Tibetan
པའི་ཤེས་པ་གཅིག་ཡོད་དོ་ཞེན། དེ་ནི་མེད་དོ། །གཅིག་གི་བདག་ཉིད་མ་མཐོང་ཕྱིར། །དེ་ནམ་ཡང་མྱོང་བ་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་གཞག་པའི་རྒྱུ་ཚད་མས་བདག་ཉིད་ཐ་མི་དད་པར་མཐོང་ན་གདོད་བློ་ཡིས་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་ཀྱི། གཞན་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པས་དབེན་པའི་ཤེས་པ་གཅིག་པུ་ཉིད་ནི་ཁས་མི་བླང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། རྣམ་པ་མེད་པ་གཉི་ག་ཡང་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ་ཡང་མི་གནས་པས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་འཇུག་པའི་ཕྱིར། གང་གིས་དངོས་པོ་རྣམ་དཔྱད་ན་དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ཆོས་མཐུན་པ་མཐོང་བ་དང༌། ཡུལ་མི་གསལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་ནས་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་ཏེ། དངུལ་གཡའ་དཀར་པོ་ཡོད་པ་དང་འདྲ་བ་མཐོང་ནས་ཉ་ཕྱིས་ལ་འཁྲུལ་པ་ལྟ་བུའོ། །ཕྱིའི་རྒྱུ་མེད་ན་ནི་ཡུལ་མེད་པའི་འཁྲུལ་པ་མེད་ན། ཤེས་པ་རང་རིག་པ་གཅིག་པུ་འདི་ལ་ཆོས་མཐུན་པ་མཐོང་བ་དེ། ཤེས་པ་གཅིག་པུ་ཉིད་གང་ལ་ཡང་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་དང་འདྲ་བ་དེ་དག་ཏུ་གནས་པ་མེད་པས། འགྲོ་བས་ཐ་ངད་པ་དེར་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པར་འཁྲུལ་པ་མི་སྲིད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ཡང་ཡིན་མོད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་ལ་སོགས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་འདྲི་བ་འདི་ནི་སྔར་གསལ་ཟིན་མོད་ཀྱི། ལན་གཞན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡང་ཉེ་བར་བཀོད་དོ། །ཟླ་བ་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པའོ། །སྔོན་པོ་དང༌། དེ་ཤེས་པ་དང༌། ཟླ་བ་གཉིས་པ་དང༌། དེ་ཤེས་པ་འདི་དག་ལས་རྣམ་པ་གཅིག་མི་དམིགས་ན་གཞན་དམིགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པར་ངེས་པ་དེ་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་ལ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གཟུགས་དང་སྣང་བདག་ འབྲེལ་པ་མེད་ལ་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པར་ངེས་པ་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། གཟུགས་དང་སྣང་བ་དག་ནི་གཟུགས་ཤེས་པ་དེ་སྐྱེད་པ་ལ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པས་ནུས་པ་འཐོབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཡོད་དོ། །སྣང་བས་མིག་གི་དབང་པོའི་ནུས་པ་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སྣང་བ་མེད་ན་གཟུགས་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་གཟུགས་དམིགས་པ་ལ་རྒྱུ་སྣང་བ་མི་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་སོ། །དེ་ཉིད་སྣང་བ་དང་གཟུགས་དག་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གཟུགས་དང་སྣང་བ་དང་ལྷན་ཅིག་པ་ཉིད་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི། ལྷན་ཅིག་མ་ཡིན་པ་ནི་མི་འ
Chinese
如果说有一个唯一的识，那是不存在的。因为没有见到唯一的自性，所以也从来没有体验过。因此，如果以作为确立唯一性的因的量，见到自性无有差别，那么最初心才能领悟无有差别。否则，因为不是他体的缘故，所以不承认是远离相的唯一的识。这样，因为有相和无相二者都不合理，所以说唯识也不成立，因为要进入无自性的缘故。因此宣说了“谁以事物作观察，他的……”等。如果说错乱的因是见到相似的法，以及境不明显等等，依赖于外境的因才会产生错乱，比如见到与白银相似的白色海螺而错认为银子一样。如果没有外因，那么就不会有无境的错乱。对于这个唯一的自证识来说，见到相似的法，这个唯一的识在任何所取等差别中都不存在，因为没有在行者所见到的彼处见到，所以不可能错认为他体。如果这样说，那么就说了“这也可以”等。如果说“量等”的提问，这在之前已经阐明了，为了显示其他的回答，所以再次陈述。以二月等来说，就是指发丝等。如果从蓝色、蓝色识、二月、二月识这些中不能确定一个相，那么就不可能有其他的确定。这样，同时确定的，对于自性各异是不合理的，因为没有关联的缘故。如果说，色和明分没有关联，但是也有同时确定的情况，那么，色和明分是产生色识的助伴，因此具有获得能力的自性关联。因为明分具有产生眼根能力之自性，所以如果没有明分，就不会缘取色，因此，对于果，即缘取色来说，因为因，即明分是不错乱的缘故，所以同时缘取是确定的。因此说了“彼明分和色等”，色和明分的同时性成为所取的自性，而不是非同时性。
English
If it is said that there is a single consciousness, that is not the case. Because the single self-nature is not seen, it is never experienced. Therefore, if the self is seen as non-different by the means of valid cognition, which establishes oneness, then the mind will initially realize non-difference. Otherwise, because it is not other, the single consciousness that is devoid of aspects is not accepted. Thus, since both with aspects and without aspects are unreasonable, the assertion of consciousness-only is also untenable, because it leads to entering into no self-nature. Therefore, it is said, "Whoever investigates objects, his..." and so on. If it is said that the cause of delusion is seeing similar phenomena, and the object is unclear, etc., delusion arises depending on external causes, like mistaking a conch shell for silver after seeing something similar to white silver. If there is no external cause, then there will be no delusion without an object. For this single self-aware consciousness, seeing similar phenomena, this single consciousness does not exist in any of the distinctions such as the apprehended, because it is not seen in that which is seen by the perceiver, so it is impossible to mistake it for another. If this is said, then it is said, "This is also possible," etc. If the question of "valid cognition, etc." is asked, this has already been clarified before, but it is stated again to show another answer. By "second moon, etc." is meant hair, etc. If one aspect cannot be determined from blue, the consciousness of blue, the second moon, and the consciousness of the second moon, then there can be no other determination. Thus, that which is definitely perceived simultaneously is not reasonable for distinct self-natures, because there is no connection. If it is said that form and clarity have no connection, but there are also cases of definite simultaneous perception, then form and clarity are the companions for generating form consciousness, so there is a connection of the nature of obtaining ability. Because clarity has the nature of generating the power of the eye sense, if there is no clarity, form will not be perceived. Therefore, for the result, which is perceiving form, because the cause, which is clarity, is not mistaken, simultaneous perception is definite. Therefore, it is said, "That clarity and form, etc.," the simultaneity of form and clarity becomes the nature of the apprehended, but not non-simultaneity.
Tibetan
གྱུར་རོ། །ཡང་ན་དེ་དག་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པར་ངེས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་མེད་པའི་སྣང་བའི་ནམ་མཁའ་འབའ་ཞིག་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང༌། བྱི་ལ་སོགས་པ་སྲོག་ཆགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་མུན་བ་ན་ཡང་གཟུགས་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷན་ཅིག་དམིགས་པར་ངེས་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་པར་འདོད་པས་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དུས་སྔ་མ་ཡིན་པས་ཡུལ་ནི་སྔར་དམིགས་ལ། ཡུལ་དེ་ནི་ཡང་དག་པར་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་ནི་ཕྱིས་དམིགས་སོ་ཞེ་ན། དམིགས་པར་བྱེད་པས་དམིགས་པ་སྟེ་ཤེས་པའོ། །དེ་ཡུལ་དམིགས་པའི་དུས་ན་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ན། ཡུལ་དེ་མཐོང་བ་ཡང་རབ་ཏུ་མི་འགྲུབ་པོ། །ཡུལ་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་ཡུལ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་སོ་ཞེ་ན། ཡུལ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་ཡུལ་ལ་ཤེས་པས་དམིགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་ཡུལ་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་ཡོད་པས་སོ། །ཤེས་པ་དེ་ཡང་རང་རིག་པའི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པས་བདེན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཏེ། ཚད་མའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་ཡུལ་དམིགས་པའི་ཐ་སྙད་མི་འགྲུབ་བོ། །ཤེས་པ་དེ་མ་གྲུབ་ན་དེ་ཡུལ་ཡང་ཡོད་པར་མི་འགྲུབ་སྟེ། མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འགྲོ་བའི་བྱེ་བྲག་སྣ་ཚོགས་ནི་ནུས་པར་ཏེ་མི་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་ཕྱིས་བྱུང་བ་གཞན་གྱིས་ཡང་དག་པར་མྱོང་ངོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡུལ་དེ་ཇི་སྲིད་བདག་ཉིད་དམིགས་པ་སྟེ། རང་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་གཟུང་ བར་རུང་བའི་ཚེ་ན་མི་འགྲུབ་སྟེ། རང་གི་ཤེས་པ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཤེས་པ་ཕྱི་མས་ཡུལ་ལས་གཞན་དེའི་ཤེས་པའི་ཚེ་ནི་ཡུལ་དེ་རྟོགས་པ་འགྲུབ་པས། ཡུལ་རང་དམིགས་ཀྱང་ཡུལ་དེ་མ་འགྲུབ་ལ། དེ་ལས་གཞན་ཤེས་པ་དམིགས་པའི་ཚེ་ནི་མ་འགྲུབ་པས། རང་དམིགས་པ་ན་ནི་མི་རྟོགས་ལ་གཞན་དམིགས་པའི་ཚེ་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གོ །ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་ཁས་བླངས་ཏེ་བཤད་ནས། ད་ནི་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་ཉིད་བཀག་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་མྱོང་བ་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རང་རིག་པ་ཁས་མི་ལེན་ན་ཤེས་པ་དེ་ཕྱི་མ་དེ་ཡང་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ཡང་རང་གིས་མི་འགྲུབ་པས། རང་ཡང་དག་པར་མྱོང་བསྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་སྟེ། དེ་ཡང་ལྟོས་པར་འགྱུར་རོ། །དམིགས་པ་གསུམ་པ་དེ་ཡང་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་རིམ་གྱིས་དམིགས་པའི་མཐའ་རྟོགས་པའོ། །ཤེས་པ་རང་རིག་པ་ཡིན་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ
Chinese
成了。或者，那些一起作为目标并非是确定的，因为只能看到无色现象的天空，并且像猫等动物的种类在黑暗中也能以色为目标。由于不承认一起作为目标是确定的，所以说了“如果”这个词。因为是知识的原因，所以是先前的时间，因此境首先被作为目标。如果说，那个境是后来才被作为正确体验的知识作为目标，那么，作为目标的就是知识。那个在境作为目标的时候，如果不是自证的现量，那么，见到那个境也完全不能成立。如果说，不是见到境，而是仅仅因为境存在，那么，仅仅因为境存在，知识也不会以境为目标。然而，是因为有以那个境为目标的知识。那个知识也不是以自证的量成立的，所以是具有真实理由的，以量为原因的境作为目标的说法不能成立。如果那个知识不成立，那么那个境也不会存在，因为不理解，所以各种各样的行者种类就会变成无能，即不能理解。如果说，以境为目标的知识被后来产生的其他知识正确地体验，那么，那样的话，那个境在自身作为目标，即自己的识可以摄取的时候不能成立，因为自己的知识没有成立。后来的知识在境之外的那个知识的时候，那个境的理解就成立了。境自己作为目标，但那个境不成立，并且在以那个之外的知识作为目标的时候也不能成立。所以在自己作为目标的时候不理解，在以其他作为目标的时候理解，这是颠倒的。在承认被其他知识体验之后说了，现在为了遮止被其他体验，所以说了“其他正确体验”。如果不承认自证，那么那个后来的知识也是不作为目标的，所以那个也不能自己成立。因为不是为了成立自己正确体验，所以为了自己理解而跟随其他的目标，那也会变成观待。第三个目标也是以跟随其他的顺序来理解目标的终点。如果知识是自证，那么，它自己的境
English
It is done. Or, it is not certain that those together are the object, because one only sees the formless appearance of the sky, and because species of animals such as cats can target forms even in the dark. Since it is not accepted that targeting together is certain, the word "if" is spoken. Because it is the cause of knowledge, it is the earlier time, so the object is targeted first. If it is said that the knowledge that correctly experiences that object is targeted later, then that which targets is knowledge. If that is not self-awareness manifest when the object is targeted, then seeing that object is also completely impossible. If it is said that it is not seeing the object, but merely because the object exists, then merely because the object exists, knowledge does not target the object. However, it is because there is knowledge that targets that object. That knowledge is also not established by self-awareness valid cognition, so it has a true reason, and the term of targeting an object that is the cause of valid cognition cannot be established. If that knowledge is not established, then that object will also not exist, because it is not understood, so various kinds of moving beings will become powerless, that is, unable to understand. If it is said that the knowledge that targets the object is correctly experienced by another knowledge that arises later, then in that case, that object is not established as long as it is targeted by itself, that is, when it can be grasped by its own consciousness, because one's own knowledge is not established. When the later knowledge is the knowledge other than the object, the understanding of that object is established. Even if the object itself is targeted, that object is not established, and when knowledge other than that is targeted, it is not established. So when one's own is targeted, one does not understand, and when another is targeted, one understands, which is reversed. After admitting that it is experienced by other knowledge, it is said that in order to prevent being experienced by others, "other correct experience" is said. If self-awareness is not accepted, then that later knowledge is also not targeted, so that also cannot be established by itself. Because it is not to establish one's own correct experience, one follows other targets in order to understand oneself, which will also become dependent. The third target is also to understand the end of the target in the order of following others. If knowledge is self-aware, then its own object