Tibetan
་ཡང་འཁྲུལ་པ་དང་ཡུལ་དང་འདྲ་བ་ལས་གཞན་གྱིས་ཀྱང་འཛིན་པར་མི་རིགས་པ་དག་གིས་ཡུལ་གྱི་མཚན་ཉིད་གསལ་བའི་ཕྱིར་དོན་འགའ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་ལ། བློ་ འདི་ཡང་རང་ལས་གཞན་འགའ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བློ་གཞན་དེ་ལ་ཡང་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མར་མེ་ལ་སོགས་པའི་གསལ་བའི་དངོས་པོས་རང་གསལ་བར་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་སྔོན་པོ་མྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དྲུག་པ་ཇི་ལྟར་འཐད་ཅེ་ན། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྔོན་པོ་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་ཡང་དེ་ཡིན་ལ་མྱོང་བ་ཡང་དེ་ཡིན་པས་སྔོན་པོ་མྱོང་བ་སྟེ། ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་མེད་ན་བླང་བ་དང་དོར་བ་དག་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གང་གི་ཚེ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་རྣམ་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །རང་རིག་པ་ཁོ་ནས་ཏེ། བློ་རང་གི་རྣམ་པ་མྱོང་བ་ཁོ་ནས་དོན་རྟོགས་པ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བས་རང་གི་རྣམ་པར་མྱོང་བ་དེ་ཁོ་ནར་འབྲས་བུར་རིག་པའོ། །གལ་ཏེ་དོན་དེ་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་གནས་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ན། དོན་གཅིག་ལ་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་འདོད་པ་གཅིག་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འགྱུར་གྱི། སྐྱེས་བུའི་བྱེ་བྲག་གིས་སྣ་ཚོགས་སུ་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དོན་གཅིག་ལ་སྣ་ཚོགས་ཉིད་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གཅིག་ཏུ་ངེས་སོ་ཞེ་ན། རྣམ་པ་ནི་སྣ་ཚོགས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །སྲོག་ཆགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་དབང་པོའི་བདེ་བ་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ལུས་དང་ལྕེས་རེག་པ་ཙམ་གྱིས་འདོད་བ་དང་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་མཐུན་པར་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རང་གི་རྣམ་པར་རིག་པའི་རང་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་དོན་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ཚད་མ་ཡང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་དེའི་སྒོ་ནས་རང་རིགས་པར་གཞག་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་སྣང་པ་ལྟར་ཤེས་པ་འདིའི་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་ཡིན་གྱི། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྱི་དབང་གིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་སྣ་ཚོགས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་རྟོགས་པ་འདི་རང་རིག་པ་ཡིན་ཡང་ཕྱི་རོལ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་ན་དོན་རིག་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །རྣམ་པ་དང་ རྟོགས་པ་གཉི་གའང་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ
Chinese
而且，对于那些不认为错误和境与其它事物相似的人来说，为了阐明境的特征，他们并没有体验过任何事物。这个心识也不是从自身之外的任何事物中体验到的，因为其它的心识也不具备能取和所取的特征。就像灯等明亮的事物能自我照亮一样。如果那样，那么“体验蓝色”的第六种说法如何成立呢？因为已经说了蓝色等，蓝色自性本身就是被体验的，所以蓝色也是它，体验也是它，因此是体验蓝色，就像蓝色莲花一样。如果境不存在，那么取舍等也会不存在吗？当体验到想要和不想要的形象时，就已经说了等等。仅仅通过自证，仅仅通过心识体验自己的形象，就能圆满地了知事物，因此体验自己的形象就是果。如果事物本身如何存在都无法了知，那么对于一个事物的所有知识都必然确定为一个意愿，而不会因为人的不同而有各种体验，因为对于一个事物来说，各种各样是相违背的。如果确定为一个，那么就说了形象是各种各样的等等。因为众生的不同，感官的快乐会产生痛苦，仅仅通过身体和舌头的接触就会产生想要和接受。正因为不是以相同的方式执著事物，所以仅仅是认识自己形象的自证的自性才是了知事物。对于了知事物的成立，量也是境的形象本身，因为是通过形象来安立自证的特征，因为是按照形象显现的方式来安立这个知识的形象，而不是以外境的力量，因为对于外境来说，想要和不想要的各种各样是相违背的。这样，虽然这个了知是自证，但因为是从外境产生的，所以是它的果，因此应该被看作是了知事物。形象和了知两者都是事物的果，因此是量和果。
English
Moreover, for those who do not consider error and objects to be similar to other things, in order to clarify the characteristics of objects, they have not experienced anything. This consciousness is also not experienced from anything other than itself, because other consciousnesses also do not possess the characteristics of the grasper and the grasped. Just as bright things like lamps can illuminate themselves. If that is the case, then how does the sixth statement of "experiencing blue" hold? Because it has been said that blue, etc., the blue nature itself is what is experienced, so blue is also it, and experience is also it, therefore it is experiencing blue, just like a blue lotus. If objects do not exist, then would acceptance and rejection, etc., also not exist? When the forms of wanting and not wanting are experienced, it has already been said, etc. Only through self-awareness, only through the consciousness experiencing its own form, can the understanding of things be perfected, therefore experiencing one's own form is the fruit. If it is impossible to know how things themselves exist, then all knowledge of one thing will necessarily be determined as one desire, and there will not be various experiences due to the differences of people, because for one thing, variousness is contradictory. If it is determined as one, then it has been said that forms are various, etc. Because of the differences of sentient beings, the pleasure of the senses will produce suffering, and merely through the contact of the body and tongue, wanting and acceptance will arise. Precisely because things are not apprehended in the same way, only the self-nature of self-awareness that knows its own form is the understanding of things. For the establishment of the understanding of things, valid cognition is also the form of the object itself, because it is through the form that the characteristic of self-awareness is established, because it is the form of this knowledge that is established according to the way the form appears, and not by the power of external objects, because for external objects, the various forms of wanting and not wanting are contradictory. In this way, although this understanding is self-awareness, because it arises from external objects, it is its fruit, therefore it should be regarded as understanding things. Both form and understanding are the fruit of things, therefore they are valid cognition and fruit.
Tibetan
་དག་ཡུལ་ཐ་མི་དད་དོ། །དེ་ལྟར་ཕྱིའི་དོན་ཁས་བླངས་ནས་ཚད་མ་ལ་སོགས་བ་སྨྲས་ཀྱི། དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་སེམས་པ་ན། དོན་མི་རིགས་པར་སྔར་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར། དོན་རིག་བློ་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ཉིད་རིག་པ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་སྔོན་པོ་དེ་འདྲ་བའམ། དེ་ལས་གཞན་ཏེ་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་བ་དེ་འདྲ་བའམ་སྟེ། སྔོན་པོ་མེད་པར་རང་ཉིད་ནང་གི་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡང་རུང་བའོ། །ཡང་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་དག་ཕྱི་རོལ་ལ་མེད་ཀྱང་ཤེས་པ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དོན་དང་མི་འདྲའི་ཤེས་པ་དེ་སྣང་བ་ནི་དོན་ལས་གཞན་འདྲ་བའོ། །དོན་དང་འདྲ་བ་ཉིད་མེད་ཀྱང་འོན་ཀྱང་ཤེས་པ་དེ་སྐྱེད་པའི་རྒྱུའི་དོན་ཕྱི་རོལ་དེ་ཡང་དེའི་དོན་དུ་འདོད་བ་ཡིན་ཏེ། ཁས་བླངས་པས་གཞལ་བྱ་སྟེ་ཡུལ་དུ་གཞག་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་འདྲ་བར་ངེས་པར་མི་འདོད་ན་རྒྱུ་ཙམ་གྱིས་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་དེས་དོན་གཟུང་བར་འགྲུབ་ཅེ་ན། བདེན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་འདྲ་བ་མེད་པས་ན་དོན་གཟུང་བ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ནི་བདེན་ཏེ་དོན་གཟུང་བ་ཞེས་བྱ་བར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མེད་ལ། དེ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་བ་ནི་སྔར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དང་འོག་ནས་ཀྱང་སྟོན་པར་འགྱུར་བས། དོན་གཟུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་འདྲ་བདག་ལའང་ཤེས་པ་མེད་དེ། འོན་ཀྱང་རང་ཉིད་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཚད་མས་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་ཁོ་ནའི་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ནང་དུ་སྟེ། བློ་ལ་ཡོངས་སུ་གཅོད་དེ་རྟོགས་པ་ན་ཡང་རྣམ་པ་དེ་རང་གིས་རིག་པར་སྐྱེ་བས་ན་ཡུལ་དང་རྟོགས་བ་དང་ཚད་མ་དག་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ་ངོ་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་ཀྱང༌། ཚད་མའི་གཞལ་བྱ་འབྲས་བུ་ཡི། །རྣམ་གཞག་ལོག་བས་དེ་བསླད་པས། །གཟུང་དང་འཛིན་དང་ཉམས་མྱོང་ཞེས། །དབྱེ་བ་རྟོགས་པས་མཚོན་དེ་ཤེས་པར་འགྱུར་བའོ། །གཟུང་བ་དང་ནི་གཞལ་བྱའོ། །འཛིན་པ་ནི་འཇལ་བྱེད་དོ། །རིག་བ་ནི་འབྲས་བུའོ། །དེ་དག་ནི་འཁྲུལ་བས་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་བྱས་ཏེ། འཁྲུལ་བ་ལས་གཞན་དུ་ཡང་དག་པར་ན་རང་རིག་པའི་དངོས་པོ་གཅིག་ཅིག་ལ་གཟུང་བ་ དང་འཛིན་པ་དང་རིག་པ་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ། ཇི་ལྟར་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ཡིན། །དེ་བདེན་ན་ཤེས་པ་གཅིག་པ་ཉིད་ནི་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །ཤེས་པ་དེ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན་གཞན་རྣམ་པ་དེའི་གཞན་དེ་དུམ་ཉིད་ཀྱང་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་དབེན་
Chinese
它们不是不同的地方。 像这样，承认外境之后，才说量等。 如果思维究竟的自性，那么，外境是不合理的，因为之前已经成立了。 因为境是能知识的自性。 自身认识蓝色等，像那样显现的蓝色知识，或者，与那不同，不是蓝色的那样的，或者，没有蓝色，自身内在的作用像那样显现也可以。 还有，喜欢和不喜欢在外境上没有，但是知识显现为喜欢和不喜欢，所以，与境不一样的知识，那样的显现是与境不同的相似。 即使没有与境的相似性，然而，产生那个知识的因的外境，也被认为是那个知识的境，因为已经承认了，所以被衡量的事物，也就是境，被安立。 如果不一定想要知识是相似的，那么仅仅凭借因，知识如何能够成立为取境呢？ 说了“真实”这个词，因为没有相似性，所以不会变成取境，那是真实的，没有成立取境的，并且，损害那个的，因为之前已经显示了，并且之后也会显示，所以，像这样的取境，我也没有知识，然而，在自证（རང་ཉིད་རིག་པ་，梵文天城体：स्वसंवेदन，梵文罗马拟音：svasaṃvedana，汉语字面意思：自证）中，量安住，这是它的意思。 如果仅仅是境的某些形象在内在，在心中完全确定而证悟的时候，也是那个形象自己产生为能知，所以境和证悟和量，就接近地表示，也就是能够认识了。 那里也没有外境，但是，量的所量是果的，安立颠倒而扰乱那个，所以，所取和能取和体验，通过区分来证悟，就表示那个，也就是能够认识了。 所取也就是所量，能取也就是能量，能知也就是果。 那些是像被错乱所见一样而做的，在错乱之外，如果真实，那么在自证的一个事物上，所取和能取和能知，以不同的体性来证悟，是怎样的真实的形象呢？ 如果那是真实的，那么唯一的知识本身就会坏灭。 如果那个知识是唯一的，那么其他形象的那个其他部分也会坏灭。 如果远离了形象们
English
They are not different places. Like this, after admitting the external object, one speaks of valid cognition and so on. If one thinks about the ultimate nature, then, the external object is unreasonable, because it has been established before. Because the object is the nature of the knowing consciousness. Self-awareness of blue and so on, such as the blue knowledge that appears in that way, or, different from that, such as not being blue, or, without blue, the inner activity of oneself appearing in that way is also acceptable. Also, liking and disliking are not in the external object, but knowledge appears as liking and disliking, so, knowledge that is different from the object, such an appearance is a similarity different from the object. Even if there is no similarity with the object, however, the external object that is the cause of producing that knowledge is also considered to be the object of that knowledge, because it has been admitted, so the object to be measured, that is, the object, is established. If one does not necessarily want knowledge to be similar, then how can knowledge be established as grasping the object merely by means of the cause? The word "true" is spoken, because there is no similarity, so it will not become grasping the object, that is true, there is no establishment of grasping the object, and, harming that, because it has been shown before, and will also be shown later, so, such a grasping of the object, I also have no knowledge, however, in self-awareness (རང་ཉིད་རིག་པ་，梵文天城体：स्वसंवेदन，梵文罗马拟音：svasaṃvedana，汉语字面意思：self-awareness), valid cognition abides, that is its meaning. If only some aspects of the object are internal, when they are completely determined and realized in the mind, also that aspect itself arises as knowing, so the object and realization and valid cognition are closely indicated, that is, they can be recognized. There is also no external object there, but, the object to be measured of valid cognition is the fruit, the establishment is reversed and disturbs that, so, what is grasped and what grasps and experience, are indicated by distinguishing and realizing, that is, they can be recognized. What is grasped is also what is to be measured, what grasps is also what measures, knowing is also the fruit. Those are done as if seen by confusion, outside of confusion, if it is true, then on one thing of self-awareness, what is grasped and what grasps and what knows, are realized with different entities, what kind of true image is it? If that is true, then the unique knowledge itself will be destroyed. If that knowledge is unique, then that other part of the other aspect will also be destroyed. If it is separated from the aspects