Tibetan
ཉིད་དོ། །གཞན་གྱི་དོན་ནི་བརྗོད་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་ཤེས་པ་ཐེ་ཚོམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་གྱིས་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ། བདག་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་ཟིན་པའི་དོན་གཞན་ལ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་གཞན་མ་ཡིན་པ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚུལ་གསུམ་པ་ཉིད་དུ་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་སྟེ་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལོགས་ཤིག་ཏུ་ བརྗོད་པར་མི་བྱའོ་ཞེ་ན། དོན་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གསུམ་ནི་རྟགས་ཅན་གོ་བར་བྱེད་ལ། རྟགས་ཅན་དེའི་རྟགས་ནི་ཚུལ་གསུམ་པའི་སྒྲ་ཡིས་གོ་བར་བྱེད་པས་སོ། །གལ་ཏེ་འཇུག་པའི་བྱེ་བྲག་ཡོད་ཀྱང་སྒྲའི་བྱེ་བྲག་གི་མཚན་ཉིད་ལོགས་ཤིག་ཏུ་སྨྲ་བར་མི་བྱ་སྟེ། རང་གི་དོན་གྱི་མཚན་ཉིད་གསུམ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས། དེའི་སྒྲས་མཚན་ཉིད་ཀྱང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་རྟགས་གང་ཕྱོགས་གང་ལ་མཐོང་བའི་བསྒྲུབ་བར་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པའི་རྟགས་དེ་ཉིད་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བརྗོད་ལ། དེ་ལོག་བར་བྱེད་པ་རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རང་གི་དོན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལས་བསྟན་པས། ལོགས་ཤིག་ཏུ་བསྟན་པར་འདོད་པའི་ངག་གི་རིམ་པས་བསྟན་པར་བྱས་པ་ཉིད་དེ། རྟགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གསུམ་ལས་གཞན་འདིར་མ་བསྟན་པ་བརྗོད་པས་ནི་གོ་བར་བྱེད་པའི་ཆོས་གཏན་ཚིགས་བསྟན་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྟོན་པ་བོ་གང་དག་རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་གང་རྟོགས་པ་དེ་སྨྲ་བར་ཤེས་པ་སྟེ། ལྐུགས་པ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་སྨྲ་བའི་ཚིག་དེ་ཉིད་རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི། མཚན་ཉིད་གསུམ་བརྗོད་པ་ལས་གཞན་བའི་བརྗོད་པ་ཐབས་ཀྱི་མན་ངག་ལ་ལྟོས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། མཚན་ཉིད་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས་མཚན་ཉིད་གསུམ་སྟོན་པར་ཤེས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་དེ་ནི་བདེན་ན། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཤེས་ཀྱང་དེ་སྟོན་པའི་ངག་གི་རིམ་པ་མི་ཤེས་པའི་བྱིས་པ་ལ་བསྟན་པའི་ཐབས་འདིའོ། །ཁྱབ་པ་དང་ལྡོག་པ་མེད་པ་དེས་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མ་སྨྲས་པའི་ཕྱིར་སྟོན་པའི་ཚོགས་མ་ཡིན་ལ། དེ་བཟླས་པའི་དཔེ་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དག་བཟླས་ཏེ་བརྗོད་པའོ། །དེ་དག་ནི་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྗོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའོ། །འབྲས་བུ་བརྟགས་པས་ཆད་མ་ཡང་རྟོགས་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་མ་སྨོས་སོ། །དོན་དང་ཇི་ལྟར་འབྲེལ་ཞེ་ན། རང་བཞིན་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་
Chinese
是也。为他义者，乃言说之相。以自之相续中所有之知识乃是怀疑之故。不能令他者知晓。以自己已证悟之义向他者言说之故，非他者，乃自己令知晓也。若谓因果推理与三相无有差别之故，声音，即为他义之因果推理，不应另行宣说耶？义之自性之三相乃令有法知晓，而有法彼之因乃以三相之声音令知晓故。若谓虽有进入之差别，然声音之差别之相不应另行宣说，以证悟自义之三相之故。亦以彼之声音证悟其相之故。如是，凡因于任何方所见之与所立相关联之因，即说彼因能令证悟所立之事物。而遣除彼者，因之相于自义之论典中已宣说故。以欲另行宣说之言词次第而宣说之也。以于此未宣说因之自性三者之外，以言说则不能成为令知晓之法，即不能成为正理之宣说故。是故，凡是宣说者，知晓其所证悟之因之相之义，即知晓言说，彼非哑巴等之言说之词，即是能令证悟因之相之言说。若谓除宣说三相之外之言说，则无需观待方便之口诀耶？若仅以证悟相，即知晓宣说三相，则彼即知晓为他义之相，此乃真实。虽是如此，然虽知晓相，然此乃为不知晓宣说彼之言词次第之孩童所宣说之方便。若无周遍与遣除，则以无则不生未说之故，非宣说之集合，彼复述之比喻与所立等复述而宣说也。彼等乃以无有需要之故，非为言说者也。以观察果，即使不完整亦能证悟之故，故未说也。若问与义如何相关？则说自性等
English
It is so. The purpose of others is the characteristic of expression. Because the knowledge in one's own mind is doubtful, it cannot make others understand. Because one expresses to others the meaning that one has already realized, it is not others, but oneself who makes it understood. If it is said that inference is no different from the three aspects, so sound, which is the inference for the sake of others, should not be spoken of separately, then the three aspects of the nature of meaning make the subject known, and the sign of that subject is made known by the sound of the three aspects. If it is said that although there is a difference in application, the characteristic of the difference in sound should not be spoken of separately, because one realizes the three characteristics of one's own meaning, and also because one realizes the characteristic by that sound, just as any sign that is seen in any direction is said to be related to what is to be proven, that sign itself makes one realize the object to be proven. And since the characteristic of the sign that eliminates it has been taught in the scriptures of one's own meaning, it is taught by the order of words that one wants to teach separately. Since nothing other than the three characteristics of the sign has been taught here, speaking does not become a teaching of the dharma that makes one understand, that is, it does not become a teaching of reason. Therefore, whoever teaches knows how to speak what he has realized of the meaning of the characteristic of the sign, that is, the word of speech that is not dumb, etc., is the expression that makes one realize the characteristic of the sign. If it is said that there is no need to rely on the oral instructions of the method other than the expression of the three characteristics, then if one knows how to teach the three characteristics simply by realizing the characteristic, then one knows that it is the characteristic for the sake of others, this is true. Although this is so, this is the method taught to children who do not know the order of words to teach it, even though they know the characteristic. If there is no pervasion and elimination, then because it is not said that without it, it does not arise, it is not a collection of teachings, and the example and what is to be proven are repeated and spoken. These are not spoken because they are unnecessary. Because one can realize even if it is incomplete by examining the result, it is not said. If you ask how it is related to the meaning, then say nature, etc.
Tibetan
ཏེ། རང་བཞིན་ནི་ཐ་དད་པ་མེད་པའོ། །བདག་ཉིད་གྲུབ་པས་ནི་འབྲས་བུའོ། །བདག་ཉིད་རྒྱུ་མེད་ན་རང་བཞིན་དང་འབྲས་བུ་དག་མི་འབྱུང་བ་དེ་བཞིན་དུ་དེ་དག་མེད་ན་དེ་དག་ལ་སྐྱེས་པའི་རྟགས་ཤེས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བས། རྟགས་ཤེས་པ་དེས་རབ་ཏུ་བསྐྱེད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་བ་ངོ་བོ་དང་རྒྱུ་རྟོགས་པ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་དང་འབྲས་བུ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་བལྟ་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དང༌། མིག་དང༌། སྣང་བ་དང༌། ཡིད་ལ་བྱེད་བདག་མ་ཚང་བ་མེད་པར་ཡོད་པ་སྟེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལོག་པ་བསྟན་ཏོ། །དེ་མཐོང་བ་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་དམིགས་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རྟགས་མི་འབྱུང་བར་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟར་བརྒྱུད་དེ་དོན་དང་འབྲེལ་བའི་དངོས་པོ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོ་སོར་སྣང་བ་དེ་ཉིད་དོན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པས་གཟུང་བའི་དོན་དེ་མངོན་སུམ་ལ་གསལ་བ་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་གཞན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་གང་དག་རང་བཞིན་དང་སྐྱེ་བས་འབྲེལ་བའི་དངོས་པོ་སྔར་བཤད་པའི་ཇི་ལྟ་བ་དེ་འདྲ་བའི་རྟགས་ནི་རྟགས་ཤེས་པའི་བློའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ་ཤེས་པ་དེས་སྐྱེད་པ་ནི་རྟགས་ཅན་བློ་སྟེ་རྗེས་སུ་དཔག་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཇི་བཞིན་དངོས་ལ་སྟེ། འབྲེལ་པ་ཇི་ལྟ་བའི་དངོས་པོ་ལ་འབྲེལ་ཏོ། །དངོས་སུ་འམ་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་རྟགས་ཅན་རྟགས་བློ་དག །བརྒྱུད་དེ་དངོས་དང་འབྲེལ་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འབྲེལ་བ་དེའི་ཕྱིར་སླུ་བར་བྱེད་པ་མིན་ནོ། །འོ་ན་འཁྲུལ་པ་ཇི་ལྟར་རུང་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེའི་སྣང་བའོ། །ཡུལ་དེ་དོན་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ལ། དེའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཞེན་པ་ལས་འཁྲུལ་པར་གཞག་པར་བྱས་ཏེ། དེ་ལ་མི་སླུ་བ་ཡང་རྣམ་པར་བསླད་པའི་སྒོ་ནས་སོ། །གལ་ཏེ་བསླད་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་ཚད་མར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྣམ་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པས་ལྡོག་པའི་ཤེས་པར་དབྱེར་མེད་ཀྱང་བྱེ་བྲག་ཏུ་དོན་བྱེད་པ་ལས། ཇི་ལྟར་རིགས་པར་ནོར་བུ་འཐོབ་པའི་དོན་བྱེད་པ་ནི། ཡང་དག་པར་ཡིན་པ་ལ་ཅིག་ཤོས་ནི་ལོག་པ་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་དེ་མེད་པ་དག་ཀྱང་འཁྲུལ་བར་བྱེ་བྲག་མེད་ཀྱང༌། མཐོང་བའི་དོན་དང་ཕྲད་པའི་དོན་བྱེད་པ་དང་འབྲེལ་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་གོ །དོན་བྱེད་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་གཉིས་བསྟན་བཅོས་ལ་དཔྱད་བར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་རིགས་པ་ནི་བདེ་བའི་རྒྱུ་བླང་བར་བྱ་བ་ཉིད
Chinese
彼，自性是无有差别。本体成立即是果。若本体无有因，则自性与果等不会产生，同样，若无有彼等，则对于彼等所生的征相的认识也会没有， 因为由征相的认识所增上的比量，本体和因的证悟也会没有。若无有自性和果，则不会产生，应当观察的青色等事物，以及眼、显现、作意等自体无有缺少而存在，这是显示了所要成立的颠倒。彼不会没有见到，因为仅仅成为对境，所以显示了征相不会产生。如是辗转，与义相关的对境，在比量中各自显现，彼本身是义的自相，这不合理，因为比量所取的义，在现量中显现为做事的他相。哪些征相与自性及生相关的事物，如前所说的，那样的征相是征相认识之识的因，而由彼识所生的是有法之识，即比量。因此，如实于事物，与关系如何的事物相关联。是直接还是间接呢？如此，有法、征相、识等，因为辗转与事物相关。如是说。因为彼关系，所以不是欺骗。那么错乱如何可能呢？彼比量的显现啊。境彼义的自相空性上，执著彼之相，从而安立为错乱，于彼不欺骗也是以完全迷惑的方式。如果迷惑，则如何成为量呢？虽然与以颠倒相违背的识无有差别，但在个别做事上，如何合理地获得珍宝做事，是真实，而另一者是虚假。同样，比量和无有彼等，虽然在错乱上无有差别，但与所见之义相遇的做事相关联，从而安立比量为正量。做事者，追求意义的人们，应当对此二者在论典中进行研究。如何合理，即是应当取舍安乐之因。
English
That, the nature is without difference. The establishment of the self is the result. If the self has no cause, then nature and result, etc., will not arise. Similarly, if there are none of those, then the recognition of the signs born from them will also be absent, because the inference enhanced by the recognition of signs will also lack the realization of the entity and the cause. If there is no nature and result, then what does not arise, the blue things to be observed, etc., as well as the eye, appearance, attention, etc., exist without any lack of self. This shows the reversal of what is to be established. It will not be without seeing it, because it only becomes an object, so it shows that the sign will not arise. Thus, indirectly, the objects related to the meaning, appear separately in the inference, that itself is the self-characteristic of the meaning, which is not reasonable, because the meaning taken by the inference, appears in the direct perception as doing other things. Which signs are related to nature and birth, such as the things mentioned before, such a sign is the cause of the consciousness of sign recognition, and what is born from that consciousness is the consciousness of the subject, that is, inference. Therefore, as it is in reality, it is related to things as the relationship is. Is it direct or indirect? Thus, the subject, sign, consciousness, etc., are indirectly related to things. It is said so. Because of that relationship, it is not deceiving. Then how is confusion possible? It is the appearance of that inference. On the emptiness of the self-characteristic of the object, clinging to its characteristic, thereby establishing it as confusion, and not deceiving it is also in a completely confusing way. If it is confusing, then how does it become a valid cognition? Although there is no difference from the consciousness that contradicts the reversed aspect, in individual actions, how reasonably obtaining the treasure to do things, is true, and the other is false. Similarly, inference and the absence of them, although there is no difference in confusion, but it is related to the action of meeting the meaning seen, thereby establishing inference as a valid cognition. Those who do things, those who pursue meaning, should study these two in the scriptures. How reasonable is that which is to be taken and abandoned as the cause of happiness.