Tibetan
ན་ཚིགས་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཏན་ཚིགས་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རབ་ཏུ་སྦྱར་བའི་བྱེད་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ གྲུབ་པ་དང་བསལ་བ་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་མེད་པས་བྱས་པས་བསལ་བ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་གྲུབ་པ་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ཉིད་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་བྱེད་པའི་ཡུལ་ཡིན་ལ་དེས་ན་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པ་ནི་དེ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་འགྱུར་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། བསལ་བ་བཞིན་ནོ། །གང་དག་བསལ་བ་ཕྱོགས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་ཚིག་ཙམ་ཡིན་ནམ། འོ་ན་ཏེ་རིགས་པས་ཐོབ་པ་ཡིན་ཞེས་ཉེ་བར་བཀོད་ནས། གཞུང་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་དག་གི་ལྟར་ན། འགལ་བ་དག་ནི་གཅིག་ལ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་པར་བྱ་བར་འགྱུར་བས། ཐེ་ཚོམ་གྱི་ཡུལ་ལ་རྟགས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་དང་འབྲེལ་བ་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་འབྲེལ་བ་དཀའ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་ཕྱོགས་ཡིན་ལ། བསལ་བ་ནི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཙམ་ལ་འགྱུར་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་དག་ཉིད་ཀྱིས་བསལ་བ་ཕྱོགས་མ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་བཞིར་བཤད་ཅེ་ན། བཤད་པ། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དབྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། དབྱེ་བ་རྒྱུར་བྱས་ནས་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པ་དེ་ནི་རྣམ་པ་བཞིར་བརྗོད་དོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་ཕྱེ་བས་ན་ཞེས་བྱ་བས་ནི། དངོས་པོ་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཅིག་དང༌། བརྟགས་པའི་འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་ལ་བརྟེན་ནས་ཁས་བླངས་པའི་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་སོ།། ཅི་ལྟར་དངོས་པོ་གནོད་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཁས་བླངས་པ་གཞན་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པ་ལའོ། །ཁས་བླངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་ཅན་ཁས་བླངས་པས་ཁས་བླངས་པའི་བསྟན་བཅོས་མཚོན་པའོ། །ཁས་བླངས་པའི་བསྟན་བཅོས་ནི་འབྲས་རྟགས་ཏེ། དོན་གྱི་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་རྟགས་ཡིན་ནོ། །འགྲོ་བ་ལ་གྲགས་པ་འགྲོ་བའི་ལུགས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་རང་བཞིན་རྟགས་ཏེ། རང་བཞིན་གྱི་མིང་ཅན་དོན་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་འགྲེལ་བར་བཤད་པ་ནི་ཡིད་ཆེས་ པའི་ཚིག་ནི་འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རྟགས་ཡིན་ལ། གྲགས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རྟགས་ཡིན་ནོ། །གྲགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་པར་རྟོག་པ་ལ་གནས་པ་ཉིད་ནི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཏན་ལ་ཕེབས་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་ཚིག་འབྲས་བུའི་རྟགས་སུ་འགྱུར་བ་ཡིད་ཆེས་པ་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། བདག་གམ་གཞན་ནི་ཡིད་ཆེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་ལྟ་བུའི་ཁྱད་པར་ཅན་ཞིག་ཅེ་ན། གང་ལ་དོན་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་ཏེ་ཅི་ལྟར་གནས་པ་བདེན་པའི་དོན་མཐོང་བ་ཡོད་པ་དེའི་སྒོ་ནས་ངག་འཇུག་པ་སྟེ། དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མཐོང་བས་འཇུག་པ་དེ་འདྲ་བའི་ངག་གང་ལ་ཡོད་པའོ། །དེ་ལྟར་འདོད་པ་སྟེ། མངོན་པར་འདོད་པ་ནི་ཡིད་ཆེས་པ་ཡིན་ཏེ། བདག་གམ་གཞན་ཡང་རུང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྨྲ་བ་ནི་ཡིད་ཆེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །གང་གི་ཕྱིར་དེའི་ཚིག་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་གྱི་དངོས་པོ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཉིད་མེད་ན་མི་འཇུག་པ་དེའི་ཕྱིར་དོན་དེའི་འབྲས་བུར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡིད་ཆེས་པའི་ཚིག་གི་མཚན་ཉིད་རང་གི་འབྲས་བུས་ཡང་དག་པར་བསྟན་པའི་དོན་དེ་ཡང༌། རང་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རང་གི་ངོ་བོ་དང་འགལ་བར་ཁས་བླངས་པའི་གེགས་བྱེད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདིར་གེགས་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་གནས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱོགས་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟར་ནི་རེ་ཞིག་གནོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །བསྟན་བཅོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་ཆེས་པའི་ཚིག་སྟེ། དོན་གྱི་འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་དུ་མཚུངས་པས་ནའོ། །བསྡུས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྲེགས་ནས་གནོད་པར་བྱེད་པ་གཅིག་ཏུ་སློབ་དཔོན་གྱིས་བརྗོད་དོ། །གལ་ཏེ་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་གཉི་ག་མཚུངས་ཀྱང་གཞན་དག་གིས་འདི་གཉིས་ཐ་དད་པར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཅིའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་གྱིས་གནོད་པ་གཅིག་ཏུ་བརྗོད་ཅེ་ན། སྐབས་ཀྱི་རྟེན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །འདི་ལྟར་མངོན་པར་འབྲེལ་ཏེ། འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཡིད་ཆེས་པའི་ཚིག་འདི་རང་གི་ཚིག་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཐ་དད་པར་བརྗོད་པ་མཛད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མཚུངས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། །འདྲ་བ་འགའ་ཞིག་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཡིན་ནོ། །འདྲ་བ་དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། ཅི་ལྟར་ཞེས་སྨོས་སོ། །བདག་ཉིད་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་ངའི་ཚིག་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞན་ལ་ཁས་ལེན་པ་དེ་ལྟ་ན་སྨྲས་པ་ལ་ཚིག་བརྗོད་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངའི་ཚིག་ལས་དོན་འདི་རྟོགས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་གཞན་ལ་སྨྲ་བ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་དང་ལྡན
Chinese
因此，论式是无意义的。因此，因为论式是无意义的。完全结合的施作处所不是，成立和排除是相同的。因此，以无意义所作的排除，因为不是论式的处所的成立和不共，怀疑本身是论式的施作处所，因此是宗。成立仅仅依赖于此而变化，因此是相似宗，如同排除一样。有些人说排除不是宗，这仅仅是言辞吗？或者说，如果以理智获得，那么接近地陈述，按照那些理解论典的人的观点，矛盾对于一个来说是不可能成为正确的知识的，因此不是宗，仅仅需要说这些。因为在怀疑的处所陈述论式等等，与此稍微关联也是困难的。因此，论式的处所是宗，排除不是处所的缘故，仅仅是对此变化的宗的过失。如果正量本身排除不是宗，那么如何说是四种呢？回答说，是随后的比量的差别，以差别为原因，现量和比量所损害的，说是四种。以比量分为三种的缘故，事物者的比量一种，观察的果和自性依赖于承诺的差别两种。如同事物损害一样，承诺也损害其他。对于此，是指现量等。承诺是指有境的承诺，表示承诺的论典。承诺的论典是果相，是成为意义的果的相。对于行者来说，名声是行者的规律，安立是自性相，是自性的名称，是理解意义的支分。详细解释说，可信的词是果的体性的相，名声是自性的体性的相。名声等等
English
Therefore, the argument is meaningless. Therefore, because the argument is meaningless. The place of action that is completely combined is not, establishment and elimination are the same. Therefore, elimination done with meaninglessness, because it is not the place of argument, the establishment and the uncommon, doubt itself is the place of action of the argument, therefore it is the subject. Establishment changes only by relying on this, therefore it is a pseudo-subject, just like elimination. Some people say that elimination is not the subject, is this just words? Or, if it is obtained by reason, then state it closely, according to the views of those who understand the scriptures, contradiction cannot be a correct knowledge for one, therefore it is not the subject, it is only necessary to say these. Because stating the sign in the place of doubt, etc., it is difficult to relate to this even slightly. Therefore, the place of argument is the subject, and elimination is not the place, it is only the fault of the subject that changes to this. If valid cognition itself eliminates that it is not the subject, then how is it said to be four types? Answer, it is a distinction of subsequent inference, with distinction as the cause, what is harmed by direct perception and inference is said to be four types. Because inference is divided into three types, one inference of the objectifier, and two types of distinctions of commitment based on the observed result and nature. Just as the object harms, so does the commitment harm others. For this, it refers to direct perception, etc. Commitment refers to the commitment with an object, representing the doctrine of commitment. The doctrine of commitment is the result sign, which is the sign that has become the result of meaning. For the practitioner, fame is the rule of the practitioner, the establishment is the nature sign, which is the name of nature, and is a branch that understands meaning. It is explained in detail that the credible word is the sign of the nature of the result, and fame is the sign of the nature of the nature. Fame etc.
Chinese
安住于思择即是义之自性，如是决定。何时，语成为果之相，那可信者为何？我或他者是可信者。是何种差别？对于何者，如义之所是，即如其所住，具有见真实义者，由彼之门而语进入，即如义之所见而进入，于何者有如是之语。如是希求，显现希求即是可信者，我或他者皆可，说不颠倒者即是可信者，是为同义语。何故彼之语，若无如是义之事物不颠倒者则不入，故彼义被认为是果。可信语之体性，以自之果真实显示之义，亦即，从自颠倒，与自之体性相违，承诺之障碍者，于此，是成为障碍者而安住之方，现在暂时是想要损害之义。论典之所说，是可信之语，以与义之果的体性相同之故。总而言之，烧毁后损害为一，导师说。若二者于义之果本身相同，然其他则说此二者相异，为何导师说损害为一？说及场合之所依等。如是明显相关联，依赖于果本身无有差别，此可信之语与自之语一同说为相异，彼是为显示相同之故。为理解某些相似之处之义。彼相似之处为何？如是说。自己不是量之意思是： 若我的话语，若无所说之义则不生起，如是对他人承诺，如是说者则会说出话语，否则不是，因为没有必要。从我的话语中理解此义，如是对他人说。自己的话语具有可理解之义。
English
Remaining in contemplation is the very nature of meaning, thus it is determined. When speech becomes a sign of the result, what is that which is credible? Self or other is credible. What kind of distinction is it? For whom, as the meaning is, that is, as it abides, there is seeing of the true meaning, through that door speech enters, that is, entering by seeing the meaning as it is, for whom there is such speech. Thus it is desired, manifest desire is credible, self or other is fine, speaking without reversal is credible, that is the synonym. Why is it that his speech, if there is no such thing of meaning that is not reversed, then it does not enter, therefore that meaning is considered as the result. The nature of credible speech, the meaning of truly showing with its own result, that is, from oneself reversed, contradicting one's own nature, the obstacle of promise, here, it is the side of becoming an obstacle and abiding, now temporarily it is wanting the meaning of harm. What is said in the treatise is credible speech, because it is the same as the nature of the result of meaning. In short, burning and harming as one, the teacher says. If the two are the same in the result of meaning itself, but others say that these two are different, why does the teacher say that harm is one? Speaking of the basis of the occasion and so on. Thus it is clearly related, relying on the fact that there is no difference in the result itself, this credible speech is said to be different together with one's own speech, that is to show the same. For the sake of understanding some similarities. What is that similarity? It is said like this. The meaning of oneself not being valid is: If my words, if there is no meaning to be said, then it does not arise, thus promising to others, thus the speaker will speak words, otherwise it is not, because there is no need. Understand this meaning from my words, thus it is said to others. One's own words have understandable meaning.