Tibetan
ག་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་བཤད་པའི་ཚིག་འབྲེལ་བ་སྟོན་པ་དང༌། དེ་རྣམས་ཤེས་བྱེད་ཅེས་ལུང་ཙམ་དུ་སྨྲ་ཞིང་འབྲེལ་བ་སྟོན་པའི་ཚིག་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་འམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རིགས་པ་སྨྲ་བ་ཡོད་དེ། དེ་ནི་སྒྲའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དྲི་བ་འདིར་སྨྲ་བ་ཡིན་གྱི་དོན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས་བསྟན་པའི་དོན་འདི་རྣམས་ནི་གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་ཚིག་གི་དོན་རྣམས་ཀྱང་འབྲེལ་པ་བསྒྲུབ་པའི་རིགས་པར་བསྟན་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རིགས་པར་འདོད་པ་དག་ཀྱང་ལུང་ཉིད་དུ་ནུས་སོ། །དགག་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི་གསུམ་ཁོ་ན་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་བཤད་པའོ། །མ་རྟོགས་པ་ནི་འབྲས་བུ་མི་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །རྟོགས་པ་ནི་རང་བཞིན་འགལ་བ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པའོ། །ཚད་མ་རྣམ་པར་ངེས་པའི་འགྲེལ་བཤད་ལས། རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ལེའུ་སྟེ་གཉིས་པ་རྫོགས་སོ།། །།གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་སྒྲ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བརྗོད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་ བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདོགས་པའི་རྒྱུ་ནི་རྒྱུ་དང་བཅས་པར་འབྲེལ་བའོ། །དགོས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པར་ནུས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། མ་གྲུབ་པ་དང༌། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཚང་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མི་ནུས་པ་ཡིན་ལ། དམ་བཅའ་བ་དང་པོར་བརྗོད་པས་ཡང་མི་ནུས་པ་ཉིད་དོ། །ཉེ་བར་སྦྱར་བ་དང༌། མཇུག་བསྡུ་བ་དག་ནི་ནུས་པའི་ཚིག་ལས་ལྷག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་བརྗོད་པའི་སྦྱོར་བའི་ངག་ནི་ཚད་མའོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་གཉི་གས་དངོས་པོ་ལ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་པ་ལུང་ལས་མཐོང་བ་ནི་དཔེར་ན་གྲངས་ཅན་པ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། གཞན་ཕྱིར་རྒོལ་བ་སངས་རྒྱས་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གྲངས་ཅན་རྒོལ་བ་རང་གི་རྟགས་མ་མཐོང་ཡང་སྟེ། རང་ལ་མ་གྲུབ་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །མ་བྱུང་བ་ལས་བྱུང་བ་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་དེ་གྲངས་ཅན་བདག་ཉིད་ལ་མ་གྲུབ་སྟེ། དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཉིད་གསལ་བ་ལ་སྐྱེ་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པ་གཏན་ནས་མེད་པར་འགྱུར་བ་ནི་མི་རྟག
Chinese
總之，陳那論師所說的詞語是為了顯示關聯，並且僅僅以教證的方式說這些是能知，對於顯示關聯的詞語，如原因和結果的事物等，是有理智的人所說的。這是在聲明論典的提問中所說的，但並非其本意，因為理智論典所闡述的這些內容本質上就是因等，因此，也應當將陳那論師的詞語的含義闡述為成立關聯的理智。如果不是這樣，那麼被認為是理智的那些也只能是教證了。《遮破的因只有三種》這句話是陳那論師所說的。未證知是指未見果等。證知是指見到自性相違等。在《量決定論釋》中，自利比量品第二結束。如果比量是知識的本性，那麼如何說聲音是比量呢？因此說，這是因為從因上假立了果。說這是因為安立的原因是與因相關聯。必要之處是為了能夠特別了知產生比量知識的能力，因為不成和周遍不圓滿等是不能產生的，首先說出宗法也不能產生。近取和總結等，因為是能力之詞的剩餘，所以並非能成立，這樣闡述了。因此，應當了知，遠離了不成等過失的，所說的能立之語就是量。辯論者和反辯論者二者，對於事物不是從現量見到而是從教證見到，例如一些數論派說，為了讓其他的反辯論者了知是佛教徒，因此數論派辯論者即使沒有見到自己的宗法，雖然對自己來說是不成的，但也是能成立的，例如安樂等。如果從未有而產生是生的話，那麼這對於數論派本身是不成的，因為他們認為事物本來就存在，只是顯現而已才是生。存在完全變成不存在就是無常。
English
In short, the words spoken by Master Dignāga are to show the connection, and only in the manner of scripture do they say that these are the knowers. For words that show the connection, such as the objects of cause and effect, etc., are spoken by those with reason. This is what is said in the question of the treatise on sound, but it is not its meaning, because the contents explained in the treatise on reason are essentially the nature of the cause, etc. Therefore, the meaning of the words of Master Dignāga should also be explained as the reason for establishing the connection. If it is not like that, then those that are considered reason can only be scripture. The statement "There are only three kinds of refuting reasons" is what Master Dignāga said. Non-realization refers to not seeing the result, etc. Realization refers to seeing the contradictory nature, etc. In the commentary on Valid Cognition Determining, the second chapter, the Inference for Oneself, is completed. If inference is the nature of knowledge, then how is sound said to be inference? Therefore, it is said that this is because the result is imputed from the cause. It is said that the reason for imputation is related to the cause. The necessity is to be able to specifically know the ability to generate inferential knowledge, because non-establishment and incomplete pervasion, etc., cannot be generated, and stating the proposition first cannot generate it either. The application and conclusion, etc., because they are the remainder of the words of ability, are not what establishes, so it is explained. Therefore, it should be understood that the statement of the expression that is free from faults such as non-establishment is valid cognition. The proponent and opponent, for things that are not seen from direct perception but seen from scripture, for example, some Samkhyas say that in order for other opponents to know that they are Buddhists, therefore the Samkhya proponent, even if he does not see his own sign, although it is not established for himself, is able to establish, such as happiness, etc. If arising from what has never existed is birth, then this is not established for the Samkhya itself, because they believe that things already exist, and only manifestation is birth. Existence completely becoming non-existence is impermanence.