Tibetan
ནིཥྛའི་རྐྱེན་དེས་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་མ་གྲུབ་པ་འགོག་པར་བྱེད་དོ། །དཔེར་ན་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་བུམ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བྱས་པ་ཉིད་དཔྱོད་པ་ལ་མ་གྲུབ་ཀྱང༌། དེའི་ཚེ་རྒོལ་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། གྲངས་ཅན་ལ་དཔེ་མ་གྲུབ་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་བརྗོད་པ་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །རྒོལ་བ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འདོད་པའི་སྒྲས་བསལ་བར་བྱ་བ་གཞན་དག་ཀྱང་སྟོན་པའོ། །མི་འདོད་པ་དང་འདྲེས་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་ནོ། །འདོད་པ་འབའ་ཞིག་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་གྱི་མི་འདོད་པ་དང་འདྲེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ལ་གནོད་ན་ཡང་གཏན་ཚིགས་འགལ་བའི་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་ཞིང༌། ཕྱོགས་ལ་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་གནོད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལས་མ་འདས་པར་ཅི་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་བཀག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བཀག་ན་སྐྱོན་ཡིན་གྱི་གཞན་དང་འདྲེས་པ་བཀག་པས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདྲེས་པ་བཀག་ཀྱང་སྐབས་སུ་བབ་པ་ལ་གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།། མི་འདོད་པ་དང་འདྲེས་པའི་དཔེར་བརྗོད་པ་ནི། མི་འདོད་པ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་དང་ལྷན་ཅིག་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་གང་ལ་ཡོད་པའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དེ་ནི་མི་འདོད་པ་དང་འདུས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་པ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བཞིན་ཏེ། བརྟེན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ནི་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་མང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གང་ཞིག་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲའི་ཞར་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དུས་སུ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་བཤད་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་སྐབས་སུ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཕྱོགས་སུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་བསལ་བ་ ཡིན་ནོ། །སྐབས་སུ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པ་བཤད་པ་ནི། དཔེར་ན་སྒྲ་མི་རྟག་པའམ་རྟག་པ་ཡིན་ཞེས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་སྒྲ་ལ་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པའི་བསྟན་པའམ་འཇིག་པ་ཤེས་པར་འདོད་པ་ཡིན་ལ། ཤེས་པར་འདོད་པ་ཡང་སྐབས་ཡིན་ནོ། །མི་རྟག་པ་འབའ་ཞིག་པོའི་སྐབས་དེར་སྒྲ་ལས་ཐ་དད་པར་ཉན་པའི་དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་སྒྲ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་སྤྱི་དེ་དང་ལྡན་པ་གཅིག་ལ་འདུ་བ་དེ་གང་ལ་ཡོད་པའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དེ་དང་སྒྲ་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁྱད་པར་དང་བཅས
Chinese
由于确立的缘故，能阻止论式和比喻不成办。例如，说“声音是无常的，因为是所作性，如瓶子一样”，对于所作性本身，在分析时即使不成办，但那时敌论者并不认为是需要成立的，并且数论者虽然比喻不成办，但不认为是需要成立的，因此，说这些就像不是宗一样。以“敌论者自己”等，显示了以“意乐”之语所要遣除的其他。与不意乐相杂的不是所立宗。唯一意乐的才是所立宗，与不意乐相杂的则不是。正因为如此，即使损害它，也不会变成论式相违的过失，并且也不会变成正量损害宗的过失，这是要表达的意义。为什么呢？因为没有阻止不超出所要成立的如何成为所要成立的。如果遮止了什么是所要成立的，那就是过失，遮止了与其他的相杂则不是，因为即使遮止了相杂，也不会损害应时的。举例说明与不意乐相杂：不意乐与虚空的功德本身一同包含在一个意义中的，那在何处具有的无常性，那就是与不意乐相合的，同样也成立那不存在，因为依赖性的自性功德什么也没有，已经多次阐述了。凡是自己声音的顺带，在随念的时候，因为不是没有就不生起，因此，仅仅依靠正量是不行的，正是因为阐述了这个，所以遣除了在宗中显示不了应时。阐述不了应时是：例如，声音是无常或者常，仅仅通过体验而成立的声音，想要知道世间中著名的显现或者坏灭，想要知道也是应时。仅仅是无常的应时，在那里，与声音相异，由听觉所取，称为声音的那个总相，与具有它的一个包含，那在何处具有的无常性，就是与声音具有，这是具有差别的。
English
The reason of establishment prevents the non-establishment of the argument and the example. For example, saying "sound is impermanent because it is produced, like a pot," even if the producedness itself is not established upon examination, the opponent does not consider it something to be proven at that time, and although the example is not established for the Samkhyas, they do not consider it something to be proven. Therefore, stating these is like not being the subject. "By the opponent himself," etc., shows that other things to be eliminated by the word "intention." What is mixed with non-intention is not the proposition to be established. Only what is intended is the proposition to be established, not what is mixed with non-intention. For that very reason, even if it harms it, it will not become the fault of a contradictory argument, and it will not become the fault of a valid scripture harming the subject. This is the meaning to be expressed. Why? Because there is no prevention of how what is not beyond what is to be established becomes what is to be established. If what is to be established is prevented, that is a fault, but preventing what is mixed with others is not, because even if what is mixed is prevented, it does not harm what is timely. An example of what is mixed with non-intention: non-intention together with the qualities of space itself, included in one meaning, that impermanence that exists in what place, that is combined with non-intention, and similarly it also establishes that it does not exist, because there are no dependent qualities of nature at all, it has already been explained many times. Whatever is incidental to one's own sound, at the time of recollection, because it is not that it does not arise if it is not there, therefore, it is not permissible to rely solely on valid scripture, it is precisely because of explaining this that it eliminates showing what is not timely in the subject. Explaining what is not timely is: for example, sound is impermanent or permanent, the sound established merely through experience, wanting to know the famous appearance or destruction in the world, wanting to know is also timely. Only in the case of impermanence, there, different from sound, taken by the sense of hearing, that generality called sound, with one inclusion that possesses it, that impermanence that exists in what place, is possessed with sound, this is with distinction.
Tibetan
་པའི་སྤྱི་རྟག་པ་ཉིད་དེ་དང་འདྲ་བའི་སྐབས་མ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །གལ་ཏེ་དེ་འདྲ་བའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་བྱེ་བྲག་པའི་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཅི་ལྟར་སྐབས་མ་ཡིན་པ་ཕྱོགས་སུ་བྱས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་པའམ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ལས་གྲགས་པའི་ཆོས་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཅན་དུ་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། གཉི་ག་ཡང་བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པའམ། ཕྱིར་རྒོལ་བ་བསྟན་བཅོས་ལས་གྲགས་པ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དེ་རྟོགས་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡིན་ན་ནི། བསྟན་བཅོས་ལས་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་དོན་དེ་ཕྱོགས་སུ་བྱེད་པར་རིགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཕྱིར་རྒོལ་བ་དེ་རྟོགས་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ནི་ཁྱེད་ཀྱི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཡིན་ཞེས་འདྲི་བ་ལས་ཤེས་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་པའམ། དེ་རྟོགས་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ན། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མ་འབྲེལ་བའི་དོན་བརྗོད་པ་ནི་སྐབས་སུ་མ་ཁོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྣ་གཏང་པར་མི་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་གཉི་ག་བསྟན་བཅོས་ལས་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་མི་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ལ་མི་བརྟེན་པར་འཇིག་རྟེན་ལ་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་འགའ་ཞིག་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ན་སྐབས་མ་ཡིན་པ་རབ་ཏུ་མ་གྲགས་པ་ཉིད་ཕྱོགས་སུ་བྱེད་པའི་གོ་སྐབས་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། རྒོལ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སྐབས་སུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱིས་རྣ་བླགས་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་པས་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྐབས་སེམས་ པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཤེས་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྐབས་ཡིན་ཏེ། རྣ་གཏད་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གཉི་ག་བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ན། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་སྐབས་སུ་བབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། རྒོལ་བ་འབའ་ཞིག་བརྟེན་བས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་ཕ་རོལ་པོ་དག་ཕྱིར་རྒོལ་བ་སྤྱི་རྟོགས་པ་དོན་དུ་གཉར་ན་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །དེའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་གྱིས་སྤྱི་འཕེན་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་དེ་གྲུབ་ན་འདོད་པའི་སྤྱི་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། ཁྱད
Chinese
就像普遍的常法本身与此相似的情况不成立一样。如果像这样的无常本身不是个别的意愿吗？那么，这怎么能被视为不成立的一方呢？回答说：依赖于论典等，因为从论典中广为人知的法等被完全视为有法。或者，两者都依赖于论典。如果反驳者想要理解论典中广为人知的无常本身，那么将论典中广为人知的意义作为一方是合理的。反驳者想要理解的是，可以通过询问“你的无常本身是什么样的”来了解。如果不是这样，也就是说，不依赖于论典，或者不想要理解它本身，那么陈述与论典意义的完全把握无关的意义，因为没有不包含在情况中的，所以不应该倾听。因此，辩论者和反驳者都不依赖于论典中广为人知的有法，因此不依赖于论典，而是在完全思考世间广为人知的无常本身等某些事物时，没有机会将不成立的、不广为人知的本身作为一方。这样说，辩论者想要追求的意愿本身并不是情况。因为不值得他人倾听，所以不是要证明的对象，并且是因为正在思考证明的情况。反驳者想要知道的是情况，因为值得倾听本身就是要证明的对象。因此，如果两者都依赖于论典，那么论典的意义就会成为情况，而不仅仅是辩论者依赖。现在，为了向对方表明，如果反驳者想要理解普遍的，那么理解个别的是必要的，所以说了“如果通过个别”等。它的意思是：因为个别会抛弃普遍，所以如果个别成立，那么就会成立所希望的普遍本身，并且个
English
It is like the general permanence itself, like the case where it is not similar to it. If such impermanence itself is not the desire of the particular? How is it made a party to the inappropriate occasion? It is said that it depends on the treatise, because the Dharma, etc., which is known from the treatise, is completely taken as the subject of Dharma. Or, both depend on the treatise. If the opponent wants to understand the impermanence itself, which is known from the treatise, then it will be reasonable to make the meaning widely known from the treatise as a party. The fact that the opponent wants to understand it will be known from asking what kind of impermanence you have. If it is not so, that is, if it does not depend on the treatise, or if it is not the desire to understand it, then stating the meaning that is not related to the complete grasp of the meaning of the treatise will not be listened to because there is no lack of inclusion in the occasion. Therefore, since both the debater and the opponent do not rely on the Dharma which is widely known from the treatise, they do not rely on the treatise, but when they fully contemplate some things such as the impermanence itself which is widely known in the world, there is no opportunity to make the occasion inappropriate, not widely known itself as a party. It is said that the desire of the debater to pursue is not the occasion. Because it is not worthy of being listened to by others, it is not the object to be proved, and because it is the occasion of thinking about proving. The opponent's desire to know is the occasion, because the very act of listening is the object to be proved. Therefore, if both rely on the treatise, then the meaning of the treatise will become the occasion, but not only the debater relies on it. Now, in order to show the other party that if the opponent wants to understand the general, then it is necessary to understand the particular, so it is said, "If by the particular," etc. Its meaning is: Because the particular abandons the general, if the particular is established, then the desired general itself will be established, and the