Tibetan
ག་ལས་ནུས་པ་དེ་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་པ་འམ། ནུས་པ་དེ་དེ་ལས་ནམ་ཡང་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ན་དེ་རྟག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཤེས་ལ་སྐྱེད་པར་རུང་བ་ཉིད་སྒྲ་དེ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཐ་མི་དད་པའི་ནུས་པ་སྐྱེ་བ་དང་ཉམས་པ་ཡིན་ན་དེའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྒྲ་ཡང་མི་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ནུས་པ་ཐ་དད་པར་འདོད་ན་ནུས་པ་དོན་གཞན་ཡིན་ན་ཡང་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གཞན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །སྐྱོན་ནི་འབྲེལ་པ་མི་རུང་བ་དང༌། ཕན་པ་གཞན་རྟོགས་ན་ཐུག་པ་མེད་པ་དང༌། ཕན་པ་ལས་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་སྒྲ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་དམིགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །རྩོལ་བ་མ་བརྩམས་པ་དང་རྒྱུན་ཆད་པའི་དུས་ན་ནི་འདི་ནམ་ཡང་མ་དམིགས་ལ། གང་གིས་འདི་རྩོལ་བའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ དམིགས་པ་དེས་ན་སྒྲ་དེའི་བདག་ཉིད་ལ་རྩོལ་བ་འདི་ཕན་པ་འགའ་ཞིག་བྱེད་པའི་ཕན་འདོགས་པ་པོ་ཅུང་ཞིག་ཡིན་ནོ། །རྩོལ་བ་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་ནི་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་ཡོད་པའི་དོན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་རྩོལ་བ་ལ་རག་ལས་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་བྱུང་བའི་དོན་དེ་ཉིད་ལ་རྩོལ་བ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བཤད་པ། བྱེད་པ་པོ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ཆོས་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་ལ་ནི་རྩོལ་བའི་བྱེད་པ་པོའི་ཆོས་མཐོང་གི་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲོལ་མ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་དོན་ནི་དངོས་པོ་གྲུབ་ཟིན་པ་རྒྱུན་གྱིས་འཇུག་པ་ལ་རང་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་ན་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། རང་ཤེས་པས་ན་གཞན་བློའི་རྒྱུ་ཞེས་གང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །རྩོལ་བ་ནི་གྲུབ་ཟིན་པའི་སྒྲ་ལས་རང་གི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་བསྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྫ་མཁན་གྱི་རྩོལ་བ་བུམ་པ་བསྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་ཡང་གྲུབ་པའི་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་ཤེས་པ་དང༌། མ་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དག་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཁོ་ནས་རྣམ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མར་མེས་གསལ་བར་བྱ་བ་དང༌། རྫ་མཁན་གྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་བུམ་པ་སྒྲོན་མའི་གསལ་བྱ་དང་རྫ་མཁན་གྱི་འབྲས་བུར་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་ཡང་རྩོལ་བའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བུམ་པ་ཡང་རྫ་མཁན་གྱི་རྩོལ་བས་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཐའ་དག་གསལ
Chinese
难道不是从何处获得那种能力吗？如果那种能力永远不会消失，那么它就变成常恒了。为什么呢？因为能够产生知识的自性与声音无有差别。如果无有差别的能力产生和消失，那么声音的自性也会变成无常。然而，如果认为能力是有差别的，那么能力如果是其他事物，也会变成过失。实际上并非是其他事物。过失是无法关联，如果领悟到其他的利益，就没有穷尽，并且因为从利益中产生知识，所以并非是声音的产生者。因此，会变成恒常的目标。在没有开始努力和中断的时候，这个永远不会被观察到。谁在努力之后立刻 观察到这个，因此声音的自性，努力是做一些利益的少许帮助者。努力并非是对知识本身提供帮助，因为先前存在的对境的知识不应该依赖于努力。然而，可以领悟到努力是对刚刚产生的对境提供帮助。为什么呢？解释说：因为见到作者的法。对于声音来说，并非是见到努力的作者的法的知识。度母等等的知识的对象，是事物已经成立，持续进入，在产生具有自己所缘的知识时，才是知识的对象。因为自己了解，所以说他是其他智慧的因。努力不是从已经成立的声音中产生自己知识的因，但是，它是成就其自身体性的因，例如陶师的努力是成就瓶子的因一样。世间也是仅仅通过体验来区分已经成立的事物的自性知识和尚未成立需要成就的事物。因此，就像灯要照亮的事物，以及陶师要成就的瓶子，被认为是灯的光照对象和陶师的果实一样，声音也是努力的果实。如果不是这样，那么瓶子也应该被陶师的努力所照亮，因此一切都应该被照亮。
English
Is it not from where that ability is obtained? If that ability never disappears, then it becomes permanent. Why is that? Because the very nature of being able to generate knowledge is no different from sound. If the non-different ability arises and disappears, then the very nature of sound will also become impermanent. However, if one considers ability to be different, then if ability is something else, it will also become a fault. In reality, it is not something else. The fault is that it cannot be related, and if other benefits are realized, there is no end, and because knowledge arises from benefit, it is not the producer of sound. Therefore, it will become a constant object. This is never observed at times when effort has not been initiated and has ceased. Whoever observes this immediately after effort, therefore, the very nature of sound, effort is a small helper that does some benefit. Effort is not a helper to knowledge itself, because the knowledge of the object that existed previously should not depend on effort. However, it is understood that effort is a helper to the very object that has just arisen. Why is that? It is explained: because the dharma of the agent is seen. For sound, it is not the knowledge of seeing the dharma of the agent of effort. The object of knowledge, such as Tara and others, is that when a thing is already established and continuously enters, it is the object of knowledge when it generates knowledge with its own object. Because one understands oneself, it is said that it is the cause of other wisdom. Effort is not the cause of one's own knowledge from the sound that has already been established, but it is the cause of accomplishing its own nature, just as the effort of a potter is the cause of accomplishing a pot. The world also distinguishes between the knowledge of the nature of things that have already been established and the things that have not been established and need to be accomplished only through experience. Therefore, just as the things to be illuminated by a lamp and the pot to be accomplished by a potter are known as the object of illumination of a lamp and the fruit of a potter, sound is also the fruit of effort. If it is not like that, then the pot should also be illuminated by the effort of the potter, so everything should be illuminated.
Tibetan
་བྱར་འགྱུར་རོ། །བྱེད་པ་པོའི་ཆོས་མཐོང་བ་དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་རྩོལ་བས་སྐྱེད་པ་ཡིན་པས་ན་བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་བྱུང་བའི་སྒྲའི་ཤེས་པ། རྒྱུ་སྒྲ་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ། །གང་དུ་རྒྱུའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་དེར་ནི་ས་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པ་གཞན་ཆོས་ཅན་ཡིན་ལ། གང་དུ་ཁྱད་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་དེར་ནི་དེ་ཉིད་ཆོས་ཅན་ཡིན་ནོ། །བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ལས་ནི་དེའི་ཁྱད་པར་མི་རྟག་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དོན་འདི་ཉིད་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་བཤད་བ། རྩོལ་བས་ བརྩམས་པ་ལས་སྔར་ཡང་ཡོད་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་འབྱུང་བར་ངེས་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་རང་གི་ངོ་བོས་ཤེས་པ་དེ་ན་ནི་སྔར་ཡང་བྱེད་བ་ཉིད་དེ། རྩོལ་བ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲིབ་བྱེད་པར་མ་ཆོད་བ་དང་དབང་པོ་དང་སྒྲ་ལ་རྩོལ་བ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲ་ལ་ཕན་འདོགས་པ་མ་ཡིན་ལ། སྒྲའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པའོ། །གསལ་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེ་ནི་སྐབས་འདིར་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པར་མི་གཟུང་སྟེ། དེ་ཉིད་སྒྲ་ཡིན་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞན་མ་དམིགས་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མེད་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་ལྟོས་པ་མེད་པར་རེས་འགའ་བའི་ཚེ། འབྲས་བུ་མི་བྱེད་པ་འགལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རྩོལ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྲས་བུ་བྱེད་པར་མི་འཐད་དོ། །བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་འབྱུང་བའི་ཤེས་པ་འདི་འདྲ་བ་ནི་མཐོང་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྩོལ་བ་ལ་རག་ལས་པའི་ཤེས་པ་འདི་འདྲ་བ་ནི་རེས་འགའི་དོན་གྱི་འབྲས་བུར་གྲུབ་པས་དེའི་རྟགས་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་བརྗོད་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ཡུལ་གཏན་ཚིགས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །བསྟན་པ་ཡིན་ཡང་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་དཔེར་བརྗོད་པ་ལས་རང་བཞིན་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བྱས་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་ཡོད་པ་དེའི་བདག་ཉིད་དེ། རང་བཞིན་ནམ་འབྲས་བུ་གང་ཞིག་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་ཡོད་པ་གང་ཡིན་བ་དེ་ཉིད་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་འཆད་ན་མཚན་ཉིད་ཀྱང་བཤད་དགོས་སོ། །འོན་ཏེ་རང་གི་དོན
Chinese
成为转变的因。因为见到作者的法，声音是由努力产生的，因此，刚一努力就产生的声音的知识，安住于因声音是无常的自性之果。在何处推测因的自性，则地处等其他是法，在何处推测差别，则其本身是法。从具有产生关系的知识中，要证成它的差别即是无常。为了总摄这个意义而说，由努力 所作，先前已存在的意义的识，并非必定是刚一努力就产生。以意义的自性来认识，则先前也是作者，因为不依赖于努力。因为没有遮蔽，根和声音没有与努力紧密结合。所谓“一切种类”，不是对声音有益，也不是与声音一起作用。明示的文字，在此处不认为是起帮助作用，因为其本身就是声音，因为没有见到其他。然而，即使没有紧密结合，为何不会刚一努力就产生呢？因为无所依赖而有时，不产生果有何相违之处，因此与努力一起产生果是不合理的。这种刚一努力就产生的知识也是可见的。因此，这种依赖于努力的知识，由于成立为偶尔之义的果，所以是它的标志。例如，以这个陈述本身，凡是作为理的相、方分法等，都是理的境。虽然已显示，但从果理的方分法举例中，将自性的方分法单独分开，是因为所有的理都具有同品一方的体性，为了不理解自性或果的任何一个存在于同品一方，就不能理解。
English
It becomes the cause of transformation. Because the Dharma of the agent is seen, sound is produced by effort, therefore, the knowledge of sound that arises immediately upon effort abides in the fact that the cause, sound, is the fruit of impermanent nature. Where the self-nature of the cause is inferred, there, the earth and other places are the subject of Dharma, and where the difference is to be inferred, there, that itself is the subject of Dharma. From the knowledge that has the relationship of being produced, its difference, namely impermanence, is to be proven. In order to summarize this meaning, it is said that the consciousness of the meaning that was already present from the effort is not necessarily produced immediately upon effort. Knowing by the self-nature of the meaning, then it is also the agent before, because it does not depend on effort. Because there is no obscuration, the senses and sound are not closely connected with effort. The so-called "all kinds" is neither beneficial to sound nor does it act together with sound. The clarifying letter is not considered to be helpful here, because it is the sound itself, because nothing else is seen. However, even if there is no close connection, why does it not arise immediately upon effort? Because sometimes without dependence, what contradiction is there in not producing the result, therefore it is unreasonable to produce the result together with effort. This kind of knowledge that arises immediately upon effort is also visible. Therefore, this kind of knowledge that depends on effort is a sign of it because it is established as the fruit of occasional meaning. For example, with this statement itself, whatever is the characteristic of reason, the Dharma of the side, etc., is the object of reason. Although it has been shown, from the example of the Dharma of the side of the fruit reason, separating the Dharma of the side of self-nature separately is because all reasons have the nature of one side of the similar class, in order not to understand that any one of self-nature or fruit exists on one side of the similar class, it cannot be understood.