Tibetan
ལ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་བྱེད་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གགས་བྱེད་པ་ཐེ་ཚོམ་གྱི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་སྨྲ། སྨྲ་བ་པོ་དེའི་ཚིག་ལས་ངེས་པར་མི་སྐྱེད་པའི་རྒྱུའི་ཕྱིར་ཚིག་དེ་སྐྱོན་ཆགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཚིག་གང་ལས་དེའི་དོན་ལ་ངེས་པ་མི་སྐྱེད་པས་ཚིག་དེ་སྐྱོན་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ནི། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་ཚིག་སྐྱོན་ཅན་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། བསྒྲུབ་བྱ་འམ་གཞན་ཡང་རུང་སྟེ། དངོས་པོ་གང་ཞིག་དམ་བཅའ་བ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ངག་གི་ཆ་ཅུང་ཟད་པ་དེ་དག་ལས་ཆ་ཅི་ཅམ་དང་ཚད་ཅི་ཙམ་ཞིག་བསྒྲུབ་བྱ་སྟེ། ཡན་ལག་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་དང་འབྲེལ་བར་རུང་བར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཚིག་དེ་ཙམ་གྱིས་དོན་དེ་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་སྨྲ་བ་པོའི་ཚིག་གི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་གིས་དོན་ཅི་ལྟ་བུ་ཞིག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་དང༌། ཅི་ལྟར་ནམ་བསྒྲུབས་པར་འགྱུར་ཏེ་ གཉེ་ག་བསྟེན་པའི་ཕྱིར། དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་གིས་ནི་ཞེས་སྨོས་སོ། །རང་གི་བསམ་པ་ནི་ཡུལ་ཅན་བསམས་བས་ཡུལ་དོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་བསམས་པའི་དོན་ཏོ། །དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་གིས་ནི་དེ་སྲིད་པར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། བསྟན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བའི་དོན་དེ་ནི་ཅི་ལྟར་ཚད་མས་གནོད་པར་འགྱུར་ན་མི་འཐད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་འགལ་བ་ཉེ་བར་སྡུད་ན་ཡང་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཅན་ལ་ནི་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་དོན་གཉིས་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་གིས་མི་སྲིད་པའི་དོན་གྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་ཚིག་སྐྱོན་ཆགས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྨྲ་བ་བོའི་སྐྱོན་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དོན་གྱི་དངོས་པོ་བདེ་བ་སྟེར་བར་མི་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་ནི་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། བཤད་པ། གཞན་གྱི་དོན་གྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཚིག་གི་སྐྱོན་ཡོན་གཙོར་བྱེད་པ་ཡིན་བ་སྟེ། སྐབས་སུ་བྱས་ནས་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ནི་སྒྲའི་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་ལ་ལྟོས་ནས་སྒྲའི་སྐྱོན་ཡོན་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི། དོན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དོན་དེ་ཙམ་གྱི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །གལ་ཏེ་དོན་སྐྱོན་མེད་ཀྱང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ངོ་བོས་སྐྱོ
Chinese
如果有人问，这是为了运用理性的作用吗？回答说，因为这种作用带有怀疑的后果，所以被认为是宗的过失。因为从说话者的言辞中不能确定地产生（某种结论），所以这个言辞并非是有过失的。如果从某个言辞中不能确定地产生其意义，那么这个言辞就会变成有过失的吗？如果因为怀疑而变得不是宗，那么情况就不是这样了。那么，言辞如何变得有过失呢？无论是所要证明的，还是其他的，任何事物，在立宗等证明过程中，言语的少量部分中，多少部分和多少程度是需要证明的呢？需要说明的是，与其他部分所要表达的意义相关联是可以的，这就是它的意思。仅仅凭借这些言辞无法证明那个意义，所以这是说话者的言辞的过失。立宗的言辞要证明什么样的意义呢？以及如何才能被证明呢？ 为了依靠亲近（的例子），所以说了“立宗的言辞”。自己的想法是指，因为有境的心识思虑，所以显示了境的意义，这是自己的想法的意义。如果立宗的言辞要显示它是存在的，那么，这也不是显示，因为如果立宗的意义像受到量（ प्रमाण，pramāṇa，量）的妨害一样不合理，那么即使在一个有法（ཆོས་ཅན།，dharmin，有法）上汇集了相互矛盾的（属性），也是不可能存在的。在一个有法上，不可能存在相互矛盾的两种意义。因此，立宗的言辞用不可能存在的意义来进行证明，所以言辞是有过失的。如果说话者的过失是这样，那么，事物本身的性质不带来快乐，这本身就是对它的怀疑，因此，这与所要证明的本身是矛盾的，如果这样问。回答说，用其他的意义来推断，主要是言辞的过失和功德。因为是根据情况来进行考察的，所以是根据声音所要表达的意义来谈论声音的过失和功德，而不是根据意义，因为不是所要表达的，仅仅是意义本身是不行的，这就是结论。如果意义没有过失，但是以颠倒的方式来表达，那么本质上是过
English
If someone asks, is this for the sake of applying the function of reasoning? The answer is, because this function has the consequence of doubt, it is said to be a fault of the thesis. Because it does not necessarily arise from the words of the speaker, that word is not faulty. If a word does not necessarily generate certainty about its meaning, does that word become faulty? If doubt makes it not a thesis, then that is not the case. So how does a word become faulty? Whether it is what is to be proven or something else, whatever thing is to be proven, such as in establishing a thesis, how much and to what extent of the small part of the speech is to be proven? It is to be shown that it can be related to the meaning to be expressed by other parts, that is the meaning. Because that much word cannot prove that meaning, it is the fault of the speaker's word. What kind of meaning is the word of the thesis to prove? And how will it be proven? In order to rely on closeness (of example), therefore, it is said, "the word of the thesis." One's own thought means that because the object-possessing consciousness thinks, it shows the meaning of the object, that is the meaning of one's own thought. If the word of the thesis is to show that it exists, then it is not showing, because if the meaning of the thesis is unreasonable, like being harmed by a valid cognition (pramāṇa), then even if contradictory (attributes) are gathered on one subject (dharmin), it is impossible to exist. On a subject, it is impossible for two mutually contradictory meanings to exist. Therefore, the word of the thesis proves with an impossible meaning, so the word is faulty. If the speaker's fault is like that, then the nature of the thing itself does not give happiness, that itself is doubt about it, therefore, it contradicts what is to be proven itself, if asked like that. The answer is, inferring with other meanings, the fault and merit of the word are mainly done. Because it is examined according to the situation, the fault and merit of the sound are spoken in relation to the meaning to be expressed by the sound, not according to the meaning, because it is not what is to be expressed, only the meaning itself is not enough, that is the conclusion. If the meaning has no fault, but it is expressed in a reversed way, then the essence is fault.
Tibetan
ན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་སྐྱོན་ཅན་དུ་འགྱུར་གྱི། དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་ལ་སྐྱོན་མེད་པས་སྐྱོན་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཚིག་གི་སྐྱོན་ཡིན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ཤེ་ན། དོན་གྱི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བརྗོད་པས་སྨྲ་བ་པོ་ལ་ཀླན་ཀར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ནི་སྐྱེས་བུའི་སྤོབས་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་པས་སྐྱོན་ཅན་བརྗོད་ན། སྐྱེས་བུ་ལ་ཀླན་ཀར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བྱ་བ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ནི་འཕོས་ནས་བདེ་བ་སྟེར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་གཅིག་གི་དོན་དེས་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཅི་ལྟར་མི་སྲིད་པའི་དོན་བརྗོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཤུགས་ཀྱིས་ཏེ་ཚིག་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ན། བརྗོད་པའི་ཤུགས་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ ཚད་མ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་བདེ་བ་སྟེར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཆོས་ཅན་དུ་བྱེད་པས་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཆོས་ཀྱི་སྒྲའི་ཤུགས་ཀྱིས་དེ་ལ་བདེ་བ་སྟེར་བར་བྱེད་བ་ཉིད་ཀྱང་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་ཚིག་སྐྱོན་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་གཅིག་ལ་བསྒྲུབ་བར་མི་ནུས་པ་འགལ་བའི་ཆོས་གཉིས་དང་ལྡན་པ་བརྗོད་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དམ་བཅའ་བའི་དོན་འདི་ནི་སྨྲ་བ་བོའི་སྐྱོན་གྱིས་སྐྱོན་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གེགས་ཙམ་ཞིག་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ཚིག་དང་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་བ་དག་ལ་བྱེ་བྲག་ཅི་ཡང་མེད་ན། འོ་ན་སྔར་ཁས་བླངས་པའི་ལུང་དེ་དང་འགལ་བའི་ཡུལ་ལ་བྱེ་བྲག་ཅི་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ལ། ཡུལ་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བྱེད་པར་མི་རིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་ཡུལ་གྱི་བྱེ་བྲག་འཆད་པ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་གཞུང་ལུགས་འགའ་ཞིག་ལ་མ་བརྟེན་པར་ཆོས་ཅན་གང་ལ་དཔྱོད་པ་མི་འཇུག་པའི་གཞུང་ལུགས་དེ་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེར་བརྟེན་བར་བྱ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དེས་ན་གཞུང་ལུགས་འདིའི་གགས་བྱེད་པའི་ཡུལ་ནི་ཆོས་ཅན་དེ་ཉིད་ཡིན་ལ། རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་བརྗོད་པ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་སྲིད་པའོ། །ཚིག་གི་དོན་བྱེད་ན་མི་འབྱུང་བས་བྱས་པའི་ཚད་མར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་ཚིག་བརྗོད་པའི་སྐབས་ཉིད་ལས་འོངས་པ་ཡིན་པས་དེས་གནོད་པའི་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་
Chinese
因为有垢染的缘故，那也变成有过失的。因为事物的实相没有过失，所以无过失不是这样的。为什么承许是语词的过失呢？因为颠倒陈述意义，会对说话者造成责难，即变成过失的缘故。对于由其他的意义进行推断，是领悟人的勇气，不是仅仅事物本身，如果陈述有垢染，就会对人造成责难。即使那样，也并非说比量不是量，以及同样地，法并非转移后给予安乐，不是陈述一个法的意义吗？如果问那怎么是陈述不可能的意义呢？回答说，以暗示的方式，当语词被陈述时，仅仅通过陈述的暗示，就已显示了如果那无意义就不会出现的 量本身，已经多次讲述了。同样地，法并非给予安乐，以法作为有法，是想要论典成为量，因此，法的声音的暗示也陈述了那给予安乐本身。因此，怀疑不会使语词变成有过失的，然而，是从陈述对于一个不能成立的，具有相违的两种法而来的。因此，这个承诺的意义，是因为说话者的过失而变成有过失的。如果仅仅是为了制造障碍，那么与自己的语词和承诺相违背的，没有任何差别。那么，与先前承诺的教证相违背的境，也会没有任何差别。因为境没有差别，所以不应该单独分开，这是过失。有些人解释境的差别，是因为不依赖一些宗派，对于任何有法不进行观察的宗派，那是不存在就不会出现的缘故。因此，仅仅是中间要做的事情，因此，这个宗派的障碍的境就是那个有法本身，而陈述与自己的语词相违背，在一切情况下都是可能的。如果语词的意义如果不成立，那么所做的被认为是量，那是因为从语词陈述的场合本身而来，因此以那损害所要陈述的
English
Because it is tainted, it also becomes faulty. Because the reality of things is without fault, it is not faultless in this way. Why is it accepted as a fault of words? Because stating the meaning in a reversed way will cause criticism to the speaker, that is, it becomes a fault. For inference based on other meanings, it is the understanding of a person's courage, not just the thing itself. If a tainted statement is made, it will cause criticism to the person. Even so, it is not saying that inference is not a valid means of knowledge, and similarly, is it not stating the meaning of a single dharma that dharma does not transfer and give happiness? If asked how that is stating an impossible meaning, the answer is, in an implied way, when words are stated, just through the implication of the statement, it has already shown that if that is meaningless, it will not appear as the valid means of knowledge itself, which has been explained many times. Similarly, dharma does not give happiness, by making dharma the subject, it is wanting the treatise to be a valid means of knowledge, therefore, the implication of the sound of dharma also states that it gives happiness itself. Therefore, doubt does not make words become faulty, however, it comes from stating two contradictory dharmas that cannot be established for one thing. Therefore, this meaning of the promise becomes faulty because of the speaker's fault. If there is no difference between contradicting one's own words and promises just for the sake of creating obstacles, then there will be no difference in the object that contradicts the previously promised scripture. Because there is no difference in the object, it should not be separated, this is a fault. Some people explain the difference in the object, because without relying on some tenets, the tenet that does not allow examination of any subject is the reason why it will not appear if it does not exist. Therefore, it is only the thing to be done in the middle, therefore, the object of the obstacle of this tenet is that subject itself, and stating something that contradicts one's own words is possible in all cases. If the meaning of the words is not established, then what is done is considered a valid means of knowledge, because it comes from the occasion of the statement of the words themselves, therefore, with that harming what is to be stated