Tibetan
་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། །དེའི་རང་བཞིན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །དེའི་རང་བཞིན་རྟག་པ་དེ་ཡོད་བཞིན་དུ་འབྲས་བུའི་ཅིག་ཅར་བྱས་ནས་ཕྱིས་མི་བྱེད་པ་ནི་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིས་ཡང་བྱེད་པ་ན་ནི་ཅིག་ཅར་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་སྐྱེ་བ་ཅན་ནི་བྱས་པ་ཡིན་པས་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བར་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཙམ་ཞིག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཚོགས་པ་མཐའ་དག་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐྱོན་མེད་དེ། མཇུག་ཐོགས་སུ་རིགས་པ་འབྱུང་བས་སོ། །ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་དེའི་མཚན་ཉིད་ལ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་ལ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཡང་གང་བྱས་པ་དེ་ཞེས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་བརྗོད་པར་མི་དམིགས་ཏེ་བྱས་པ་དག་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཕུང་བོ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དོ། ཆོས་མངོན་པ་ལས། འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་གང་དག་ཅེ་ན་ཞེས་གསུངས་ཏེ། བྱས་པའི་ཆོས་གང་དག་ཅེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ནི་རང་གི་ཡུལ་དང་སྣང་བ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལས་ལྟོས་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའོ། །ཡུལ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་ པ་རྣམ་པར་ཆད་པ་ལ་སོགས་པས་སོ། །བདེ་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཚོར་བའི་ཕུང་པོའོ། །རྒྱུ་མཚན་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ནི་འདུ་ཤེས་སོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་འདུ་བྱེད་དོ། །ཡུལ་ལ་ཉེ་བར་དམིགས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །བསྒྲུབ་པ་ནི་སྐྱེ་བའོ། །འགག་པ་ནི་འཇིག་པའོ། །སོ་སོར་རིག་པ་ནི་རང་རིག་པས་སོ། །རང་བཞིན་དེས་གོམས་པར་འགྱུར་བ་ནི་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དག་ན་འདུས་མ་བྱས་དག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ཕུང་པོ་གསུམ་ཙམ་སྟེ། ཚོར་བ་དང༌། འདུ་ཤེས་དང༌། འདུ་བྱེད་ཙམ་སྟེ། དེ་ལས་གཞན་པའི་དངོས་པོ་མེད་བ་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། རྟག་པ་ལ་དངོས་པོར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དང༌། རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ཡང་གཟུགས་ཀྱི་རྫས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ནི་སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་བྱས་པ་བཤད་པ་འདིས་ནི་ཡོད་པ་ཡང་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བཤད་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། བྲམ་ཟེ་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །གཏན་ཚིགས་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཆད་པ་དང་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་
Chinese
等字等等。所谓的“它的自性”就是能做的自性。它的自性如果是常恒的，那么在具有这种自性的同时，如果一次性地产生了果，之后就不再产生，这是不合理的。如果之后又产生，那么就不会一次性地产生。或者说，有生之物是所作，因此为了说明一切所作都是无常的，就必须仅仅建立五蕴、十二处和十八界。不会有“一切聚合都需要依靠见”的过失，因为最后会产生道理。五蕴等等的自性，因为没有成立的量，所以没有完全成立。对于这种情况，也不能说“凡是所作，都是如此”的随行，因为所作是相违的。所谓的“所作”也就是五蕴等等。《法蕴论》中说：“什么是所作之法呢？”，意思是说，什么是已作之法呢？具有依赖性是指从自己的境、显现和作意出发，依赖于这些而产生识。所谓的“境也是如此”是指识的断灭等等。所谓的“乐受”等等是指受蕴。指示近因是想蕴。贪欲等等是行蕴。对境的专注是识蕴。成立是生。止灭是灭。个别觉知是自证。以自性而习惯是指以无常的自性。如果说在法界和十二处中，难道没有非所作吗？只有三个蕴，即受蕴、想蕴和行蕴。应当了知，除了这些之外，没有其他的实有，因为常恒不应是实有，并且非能作也不是色法的实体，这是以前的论师们所说的。就像通过对所作的解释，应当了知存在也仅仅是具有无常自性的五蕴等等。就像说“一切婆罗门都是一切”一样，意思是说十二处。所谓的其他理证是指果，即识的断灭和转变等等。
English
Etc., and so on. What is meant by "its own nature" is the nature of doing. If its own nature is permanent, then while possessing this nature, if the fruit is produced all at once and then no longer produced, this is unreasonable. If it is produced again later, then it will not be produced all at once. Alternatively, since that which has birth is made, in order to explain that all that is made is impermanent, it is necessary to establish only the five aggregates, the twelve sense bases, and the eighteen elements. There is no fault of saying "all assemblies need to rely on seeing," because reason will arise in the end. The characteristics of the aggregates, etc., are not completely established because there is no valid means of establishment. In such a case, it is also not possible to state the concomitance that "whatever is made is like that," because what is made is contradictory. What is meant by "made" is also the aggregates, etc. In the Dharma Abhidhamma, it is said, "What are the conditioned dharmas?" which means, "What are the dharmas that have been made?" Having dependence means that from one's own object, appearance, and attention, relying on these, consciousness is produced. What is meant by "the object is also the same" refers to the cessation of consciousness, etc. What is meant by "pleasant feeling," etc., refers to the aggregate of feeling. Indicating the proximate cause is the aggregate of perception. Desire, etc., is the aggregate of formation. Focusing on the object is the aggregate of consciousness. Establishment is birth. Cessation is destruction. Individual awareness is self-awareness. Becoming accustomed by its own nature is by the nature of impermanence. If it is said that in the realm of phenomena and the twelve sense bases, are there not unconditioned things? There are only three aggregates: the aggregate of feeling, the aggregate of perception, and the aggregate of formation. It should be understood that there is no other entity besides these, because permanence should not be an entity, and non-agent is also not the substance of form. This is what the previous teachers said. Just as through the explanation of what is made, it should be understood that existence is also only the aggregates, etc., which have the nature of impermanence. Just as it is said, "All Brahmins are all," meaning the twelve sense bases. What is meant by other reasoning is the fruit, that is, the cessation and transformation of consciousness, etc.
Tibetan
པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་བྱེ་བྲག་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མ་གྱུར་པའི་ཡུལ་དང་དབང་པོ་དང་བློ་དག་གོ །ལྟོས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྫས་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར། གང་དུ་ལྟོས་ནས་དེའི་དུས་ལ་སོགས་པར་འཇིག་པ་འགལ་ཏེ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དེ་མེད་པར་རང་བཞིན་གྱིས་རྟག་ཏུ་འཇིག་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །འཇིག་པའི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་དོ། །དེའི་དངོས་པོའི་ཆོས་ཡིན་ན་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་མི་རུང་བའི་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཐལ་བར་འགྱུར་བར་རྒོལ་བའོ། །ཡོད་པ་འབྱུང་བ་སྟེ་ཡོད་པ་གྲུབ་པ་ན་ཡོད་པ་དེ་ཙམ་ལས་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པར་འཇིག་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པ་དེ་དག་དང་འདྲ་བར་ཡོད་པ་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་འཇིག་པ་དེ་ཉིད་འབྱུང་བ་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །འགའ་ཞིག་ལས་འབྱུང་བ་ནི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བའོ། །གྲངས་ཅན་དག་ལ་ནི་མེད་ དེ། གསལ་བ་ཙམ་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་སྟེ་བུམ་པའམ་སྣམ་བུའིའོ། །ཇི་ལྟར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྫ་མཁན་ནམ་ཐག་བས་སོ། །གང་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་ལམ་དུས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་བུམ་པ་ཡང་རྫ་མཁན་གྱི་ཡུལ་དང་དུས་ལ་མི་ལྟོས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེས་རྩོམ་པར་མི་བྱེད་དོ། །སྣམ་བུ་ལ་ཡང་ཐག་བ་ཇི་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་དེ་ལས་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་ཉེ་བར་ཞི་བ་ལས་གསལ་བར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་ཞེས་པ་སྨོས་ཏེ། ཅུང་ཟད་ཉེ་བར་ཞི་བ་ནི་མ་སྐྱེས་པའམ་ཞིག་པ་ན་རྒྱུའི་རང་བཞིན་གྱུར་ནས་ཡང་རང་བཞིན་ངོ་བོ་མི་གསལ་བར་གནས་པའོ། །མ་ཡིན་པ་ནི་ཉེ་བར་ཞི་བ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོ་གསལ་བར་འབྱུང་བའོ། །ཡུལ་དང་དུས་དང་རྫས་ཅུང་ཟད་ལ་འབྲེལ་བ་སྟེ་ལྟོས་པའོ། །མ་འབྲེལ་བ་ནི་མི་ལྟོས་པའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་སྨོས་པ་ལས་གཞན་པའི་ཕུང་པོ་མི་སྲིད་པས་དེ་གཉིས་ལས་མ་འབྲེལ་པ་མི་སྲིད་པ་ཉིད་ནི། འབྲེལ་པ་ཉིད་དུ་འཁྲུལ་པ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་གང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཡོད་པ་ནི་མངོན་པར་བྱུང་བའོ། །དེ་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་ནི་རྫ་མཁན་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་དང་དེའི་ཡུལ་དང་དུས་ཁོ་ན་ལ་བུམ་པ་ངེས་པ་འདི་ནི་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཐག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོགས་པ་དང༌། དེའི་ཡུལ་དང་དུས་ལས་སྣམ་བུ་ངེས་པ་འདི་ཡང་
Chinese
པའོ། །像这样的其他差别是指没有显现的境、根和识等。如果是不依赖，那么因为依赖于境、时和物。依赖于什么，在那时等坏灭相违，因为无因，因为无因，自性恒常坏灭本身成立。坏灭的自性是指坏灭的相，即事物的自性。如果是它的事物之法，那么无因本身不容许，会变成无因之因，这样反驳会变成过失。存在产生，即存在成立时，因为存在仅仅从那以外不依赖而产生坏灭。与那些存在相同，从存在成立的因本身产生坏灭，不是无因之因。从某处产生是指从因产生。对于数论师们来说，没有，因为他们认为是仅仅显现。什么是，是指事物，即瓶子或氆氇。如何是，是指陶师或织布者。何处是，是指处所或时间。这样一来，因为无因，瓶子也不依赖于陶师的处所和时间，因为对于它来说是无因。因此，他不造作。对于氆氇来说，织布者也是一样。如果说那些不是从那产生，而是从接近寂灭而变得明显，那么，说了这样，稍微接近寂灭是指没有产生或坏灭时，变成因的自性后，又以自性本体不明显而存在。不是指不是接近寂灭，即自己的本体明显产生。处所和时间和事物稍微有关联，即依赖。不关联是指不依赖。说了两种分别念以外的蕴是不可能的，因此从那两种不关联是不可能的，本身就是没有错乱地成为关联。因此说了什么存在，存在是指显现。如果它不是与因关联本身，那么陶师等的集合和它的处所和时间仅仅确定瓶子这个是不可能的，会变成过失。同样，织布者等的集合和它的处所和时间确定氆氇这个也
English
Pa'o. Such other distinctions refer to objects, faculties, and minds that have not become manifest. If it were non-dependence, then because it depends on objects, times, and substances. Depending on what, it contradicts destruction at that time, etc., because it is without cause, and because it is without cause, it establishes that its own nature is always destroyed. The nature of destruction refers to the characteristic of destruction, which is the nature of things. If it is the dharma of that thing, then the very absence of cause is not permissible, and it would become something with an absence of cause, thus refuting that it would become a fallacy. Existence arises, that is, when existence is established, destruction arises without depending on anything other than that existence. Similar to those existences, destruction itself arises from the very cause of establishing existence, and is not without cause. Arising from something means arising from a cause. For the Samkhyas, there is none, because they consider it to be merely manifest. What is it, refers to a thing, such as a vase or cloth. How is it, refers to a potter or weaver. Where is it, refers to a place or time. In that case, because it is without cause, the vase also does not depend on the potter's place and time, because it is without cause for it. Therefore, he does not create it. For the cloth, the weaver is the same. If it is said that those are not produced from that, but become clear from near quiescence, then, it is said like this, slightly near quiescence means that when it is not born or destroyed, it becomes the nature of the cause, and then exists with its own nature not clear. Not means not near quiescence, that is, its own nature clearly arises. Place, time, and things are slightly related, that is, dependent. Not related means not dependent. Since it is impossible for aggregates other than the two kinds of discrimination to be mentioned, it is impossible for those two to be unrelated, and it is not mistaken to be related. Therefore, it is said what exists, existence means manifestation. If it is not related to the cause itself, then it is impossible for the collection of potters, etc., and its place and time to determine only this vase, and it would become a fallacy. Similarly, the collection of weavers, etc., and its place and time also determine this cloth