Tibetan
་པ་འབའ་ཞིག་སྟེ། དཔེར་ན་འཇིག་པ་ལས་བྱས་པ་ནི་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པ་ཡིན་ལ། ཡོད་པ་ནི་དག་པ་ཡིན་པ་བཞིན་ཏེ། དེ་དག་འདྲ་བར་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལེའུ་གཉིས་པར་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལ་སྟེ་དོན་དེ་ལྟ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་ལ་གལ་ཏེ་ཡོད་པ་འབའ་ཞིག་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནམ། ཡོད་པའི་བདག་ཉིད་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ན་ཡོད་པ་ཅི་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན། ཅི་སྟེ་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ན། ཁྱད་པར་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་ན། དེ་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་སྐྱོན་དུ་ འགྱུར་བ་དེས་ན་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་ན། འོ་ན་ནི་གཏན་ཚིགས་སུ་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་དང་བསྒྲུབ་བྱ་གཉི་གར་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉིད་རྣམ་པར་འགྲེལ་བ་ནི། །གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་པ་ལ་སོགས་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ངེས་པར་བརྗོད་པའོ། །གལ་ཏེ་ཡོད་པ་ལ་ལར་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ན་བསྒྲུབ་བར་བྱ་བ་ཡང་ཅི་སྟེ་མི་འདོད། ཡོད་པ་དེ་དེ་ལྟར་འབའ་ཞིག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འགྱུར་ན། ཁྱད་པར་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གྲགས་ཏེ་གཞན་གྱི་འདོད་པ་བརྗོད་པའོ། །ཅི་སྐད་དུ་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་ཚད་མ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་སྤྱི་སྟེ། རྒོལ་བ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་སྤྱི་ཡིན་པར་མ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འདོད་ན་ཁྱད་པར་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འགལ་བ་ནི་མ་ཟད་དེ། འོན་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་སུ་ཡང་འགལ་ལོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་སྐྱོན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ལྟར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་སྐྱོན་མཚུངས་ཤེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་བསྒྲུབ་བྱས་གཏན་ཚིགས་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་གོ་བྱེད་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཏན་ཚིགས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཅན་ཡང་བསྒྲུབ་བྱས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་གོ་བྱེད་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་སྐྱོན་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་གོ་བྱེད་མ་ཡིན་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་གཏན་ཚིགས་དེ་ལས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་གྱི་མཐར་ཐུག་པ། ཚད་མ་གང་གིས་བསྒྲུབ་བྱས་ཁྱབ་པར་བརྗོད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཏན་ ཚིགས་གཞན་དོན་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་འགའ་ཞིག་གི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཆོས་ཅན་གཞན་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་ལ་བརྟེན་པ་ནི་གཞན་དུ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་གནོད་པར་བྱེད་པ་དེས་ཁྱབ་པ་མ་བརྗོད་པས་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ནི་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཡང་མི་འཐད་བར་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ལ། ལན་གདབ་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་འདི་ནི་མེད་དེ་ཞེས་སྨོས་སོ། །ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་དངོས་པོ་ཡོད་པ་དེའི་ཁྱད་པར་ཏེ། བྱེ་བྲག་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ཙམ་ཞིག་གོ །དེ་ཙམ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤྱིའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་ཅན་ལ་སྒྲུབ་ན་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གང་གིས་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་སུས་ཀྱང་བཀག་པ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཁྱད་པར་བསྒྲུབ་བྱར་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཁོ་བོ་ཅག་ཐམས་ཅད་དུ་སྤྱིའི་རྣམ་པས་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་བའི་སྐབས་སུ་ཡང་ཁྱད་པར་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ནི་མི་སྨྲའོ། །དེ་སྐད་སྨྲས་ན་ནི་ཡོད་པ་ཙམ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཁྱད་པར་དུ་ཡང་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་ཁྱད་པར་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་དོན་དགྲོལ་བའི་ཕྱིར་བཤད་པ། དངོས་པོ་ཙམ་གྱི་ཁྱད་པར་ཅན་ནི་ཡོད་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ཏེ། འགའ་ཞིག་ཡོད་དེ་ཤེས་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་རྒོལ་བའིའོ། །འདིར་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ཡོད་པ་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་མ་བསྟན་པ་ཡོད་པ་ཙམ་ནི་རྟོགས་པ་པོ་འགའ་ལ་ཡང་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགལ་ན་ནི་འགའ་ཞིག་ཅུང་ཞིག་སྒྲུབ་པའམ། འགོག་པ་ཡིན་ན་འདི་ལ་ནི་འགལ་བ་མེད་དོ། །འདི་སྙམ་དུ་གལ་ཏེ་མི་འགོག་ན་འོ་ན་ནི་ཡོད་པ་ གེགས་མེད་པར་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། གེགས་མེད་པ་ནི་བདེན་ན་འོན་ཀྱང་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དང་མི་ལྡན་པ་དེ་ལྟར་དོན་འགའ་ཞིག་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར། དཔེར་ན་མིག་
Chinese
仅仅是。例如，从毁灭中产生的事物是具有差别的，存在是清净的，就像这样，所有其他的也应该被展示，这是第二品中已经说过的。那么，如果仅仅存在是理由，或者存在的自性是理由，那么存在怎么不是所要成立的呢？如果存在是要成立的，差别成为所要成立的，那么对于那个也有不随行之过，因此存在不是所要成立的。那么，也不是理由，因为差别不随行与理由和所要成立的二者相违。这本身的解释是，如果等等这样说是解释。对于其他的说法是说所要成立的不确定。如果存在在某些方面是理由，那么为什么要不希望所要成立的呢？如果存在仅仅是要成立的，那么会变成具有差别的，差别不是所要成立的，因为是不随行的，这是著名的，是说其他的观点。正如论师陈那所说，量是随所应成的总相的境，由于对方不知道是随所应成的总相的境，因此是成立差别。如果存在不希望成为所要成立的，那么差别成为所要成立的本身不仅是相违的，而且与理由也是相违的。为什么呢？因为不随行之过是相同的。怎么是不随行之过相同呢？因为不随行不是成立的支分，意思是说，例如不随行的所要成立的没有遍及理由，因此不是能知，同样理由具有不随行也没有遍及所要成立的，因此不是能知，所以不随行之过是相同的。为什么不随行不是能知呢？因为从不随行的理由中会产生怀疑。凡是不共的，都是怀疑的处
English
is merely. For example, that which arises from destruction is with distinction, and existence is pure, just as these, all others should also be shown, as has already been stated in the second chapter. Then, if only existence is the reason, or the nature of existence is the reason, how is it that existence is not to be established? If existence is to be established, and distinction becomes what is to be established, then there is also the fault of non-concomitance, therefore existence is not to be established. Then, it is also not a reason, because non-concomitance with distinction contradicts both the reason and what is to be established. The explanation of this itself is, if, etc., is the explanation. Saying 'to others' is to say that what is to be established is uncertain. If existence is the reason in some respects, then why not wish for what is to be established? If existence is merely what is to be established, then it becomes something with distinction, and distinction is not what is to be established, because it is non-concomitant, this is famous, it is stating the views of others. As the teacher Dignāga said, the valid cognition is the general object of what is to be inferred, because the opponent does not know that it is the general object of what is to be inferred, therefore it establishes distinction. If existence is not wished to be what is to be established, then the distinction becoming what is to be established is not only contradictory, but also contradicts the reason. Why? Because the fault of non-concomitance is the same. How is the fault of non-concomitance the same? Because non-concomitance is not a part of establishment, the meaning is, for example, the non-concomitant what is to be established does not pervade the reason, therefore it is not a knower, similarly the reason with non-concomitance also does not pervade what is to be established, therefore it is not a knower, so the fault of non-concomitance is the same. Why is non-concomitance not a knower? Because doubt arises from the non-concomitant reason. Whatever is uncommon is all a place of doubt.
Chinese
是幻化。像这样，对于所要证成的有法，以任何量所证成遍及之处，就因为那本身而成立，所以其他的理由没有意义。如果说，损害者不是所要证成的有法的某些境，然而与其他的有法不共，即使那样，依赖于所要证成的有法是不可能成为其他的，因此损害者没有说遍及，只是疑惑的因。因此，因为没有随行，所以一切差别都是疑惑的因。因此，像这样存在如所要证成，作为能立也不合理，在近似陈述时，为了回答，说了“这个过失是没有的”。怎么说呢？像这样，存在的事物的差别，仅仅是存在于某个差别上的那个。仅仅是那个的缘故，如果对一般自性的有法进行论证，那么所希望的某些意义也不会成立。能证成的事物变成那样的事物，任何反驳者也没有遮止。如果那样，差别怎么成为所要证成的呢？我们无论在任何时候，在以一般的形式存在进行论证的时候，也不会说差别本身成为所要证成。如果那样说，那么在仅仅成立存在的时候，同样差别也成为理由。那么，怎么说差别成为所要证成呢？为了阐释词句所表达的意义而说，仅仅事物的差别是仅仅存在的自性，某些存在，这是以智慧进行论证的反驳者。这里所说的，在成立存在的时候，不是遮止存在成立的因。为什么呢？因为没有指示自性的差别，仅仅存在对于某些认识者也没有相违。如果相违，那么是某些稍微成立或者遮止，那么对于这个就没有相违。这样想，如果不是遮止，那么存在没有阻碍地成立吗？没有阻碍是真实的，然而不具有常性等等的相，像那样某些意义是存在的，例如眼睛
English
It is illusion. Like this, for the subject to be proven, whatever valid cognition proves to be pervasive, it is established by that itself, so other reasons are meaningless. If the harm-doer is not the object of some of the subjects to be proven, but is not common with other subjects, even so, relying on the subject to be proven is impossible to become other, so the harm-doer does not say pervasive, it is just the cause of doubt. Therefore, because there is no following, all differences are the cause of doubt. Therefore, like this, existing as the subject to be proven is also not reasonable as the proof, when closely stated, in order to answer, it is said that "this fault does not exist." How is it said? Like this, the difference of existing things, only that which exists on a certain difference. Only because of that, if arguing for a subject of general nature, then some of the desired meanings will not be established. The thing that becomes the proof becomes such a thing, no opponent has prevented it. If that is the case, how does the difference become the subject to be proven? We never say that even when arguing for existence in a general form, the difference itself becomes the subject to be proven. If it is said that way, then even when only establishing existence, the difference also becomes the reason. So, how is it said that the difference becomes the subject to be proven? In order to explain the meaning expressed by the words, it is said that the difference of merely things is the nature of merely existence, some existence, this is the opponent who argues with wisdom. What is said here, when establishing existence, is not preventing the cause of existence from being established. Why? Because without indicating the difference of nature, merely existence is not contradictory to some knowers. If it is contradictory, then it is something slightly established or prevented, then there is no contradiction to this. Thinking like this, if it is not prevented, then does existence become established without hindrance? Being without hindrance is true, but not having the aspects of permanence and so on, like that some meaning exists, for example, the eye.