Tibetan
ལ། དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེ་ལས་ཀྱང་ཤེས་པ་འདིས་སྔོན་པོ་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་བྱེ་བྲག་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེའི་བྱེ་བྲག་མེད་ཀྱང་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཤེས་པ་གསལ་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། གསལ་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་ཡོད་ཀྱང་ལས་དང་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པས་ན་ཤེས་པ་དེས་བྱེད་པ་པོའི་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་འདི་ཤེས་པ་འདིའི་ལས་སུ་ངེས་པར་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། ཤེས་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དོན་དང་འདྲ་བ་འདི་ལས་གཞན་མི་སྲིད་དེ། དོན་དང་མི་འདྲ་ན་དེ་རྟོགས་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་དབང་གིས་ཤེས་པ་གསལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་གཡེང་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ སྨོས་སོ། །དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དོན་འདིའི་རྟོགས་པ་ནི་འདིའོ་ཞེས་ལས་དང་བྱེད་པའི་འབྲེལ་པ་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བའི་རྒྱུ་མེད་པའོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པ་མེད་པར་སྨྲ་བ་དག་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མེད་ཀྱང་དོན་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་བྱས་པ་སྟེ། བསྐྱེད་པའི་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བྱེ་བྲག་ལས་ལས་དང་བྱེད་པའི་འབྲེལ་བ་འདི་རྟོགས་ཀྱི་འདྲ་བ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་སྟེ་ཤེས་པའི་བྱེ་བྲག་དེའི་མཚན་ཉིད་མི་སྟོན་ཏེ་བསྟན་པར་བྱོས་ཤིག །གལ་ཏེ་མྱོང་པའི་བྱེ་བྲག་དེ་འདིའོ་ཞེས་བསྟན་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན། རང་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །དོན་གྱི་རྣམ་པ་ལས་གཞན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་གཞན་ཡིན་ཏེ། དབང་པོ་ལ་སོགས་བ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་བ་དག་ལས་སོ། །ལས་ནི་ཡུལ་ལོ། འབྲེལ་པའི་ཡུལ་ནི་འདིའི་རྟོགས་པ་ནི་ཤེས་པ་འདིའི་ཤེས་སོ། །འབྲེལ་པ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དེ་ཡང་དོན་དེ་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དེ་ལས་དོན་གཞན་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་མིན། འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་དང་ཚད་མའི་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་འཛིན་པ་སྟེ། ཚད་མ་དེ་ཡང་རང་གི་ཡུལ་ལ་བྱེད་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དོ། །ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། དོན་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་ཡུལ་དེ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་རྩྭའི་རྒྱུན་དང༌། དེ་གཅོད་པའི་ཟོར་བ་དང༌། དེ་དུམ་བུ་གཉིས་སུ་བྱེད་
Chinese
又，由于感官等并非认识的自性，因此无法成立“通过这种认识了知蓝色”的差别。如果说即使没有那种差别，感官等与认识之间也存在诸如认识清晰等差别，那么即使存在清晰等差别，由于它们不是业和作者的组成部分，因此那种认识无法成立作者，所以它们不是量。这个境是这种认识的业，确定成立，那才是量。那又是什么呢？说是对于认识，因为除了与事物相似之外，没有其他可能，如果与事物不相似，就无法了知它。如果说由于感官等的作用，存在认识清晰等，那么就说了感官等的散乱等。感官等不是成立“这个是对这个事物的了知”这种业和作者关系的因，因此没有近取因。如果无相论者说，即使没有事物的相，也是由事物的差别所致，即由所生认识的自性差别来了解业和作者的关系，而不是由相似性来了解，那么，为什么不指出那种认识的差别特征呢？请指出。如果说无法指出“这种是体验的差别”，那么就说了“自己也”等。与事物的相不同的立宗还有其他的，即从感官等这些不是事物的相的东西而来。业是境。关系的境是“对这个的了知是这个认识的知”。关系，即事物的相，也就是那个事物变成了认识的自性。因此，从那个事物的相之外，事物不是量的果。果的自性和量的自性相同，因此变成了果的自性的执著，即量，也是因为对自己的境具有作用，所以是作者。这是什么呢？因为以了知事物的自性来了解那个境。例如，世间上广为人知的草的延续，以及割断它的镰刀，以及把它分成两段。
English
Furthermore, since the sense faculties and so forth are not the nature of cognition, the distinction of 'this cognition cognizes blue' cannot be established. If it is said that even if there is no such distinction, there is a distinction between the sense faculties and so forth and cognition, such as clarity of cognition, then even if there is a distinction such as clarity, since they are not components of action and agent, that cognition cannot establish the agent, so they are not valid cognitions. This object is definitely established as the action of this cognition, that is the valid cognition. What is that? It is said that it is for cognition, because there is no other possibility than being similar to the object, and if it is not similar to the object, it cannot be cognized. If it is said that due to the influence of the sense faculties and so forth, there is clarity of cognition and so forth, then it is said that there is distraction of the sense faculties and so forth. The sense faculties and so forth are not the cause of establishing the relationship of action and agent, such as 'this is the cognition of this object', therefore there is no immediate cause. If the proponents of non-representation say that even if there is no representation of the object, it is caused by the distinction of the object, that is, the relationship of action and agent is understood from the distinction of the nature of the generated cognition, and not from similarity, then why not point out the characteristic of that distinction of cognition? Please point it out. If it is said that it is impossible to point out 'this is the distinction of experience', then it is said 'even oneself' and so forth. There is another proof that is different from the representation of the object, that is, it comes from things that are not the representation of the object, such as the sense faculties and so forth. Action is the object. The object of the relation is 'the cognition of this is the knowledge of this cognition'. The relation, that is, the representation of the object, is also that the object itself has become the nature of cognition. Therefore, other than that representation of the object, the object is not the result of valid cognition. The nature of the result and the nature of valid cognition are the same, therefore the apprehension that has become the nature of the result, that is, valid cognition, is also the agent because it has an effect on its own object. What is this? Because it cognizes that object by the nature of cognizing the object. For example, the well-known continuity of grass in the world, and the sickle that cuts it, and the act of dividing it into two.
Tibetan
པ་དང་འབྲས་བུ་དག་ཐ་དད་པའི་བདག་ཉིད་མེད་ཀྱང་བྱེད་པ་དང་འབྲས་བུར་སྣང་བས་ན། བྱེད་པ་ཞེས་གཞག་གོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། །དེ་ཉིད་བཤད་པ་ནི་རང་གིས་ཏེ། དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲས་བུ་དང་བྱེད་པ་ཐ་དད་པ་བྱེད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཡང་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དེའི་དབང་གིས་འབྲས་བུ་དེ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བར་ཆད་མེད་པ་ནི་གང་ཞིག་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་དོན་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་གནས་པའོ། །དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་རྟོགས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་བྱེད་པ་པོ་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་ཉེ་བའི་རྒྱུར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་ལ་སོགས་པས་རྟོགས་པ་དེ་ལ་སྦྱོར་ཏེ་དེ་དག་མེད་ན་དེ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་དོན་འདི་རྟོགས་པ་ནི་འདིའོ་ཞེས་ཤེས་པ་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་པའོ། །གང་གིས་རྟོགས་པ་འདིའི་ཡུལ་སྔོན་པོ་སྟེ་གཞན་ནི་ཞེས་ཤེས་པ་དང༌། དོན་སོ་སོར་བྱེ་བྲག་ཏུ་འབྱེད་པ་ལ་བྱེད་པ་པོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །བ་ལང་གི་རྫས་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱ་བའོ། །བ་ལང་ཉིད་དང༌། འགྲོ་བ་ཉིད་དང༌། དཀར་པོ་ཉིད་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱེད་པའོ། །དེ་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དག་ལ་ཡང་ཡུལ་གྱིས་བྱ་བའི་བྱེ་བྲག་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་མེད་ན་རྟོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་འབྲས་བུར་འདོད་པ་ལ་བ་ལང་གི་རྫས་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་དང༌། བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །བྱ་བ་འབྲས་བུའི་རྫས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་དང༌། བྱེད་པ་ཚད་མ་རིགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་དག་ཡུལ་ཐ་དད་པར་ཡང་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཚད་མས་ཡུལ་དུ་མ་བྱས་པ་རྟོགས་པར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེ་བྲག་མེད་པ་འགའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་གི་སྒྲའི་དོན་ཏོ། །ཡུལ་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ན་ཡང་ཚད་མར་འདོད་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་རྟོགས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་གཉིས་པ་དོན་མེད་དོ། །དོན་མེད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་དོན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཤེས་པ་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བ་ཡང་རྒྱུ་མཚན་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱེད་པ་དང་བྱ་བའི་ཤེས་པ་དག་དུས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ན་དོན་མེད་པར་མ་ཟད་ཀྱི་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང༌། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྟེ། བསྐྱེད་པར་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པའི་དོན་དང་འདྲ་བ་ཉི
Chinese
因为作者和结果虽然没有不同的自性，但显现为作者和结果，所以显示安立为作者。自己解释说，虽然事物自性不是能作结果和作者的，但以事物相状的力量，为了安立那个结果。无间断是仅仅存在就能安住于领悟意义本身。因为感官等没有那个，所以不能成立作为领悟对境之因的特殊作者为近取因。如果感官等与那个领悟结合，因为没有那些，那个也没有。说“一切”等，虽然有感官等，但没有差别知道领悟这个意义就是这个。以什么领悟这个的对境是蓝色，知道其他等，对意义各自进行区分，称为作者。牛的体性是所区分的。牛本身，行走本身，白色本身是能区分的。其中，对于认为区分的知识是正量的人来说，如果对境所作的区分没有对境的相状，则对于认为不是能成立领悟的结果，缘牛的体性的知识，因为没有区分，所以不能成立正量和结果的安立，因此不是正量。作为结果的体性的对境的所作，和作为正量类的对境的作者等，也因为对境不同而相违，因为正量没有作为对境的，不应领悟。不仅在一些没有区分，这是“也”字的意义。即使对境没有不同，也因为以认为是正量的知识本身已经领悟了那个，所以第二个结果没有意义。不仅是无意义，而且以那个意义所产生的次第产生的知识，也因为理由没有不同而被遮止。如果区分和所作的知识同时产生，则不仅没有意义，而且是能成立的，是能产生的和所成立的，不会变成能产生的。如果与知识的意义相同
English
Although the agent and the result do not have different self-natures, they appear as agent and result, so it is shown that they are established as agents. The explanation itself is that although the nature of things is not something that can make different results and agents, it is because of the power of the appearance of things that the result is established. Uninterruptedness is when something exists and abides in the very understanding of meaning. Because the senses and so on do not have that, the special agent that is the cause of understanding the object cannot be established as the proximate cause. If the senses and so on are combined with that understanding, because without those, that also does not exist. Saying "all" and so on, although there are senses and so on, there is no difference in knowing that understanding this meaning is this. What understands that the object of this is blue, knowing others, etc., is called the agent for distinguishing meanings individually. The nature of the cow is what is distinguished. The cow itself, the act of walking itself, and the white itself are what distinguish. Among them, for those who think that the knowledge of distinguishing is valid, if the distinction made by the object does not have the appearance of the object, then for those who think that it is not the result of establishing understanding, the knowledge that focuses on the nature of the cow, because there is no distinction, cannot establish the establishment of validity and result, therefore it is not validity. The action that is the object of the nature of the result, and the agent that is the object of the valid category, etc., are also contradictory because the objects are different, because what is not made an object by validity should not be understood. Not only in some cases is there no distinction, this is the meaning of the word "also". Even if the objects are not different, because that has already been understood by the knowledge that is considered valid, the second result is meaningless. Not only is it meaningless, but the knowledge that arises sequentially from that meaning is also prevented because the reasons are not different. If the knowledge of distinguishing and acting arises simultaneously, then not only is it meaningless, but it is also what can be established, what can be produced and what can be established, it will not become what can be produced. If it is the same as the meaning of knowledge