Tibetan
་པར་སྟོན་པས་ནི་ཚིག་དོན་གྱི་འབྲས་བུར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་ལ་མི་འཁྲུལ་པ་དེ་ལྟ་ན། དེ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཚིག་དོན་གྱི་འབྲས་བུར་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཅན་གྱི་མཐོང་བས་སྦྱར་བ་ཡིན་ནའོ། །དེའི་ཕྱིར་སྨྲ་པོ་ཚིག་བརྗོད་པའི་ཤུགས་ཉིད་ཀྱིས་ཚིག་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་དང༌། བདག་ཉིད་ཀྱང་དོན་ཅི་ལྟ་བཞིན་མཐོང་བར་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་བདེན་པ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་པ་དང་ཚིག་ཀྱང་མི་བདེན་པའི་དོན་ཅན་དུ་གཞན་ལ་སྟོན་པར་འདོད་ན་ནི། ཚིག་བརྗོད་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཚིག་གི་དགོས་པ་དོན་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདིར་བདག་ཉིད་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བལྟ་སྟེ། ཚིག་ཚད་མ་ཡིན་པ་ནི་བདག་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་པས་དེ་མེད་ན་དེ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བསྟན་བཅོས་ལ་མ་བརྟེན་པར་ཏེ། ཚད་མར་ཁས་བླངས་པར་དེས་གྲགས་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་དཔྱོད་པ་མི་འཇུག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གང་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བརྗོད་པར་མཛད་པའི་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ། །ཅི་ཞིག་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདྲ་བ་རྟོགས་པར་འདོད་ཅེ་ན། སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ཁྱད་པར་དཔྱོད་པའི་རྟེན་ཉིད་ལ་བསྟན་བཅོས་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་དཔྱོད་པ་གང་དུ་ཆོས་ཅན་བསྟན་བཅོས་ལ་རག་ལས་བ་དེར་བསྟན་བཅོས་རྟེན་ཉིད་དང༌། བརྟེན་པར་ཡང་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་བརྗོད་པའི་དོན་དུ་མཚུངས་པར་བསྟན་པར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཚིག་ཀྱང་བརྗོད་པའི་སྐབས་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གནོད་པ་འདི་གཉིས་སྐབས་ཀྱི་རྟེན་ཅན་དུ་མཚུངས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་ པ་མེད་པར་བཤད་པ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་དང་ལུང་དང་འགལ་བ་གཅིག་ཏུ་བྱས་པ་འདི་ལ་དཔེར་བརྗོད་པ་ཡང་འདྲ་བ་ཐ་མི་དད་པར་བསྟན་ཏོ། །གཞལ་བྱའི་དོན་ཅན་གྱི་ཚད་མ་དག་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཞལ་བྱའི་དོན་ཅན་དོན་དང་ལྡན་པའི་ཚད་མ་དག་མེད་པའོ། །དེ་དག་གི་རྟོགས་པའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་མེད་དོ་ཞེས་དོན་འགོག་པ་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ལྟར་དཔེ་བརྗོད་པ་འདི། གཉི་ག་ལ་ཡང་འདྲ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། ཚད་མ་རྣམས
Chinese
宣说者是就词义的果来宣说的。如果对于所要表达的意义没有错乱，那么它就具有能够理解的意义。又如何成为词义的果呢？如果与无意义则不会产生的见结合，也是一样。因此，说话者凭借词语表达的力量，就能显示词义若无则不生，并且自己也能如实地见到意义。如果自己不是见到真理的人，并且想要向他人显示不真实的意义，那么就不会成为词语的表达，因为不希望词语的必要性是领悟意义的自性。因此，这里说“自己若非量”，应被理解为词语不是量，因为词语是量，是因为具有自己是量的理由，如果自己不是量，那么词语也不是量。同样，不依赖论典，即在已承认为量的情况下，不应以它所著名的法性进行辨析，这与为了所要理解的意义而一同表达是相似的。为了要表达什么而想要理解相似之处呢？因为论典会损害特定情况下的法性，即辨析的所依，在辨析中，法性依赖于论典，论典既是所依，也损害所依赖的事物，但不是其他情况。想要显示这个意义与所要表达的意义相同，因为词语也是表达时的所依，所以会造成损害。因为这两种损害都显示为特定情况下的所依相同，所以说没有差别，正因为如此，将自语相违和教证相违合二为一，对于这个例子，也显示为相同而无差别。所谓“可量之义的量不存在”，是指可量之义，即具有意义的量不存在。否定的是它们的领悟之义，而不是仅仅否定其自性，因为那是经验过的。这个例子如何在这两者中都相同呢？量等
English
The speaker explains it as the result of the meaning of words. If there is no confusion about the meaning to be expressed, then it will have the meaning to be understood. How does it become the result of the meaning of words? If it is combined with the view that does not arise without meaning, it is the same. Therefore, the speaker, by the power of expressing words, can show that the meaning of words does not arise without meaning, and he himself can see the meaning as it is. If one is not a person who sees the truth, and wants to show others an untrue meaning, then it will not become an expression of words, because one does not want the necessity of words to be the nature of understanding meaning. Therefore, here, saying "if oneself is not valid cognition," it should be understood that the word is not valid cognition, because the word is valid cognition because it has the reason that oneself is valid cognition, and if oneself is not valid cognition, then the word is also not valid cognition. Similarly, not relying on treatises, that is, in the case of having been accepted as valid cognition, one should not analyze the dharma that is famous for it, which is similar to expressing it together for the meaning to be understood. Why do you want to understand the similarity in order to express what? Because the treatise harms the dharma in a specific situation, that is, the basis of analysis, in the analysis, the dharma depends on the treatise, the treatise is both the basis and harms the dependent thing, but not other situations. It is intended to show that this meaning is the same as the meaning to be expressed, because the word is also the basis of expression, so it will cause harm. Because these two harms are shown to be the same as the basis in a specific situation, it is said that there is no difference, and for this reason, combining self-contradiction and scriptural contradiction into one, for this example, it is also shown to be the same and without difference. The so-called "valid cognition of measurable meaning does not exist" means that measurable meaning, that is, valid cognition with meaning, does not exist. What is negated is their meaning of understanding, not just negating their own nature, because that is experienced. How is this example the same in both of these? Valid cognitions, etc.
Tibetan
་མེད་ན་ཞེས་སྨོས་སོ། །ཚད་མ་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བས་ནི་ཚིག་བརྗོད་བྱའི་དོན་དང་མ་འབྲེལ་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་ཚིག་ཉིད་ཚད་མར་འགྱུར་རོ། །ཚིག་བརྗོད་བྱའི་དོན་དང་བྲལ་བར་བསྟན་ན་ནི་དེ་བརྗོད་པ་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བསྟན་བཅོས་ཀྱང་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ན་འདོད་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འདི་གཉིས་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་འདི་དག་གིས་དམ་བཅས་པའི་དོན་ལ་གནོད་པར་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་ཚད་མ་ལུང་གིས་གཞག་པ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཅི་ལྟར་འདིར་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་གནོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ། རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ལ་གསལ་བའི་དཔེར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཚིག་བརྗོད་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་འོངས་པའི་ཚད་མ་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་ལ་ནི་འདི་འགལ་བའི་དཔེར་བརྗོད་པའི་ཕྱོགས་ཙམ་ཞིག་ཡིན་ནོ། །འདིར་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླངས་བར་བྱ་བའི་ཚིག་གི་ཚད་མ་ནི་དམ་བཅའ་བའི་དོན་འགལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཕྱོགས་འདིས་གང་དུ་གདོན་མི་ཟ་བར་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པ་དེ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དཔེར་བརྗོད་པ་ཡིན་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེ་བཤད་པ་ནི་ལུང་དང་འགལ་བ་འདི་ལས་བསལ་བར་བྱ་སྟེ། ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་གདོན་མི་ཟ་བ་ཁོ་ནར་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འཕོས་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། རིང་དུ་སོང་ཡང་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཡིན་པས་དེར་བ་དེ་བ་སྟེར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། ཆོས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །བསྟན་ བཅོས་དེ་ལ་གནོད་ན་བདེ་བ་སྟེར་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དང༌། བདེ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་དཔྱོད་པ་འཇུག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟེན་དུ་གྱུར་པ་གཞི་མེད་པ་སྟེ་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་ཡོད་ན་ཁྱད་པར་སེམས་པ་ཡིན་ན་སྤྱི་ཉིད་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་གང་ལ་ཁྱད་པར་བསམ་གཏན་མེད་པའི་རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པར་སེམས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ལ་གནོད་དུ་ཆུག་མོད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་གཞི་མེད་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཆོས་ཅན་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་འུང་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིའི་ངོ་བོ་ཆོས་ཅན་ནི། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་པས། བསྟན་བཅོས་དེ་ལ་གནོད་པར་བྱ་བ་ན་ཆོས་ཅན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་སེམས་པ་བ
Chinese
没有，这样说了。说没有量，就是说词语的表达与意义没有关联。如果所要表达的意义不存在，那么词语本身就会成为量。如果显示词语与所表达的意义分离，那么表达就会变得没有结果。同样，如果论典没有意义，那么它就不会产生，这也是所希望的。因此，由于这两者是不允许的，所以这些似乎损害了所承诺的意义。如果所立宗的法不是由量和圣教所确立的，那么论典如何在这里造成损害呢？回答说，这是对与自己言辞相违背的明显例子的陈述，因为词语表达的力量所产生的量损害了非量。对于圣教来说，这只是一个相反例子的方面。在这里，必须承诺不被鬼神所食的词语的量与所承诺的意义相违背。因此，通过这种方式，凡是承诺论典为量而不被鬼神所食的地方，都应该理解为论典的例子。所说的是，应该从与圣教相违背中排除这一点，因为作为量，必须承诺论典是绝对不被鬼神所食的。被称为“转移”的意义是，即使过了很久，因为是另一个世界，所以在那里给予牛不是给予牛，这就是论典在这里造成的损害。怎么会这样呢？说了所立宗的法等等。如果损害了论典，那么给予安乐本身，以及非安乐本身，就没有对特征的差别进行分析的介入，因为作为所依赖的基础是不存在的，即是相违的。如果存在共相，那么就会思考差别，如果共相本身是相违的，那么在哪个领域没有差别思考呢？就像在兔子角等等上进行思考是不可能的。如果允许损害论典，即使是那样，又怎么会变成没有基础呢？因为依赖于将法确立为存在本身，即依赖于此。共相的自性法是论典的安立，因此，在损害论典时，因为没有法，所以差别思考
English
If not, it is said. To say that there is no valid cognition is to say that the expression of words is not related to meaning. If the meaning to be expressed does not exist, then the word itself becomes valid cognition. If it is shown that the word is separate from the meaning to be expressed, then that expression becomes fruitless. Similarly, if the treatise has no meaning, then it will not arise, which is also what is desired. Therefore, since these two are not allowed, these seem to harm the meaning that has been promised. If the subject of the thesis is not established by valid cognition and scripture, then how does the treatise cause harm here? It is said in reply: This is a clear example of contradicting one's own words, because the valid cognition that arises from the force of the expression of words harms non-valid cognition. For scripture, this is only one aspect of an opposing example. Here, the valid cognition of the words that must be promised not to be eaten by demons contradicts the meaning of the promise. Therefore, in this way, wherever it is promised that the treatise is valid cognition and is not eaten by demons, it should be understood as an example of a treatise. What is said is that this should be excluded from contradicting the scripture, because as valid cognition, it must be promised that the treatise is absolutely not eaten by demons. The meaning of what is called "transfer" is that even after a long time, because it is another world, giving a cow there is not giving a cow, and this is the harm caused by the treatise here. How is this so? The subject of the thesis, etc., has been mentioned. If the treatise is harmed, then giving happiness itself, and non-happiness itself, there is no intervention in analyzing the difference in characteristics, because the basis on which it depends does not exist, i.e., it is contradictory. If there is a universal, then the difference will be thought of, and if the universal itself is contradictory, then in what field is there no difference in thought? Just as it is impossible to think about rabbit horns, etc. If it is allowed to harm the treatise, even so, how does it become without a basis? Because it relies on establishing the dharma as existence itself, i.e., it relies on this. The nature of the universal dharma is the establishment of the treatise, therefore, when harming the treatise, because there is no dharma, the difference is thought of