly declare it to others, so one speaks or admits not speaking. If one does not rely on treatises, then it is famous there, extremely easy to read, not a realm where two valid cognitions agree, and examination will not intervene. Therefore, if one does not acknowledge treatises as valid cognition, examination will not intervene, so one intervenes after acknowledging treatises as valid cognition. In order to observe similarly.