Tibetan
ཤུགས་ཀྱིས་འོངས་པ་འདིའི་ཚད་མ་ནི་འདོད་པའི་ཡུལ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་བསམ་བ་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཡང་སྤྱིའི་དོན་རྟོགས་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ངག་བརྗོད་ལ། སྤྱིའི་དོན་ལ་ཚད་མར་བསྟན་པར་མི་འདོད་ན་ནི་སྨྲ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །བརྗོད་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་འོངས་པ་གང་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་འདོད་པ་ཡིན་ལ། གཞན་ནི་བཀག་པའི་ཕྱིར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བརྗོད་པའི་དུས་ན་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་གེགས་བྱས་ན་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། འདོད་བ་གཅིག་དང་འདོད་བ་གཞན་འགལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚིག་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ནི་གེགས་སུ་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཚད་མར་འདོད་བས་གནོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བདག་གམ་གཞན་ཡང་རུང་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མཐོང་བས་དག་འཇུག་བ་ནི་ཡིད་ཆེས་པས་ཡིན་ལ། དེའི་ཚིག་ནི་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁས་བླངས་པར་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དོ། །བསམ་པའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་ཚིག་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པས་ཁྱད་པར་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གེགས་བྱེད་པ་ནི་ཡང་ཅིར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཚིག་དོན་ལ་ངེས་བ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་རང་གི་དོན་གྱིས་དོན་གཞན་གྱི་གེགས་བྱེད་པར་འགྱུར་ན། ཚད་མ་མ་ཡིན་བ་ནི་དོན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྟོབས་མཚུངས་བ་ཡིན་ལ། སྟོབས་མཚུངས་བས་གེགས་བྱེད་བ་ཡིན་ནོ། །འགལ་བདག་གཅིག་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྣམ་བ་གཉི་གས་སྟོང་བ་ཡང་མི་ རུང་བའི་ཕྱིར། ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་གཉི་གའི་དོན་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ལ། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་ནི་ཕན་ཚུན་གེགས་སུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས་ཤེ་ན། བཤད་པ། གང་གི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་ངག་གཉིས་པོ་དེ་ལ་གཅིག་ཚད་མ་ཡིན་ན་དེ་གཉི་ག་གྲུབ་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་གྱི། གང་གིས་ཀྱང་གང་ལ་གེགས་བྱེད་པར་ནི་མི་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །གང་དུ་གཉི་ག་ཡོད་མེད་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དེར་གེགས་སུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཐེ་ཚོམ་གྱི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ནི་གཉི་ག་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། །དེས་ན་གེགས་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ལས་གེགས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་གཉི་ག་གྲུབ་པ་ཉིད་ག་ལས་ཤེ་ན། བཤད་པ། ཚད་མའི་ཚིག་གིས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་ག
Chinese
以势而来之量，并非是欲求之境，然而是外境之义境。如是思量虽非量，然为通达总义之故而语。若不欲于总义示为量，则不言说。由言说之势而来者即是欲求，余者以遮止故非欲求。于言说之时，凡是欲求者，若彼障碍所言说者，则与其自语相违，以一欲求与另一欲求相违故。彼之语与自语相违唯是障碍，然以外境之量欲求所损害则非也。是故，无论自或他，如实见义而令入者，乃由信也。其语是义之果，如是承诺极着名者，说为外果也。思量之果乃于一切语皆有，故差别成无义。障碍者复成何耶？若语于义为决定者，则自义能障碍他义，非量者乃于义生犹豫也。是故，以非量之故，力均等也。以力均等故而障碍也。相违于一自体不可能故，且空二相亦不应理故。于非量二者之义生犹豫，以生犹豫故，则成互相障碍也。以非量之故者，何耶？说云：以其若二语之中一为量，则彼二者唯成成立，然任何亦不障碍任何，是故乃非量也。于何处对二者之有无生犹豫，则于彼处成障碍，以其乃犹豫之果故。于此乃决定二者之有无也。是故非障碍也。由何而成非障碍，二者成立耶？说云：以量之语对非量
English
The valid cognition that arises by force is not an object of desire, but it is an object of external meaning. Although thinking in this way is not valid cognition, it is expressed in words in order to understand the general meaning. If one does not want to show the general meaning as valid cognition, then one will not speak. That which comes by the force of speech is desire, and the other is not desire because it is prohibited. At the time of speaking, if whatever is desired obstructs what is to be said, then it will contradict one's own words, because one desire contradicts another desire. The contradiction of that word with one's own word is only an obstacle, but it is not harmed by the desire for valid cognition of an external object. Therefore, whether it is oneself or another, entering into seeing the meaning as it is is due to faith. The word of that is the fruit of the meaning, and it is very famous to promise that it is said to be an external fruit. The fruit of thinking is present in all words, so the difference becomes meaningless. What does the obstacle become again? If the word is definite in meaning, then one's own meaning can obstruct the meaning of others, and what is not valid cognition is doubt about the meaning. Therefore, because it is not valid cognition, the strength is equal. Because the strength is equal, it is an obstacle. Because it is impossible to contradict one self, and it is not reasonable to be empty of two aspects. Doubt arises about the meaning of both non-valid cognitions, and because doubt arises, they become mutually obstructive. What is it because it is not valid cognition? It is said: Because if one of the two words is valid cognition, then those two will only become established, but nothing will obstruct anything, therefore it is not valid cognition. Wherever there is doubt about the existence or non-existence of the two, there will be an obstacle, because it is the fruit of doubt. Here, there is certainty about the existence or non-existence of the two. Therefore, it is not an obstacle. How does it become non-obstacle, how are the two established? It is said: With the word of valid cognition, to non-valid cognition
Tibetan
ནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དུ་གང་ཞིག་གནོད་པར་བྱས་པ་དང་གྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་གཉི་ག་ཡང་དེ་ལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར་གང་ལས་གེགས་སུ་འགྱུར། གལ་ཏེ་ཚད་མས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་གནོད་ན། །འོ་ན་ནི་བསྟན་བཅོས་གེགས་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འོན་ཀྱང་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར་རྒོལ་བ་དེས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་གྲུབ་པ་དང༌། ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་བསྟན་བཅོས་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དེ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པའི་མཚན་མ་ཡང་ཚད་མའོ་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པས་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། བསྟན་བཅོས་ཀྱང་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་པས་ཅི་ལྟར་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། ཁས་བླངས་པར་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་ཅི་ལྟར་ཚིག་གཅིག་ནི་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་ལ་གཞན་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན། ཁས་བླངས་བས་བྱས་པ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ན་གཉི་ག་ཡང་ཁས་བླངས་པར་ཁྱད་པར་མེད་པས་ཚད་མར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་གཉི་ག་ལ་ཡང་གནོད་པར་བྱེད་བ་ཉིད་དོ། །ཡུལ་གཅིག་ལ་ནི་གཉི་ག་གནོད་པར་བྱེད་པར་མི་འཐད་དེ། གནོད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། གནོད་པར་བྱ་བ་ནི་མེད་པ་ཡིན་ན། གཅིག་ནི་ཅིག་ཅར་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་ འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གེགས་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འཐད་དོ། །གཞན་ཡང་ཁས་བླངས་པས་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་སྨྲ་བ་ན། བསྟན་བཅོས་འདིའི་ཚད་མ་ཉིད་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པས་བྱས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ཏེ། སྔར་ཁྱོད་མི་འདོད་ཀྱང་ད་ལྟར་འདོད་པས་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་དང་རང་གི་ཚིག་ལ་ཐེ་ཚོམ་གྱི་འབྲས་བུ་ཅན་གེགས་བྱེད་པ་ཡོད་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་དམ་བཅའ་བའི་སྐྱོན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ཚིག་དང་བསྟན་བཅོས་ངང་འགལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཡོད་དོ་ཞེ་ན་ཡང། གགས་བྱེད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ན་འགྱུར་ལ་རག་སྟེ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཅི་ལྟར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་གེགས་བྱེད་པ་དེ་ལས་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་བ་ཁོ་ནར་ཟད་ཀྱི་སེལ་བར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཐེ་ཚོམ་དེ་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་བསལ་བ་མེད་པར་བསྟན་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་མཚུངས་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ནོ། །ཐེ་ཚོམ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡིན་གྱི་སྐྱོན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཡུ
Chinese
为了妨害的缘故。在何处，任何事物被妨害，以及任何已成立的事物，这两者都必定存在或不存在于该处，因此从何处会变成障碍？如果量妨害了非量，那么论典就不会变成障碍，然而它本身就是妨害者。就像这样，由于立论者已经承诺，论典对于所有通过论典成立以及通过经验成立的事物都是量。因此，它在所有情况下都是妨害者。通过事物力量进入的特征也被认为是量，因此知道它是妨害者。如果论典也被承诺为量，那么怎么会不是妨害者呢？即使承诺没有区别，但为什么一个词既是量又是非量，因此既是妨害者，而另一个词不是量呢？如果承诺所做的是量本身，那么两者在承诺上没有区别，因为在量上没有区别，因此对两者来说都是妨害者。对于同一个境，两者都作为妨害者是不合理的，因为妨害者是存在的，而被妨害的事物是不存在的，一个事物同时存在和不存在是矛盾的。因此，作为障碍者才是合理的。此外，如果说通过承诺本身就是妨害者，那么这个论典的量本身就是由人的意愿所完成的，因为你以前不希望，但现在希望它完成。如果论典和你自己的话语有怀疑的结果，有障碍存在，即使那样也不是立誓的过失，显示这个的就是“如果”这个词。如果存在任何与自己的话语和论典相矛盾的事物，那么，如果变成障碍的过失，那就要看情况了。即使那样，怎么会是宗派的过失呢？根本不是。为什么呢？因为障碍者只会使要证明的事物变成怀疑，而不会消除它。怀疑对于没有消除过失的陈述也是存在的，因此是相同的，因此不是宗派的过失。怀疑是宗派的功德，而不是过失，因为怀疑是
English
For the sake of hindering. Wherever anything is hindered, and whatever is established, both must either exist or not exist there, so from where would it become an obstacle? If a valid cognition harms a non-valid cognition, then the treatise would not become an obstacle, but it itself is the harmer. Like this, because the proponent has promised, the treatise is a valid cognition for all things established by the treatise and established by experience. Therefore, it is a harmer in all cases. The characteristic that enters by the power of things is also known as a valid cognition, so it is known to be a harmer. If the treatise is also promised to be a valid cognition, then how is it not a harmer? Even if there is no difference in promise, how can one word be both a valid cognition and a non-valid cognition, therefore a harmer, while another is not a valid cognition? If what is done by promise is a valid cognition itself, then there is no difference in promise for both, because there is no difference in validity, therefore it is a harmer for both. It is not reasonable for both to be harmers in the same object, because the harmer exists, and the thing to be harmed does not exist, it is contradictory for one thing to exist and not exist simultaneously. Therefore, it is reasonable to be an obstructer. Furthermore, if it is said that it is a harmer through promise itself, then the validity of this treatise itself, which is done by the desire of a person, is completely fulfilled, because you did not want it before, but now you want it to be fulfilled. If the treatise and one's own words have an obstacle with the result of doubt, even then it is not a fault of the pledge, what shows this is the word "if." If there are any contradictions between one's own words and the treatise, then, if it becomes a fault of obstruction, it depends on the situation. Even then, how is it a fault of the side? It is not at all. Why? Because the obstructer only makes the thing to be proven into doubt, but does not eliminate it. Doubt is also present for statements that do not eliminate faults, therefore it is the same, therefore it is not a fault of the side. Doubt is a quality of the side, not a fault, because doubt is