Tibetan
ནི་ལོག་པར་རྟོགས་པ་བསལ་བའི་དོན་ཁོ་ནར་ཡིན་ནོ། །དོན་འདི་ཉིད་བཤད་པ་ནི། རྒྱུ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བསལ་བྱ་རྣམ་པར་གཅད་པར་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་འདོད་པའི་ཡུལ་མ་ཁྱབ་པ་དང༌། ལྡོག་པ་མི་འདོད་པའི་ཡུལ་ལ་ཧ་ཅང་ཁྱབ་ཆེས་པ་དག་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཚིག་ གང་གིས་མ་ཁྱབ་པ་དང་ལྡོག་པ་སྤོང་བ་དེ་བཤད་པ་ནི། བདག་ཉིད་དང༌། ཚིག་ཕྲད་དང༌། ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་དག་སྟེ། མ་བསལ་བ་དང་བཅས་པ་དེ་རྣམས་ནི་ལྡོག་པ་སྟེ། ཧ་ཅང་ཁྱབ་ཆེས་བསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པ་དང་མ་གྲུབ་ཀྱང་སྒྲུབ་བྱེད་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་དང༌། བསྟན་བཅོས་ལ་མཐོང་བ་དང༌། བསལ་བ་མངོན་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་པ་དག་ཕྱོགས་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་ཚིག་འདི་རྣམས་ཉེ་བར་བཀོད་པ་བྱས་སོ། །འདོད་པའི་སྒྲ་ནི་མ་ཁྱབ་པ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདོད་པ་སྨོས་པས་ནི་དོན་དེ་མ་བརྗོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་སྐབས་ཀྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ནི་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཅི་ནས་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་ནི་སྨྲས་པ་ཙམ་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པས་མ་ཁྱབ་པ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཚིག་འདི་དག་མ་ཁྱབ་པ་དང་ཁྱབ་ཆེས་བ་ལས་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ། གང་ཞིག་མངོན་པར་བཞེད་ཅེ་ན། བཤད་པ། བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་བླངས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རིགས་པའི་སྒོ་ལས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ནི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བཤད་དོ། །འདིར་ཡང་འདོད་པ་དང་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒྲ་དག་གི་དོན་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་འདི་ཉིད་འདོད་པ་ཡིན་གྱི། མཚན་ཉིད་འདི་ནི་སློབ་དཔོན་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་ནི་བཤད་པར་མི་བྱའོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཚིག་དག་མ་ཁྱབ་པ་དང་ཁྱབ་ཆེས་པ་གཅད་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ན་དེའི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་པ་གང་ཡིན་ཞེས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱིས་དྲི་བར་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། །ཡང་ཅི་ལྟར་ན་འདི་དོན་དམ་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་བཟློག་པར་བྱ་བ་དེ་རྣམས་ལ་ནི་ཕྱོགས་ཉིད་མེད་དོ། །ཅི་ལྟར་ཕྱོགས་ཉིད་མེད་ཅེ་ན། བསལ་བའི་ཡུལ་ལ་ནི་བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་ལེན་པ་གནོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ལྷག་མ་གྲུབ་པ་དང༌། མ་གྲུབ་ཀྱང་སྒྲུབ་བྱེད་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་དང༌། སྨྲས་པ་ཙམ་དང༌། རང་ཉིད་འདོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་ནི་མཚན་ཉིད་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཉིད་མེད་དོ། །དེས་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ནའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །མ་ཁྱབ་བ་དང་ཁྱབ་ཆེས་པ་ཟློག་པར་ བྱེད་པ་འདི་དག་གིས་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་ཁས་བླངས་པ་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོན་གྱིས་རྣམ་པར་གཞག་པར་འགྱུར་བ་དེས་ན་དོན་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་ངག་བཞིན་ནི་དགོས་པར་མི་བྱའོ། །གལ་ཏེ་མ་ཁྱབ་པ་དང་ཁྱབ་ཆེས་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་འདོད་པ་སྨོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་བཟློག་པར་གྲུབ་པས་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་དོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། བཤད་པ། ལོག་པར་རྟོགས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འདིར་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །བསྟན་བཅོས་ལས་མཐོང་བའི་ཆོས་མི་འདོད་པ་ཡང་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། འདོད་པའི་ཕྱིར་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་གིས་རྟོགས་པས་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཏེ་གང་ཞིག་ཉེ་བར་བསྟན་པས་ལོག་པར་རྟོགས་པ་བསལ་བར་འགྱུར་བ་རང་ཉིད་སྨོས་པ་མཛད་པ་ན་ཅི་ཞིག་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདོད་བ་ལ་གནོད་པ་མེད་པར་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ལས་མཐོང་བ་དེ་ནི། ཅི་ལྟར་མི་རྟག་པ་ལས་བདག་མེད་པ་ལྟར་གཉུག་མའི་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ལ། གང་ཞིག་བཀག་པས་གཉུག་མའི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་གཏན་ཚིགས་ནུས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཏེ་ལུང་ལས་མཐོང་བ་ལོགས་ཤིག་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པར་འདོད་ན། དེ་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པའམ། ཆོས་ཅན་སྐབས་སུ་བབ་པ་ཡིན་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་རྩོད་པའི་གཞི་མ་ཡིན་པ་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལྟན་ནི་ཐུག་པ་མེད་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་ལྟར་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ལས་མཐོང་བ་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་ན། གང་ཞིག་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་བཞིན་དུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགའ་ཡང་སྒྲུབ་པར་མི་བྱེད་པའི་ཆོས་དེ་ནི་མེད་པས་ཐམས་ཅད་འགལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་འགའ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲས་འདོད་པ་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་དང༌། ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་པ་དང༌། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ན་ ཡང་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་ན་ཡང་སྟོན་པས་ལོག་པར་རྟོགས་པ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རང་ཉིད་ད
Chinese
仅仅是为了消除错误的理解。解释这个道理是，为了避免不周遍的境，即认为不需要依靠因等特征来区分所破，以及太过周遍的境，即不希望有反驳，所以才阐述了宗的特征。用哪些词语来避免不周遍和反驳呢？就是“自性”、“词组”和“本体”这些词语。未排除的和包含在内的那些就是反驳，是用来消除太过周遍的。已经成立和未成立，但作为能立而陈述的，以及在论典中看到的，和不明显希望排除的，不要变成宗本身，这些词语是这样陈述的。 “希望”这个词语是用来消除不周遍的。说了“希望”之后，即使那个意义没有完全表达出来，也要知道作为场合依据的法是需要成立的。其他一些人认为仅仅是说出来的就是需要成立的，这对不周遍是有损害的。如果这些词语对不周遍和太过周遍有损害，那么论师所认为的宗的特征是什么呢？回答说：“承诺作为需要成立的”，这就是宗的特征。因此，从理性的角度来说，希望成为需要成立的就是宗，这样阐述了宗的特征。在这里，为了获得“希望”和“自己的本体”这些词语的意义，这才是希望，但不要说这个特征是论师法称的。因为如果词语是为了区分不周遍和太过周遍，那么应该用特征的真实性来提问，即什么是其特征中所希望的。又如何才能成为究竟的特征呢？因为对于那些需要驳斥的来说，根本没有宗。为什么没有宗呢？因为对于需要排除的境来说，承诺作为需要成立的是有损害的，剩余的已经成立的，以及未成立但作为能立而说的，仅仅是说出来的，以及不是自己希望的，这些情况特征都无法适用，所以没有宗。
English
It is solely for the purpose of eliminating erroneous understandings. The explanation of this point is that the definition of the thesis is stated in order to avoid the non-pervasive object, which is the view that there is no need to rely on characteristics such as causes to distinguish what is to be refuted, and the overly pervasive object, which is the desire to avoid refutation. Which words are used to avoid non-pervasiveness and refutation? These are the words "self-nature," "phrase," and "essence." Those that are uneliminated and included are refutations, which serve to eliminate over-pervasiveness. The words "established and unestablished, but presented as the means of proof itself," "seen in treatises," and "not manifestly wishing to eliminate" are presented so that they do not become the thesis itself. The word "desire" serves to eliminate non-pervasiveness. By mentioning "desire," even if that meaning is not fully expressed, it should be understood that the dharma that serves as the basis for the occasion is what needs to be established. Others believe that merely stating something is what needs to be established, which is detrimental to non-pervasiveness. If these words are detrimental to non-pervasiveness and over-pervasiveness, then what is the definition of the thesis according to the teacher? The answer is: "The commitment to what needs to be established" is the definition of the thesis. Therefore, from the perspective of reason, the desire to be what needs to be established is the thesis, and thus the definition of the thesis is explained. Here, in order to obtain the meaning of the words "desire" and "one's own essence," this is what is desired, but it should not be said that this definition is that of the teacher Dharmakirti. Because if the words are for distinguishing non-pervasiveness and over-pervasiveness, then one should ask with the truth of the definition, i.e., what is desired in its definition. And how can this become the ultimate definition? Because for those that need to be refuted, there is no thesis at all. Why is there no thesis? Because for the object that needs to be eliminated, the commitment to what needs to be established is detrimental, and the remaining established, and the unestablished but spoken of as the means of proof, merely stating, and not one's own desire, these situations do not allow the definition to apply, so there is no thesis.
Chinese
是也。因此，承认为应证成者，即是其唯一的特征。通过这些防止不周遍和过周遍的方法，也能以意义来确定承认为应证成者是宗，因此意义会如此转变，但不必拘泥于字面。如果为了避免不周遍和过周遍而成为宗的特征，那么仅提及所许，就能成立遣除一切不许，因此自己的词语就变得没有意义了。答：为了见到颠倒的理解，宗的特征此处是导师以自己的词语所作。经中所见的法，即使不许，也是因为承认了经，所以就是所许。因为是所许，所以是应证成，有些人如此理解，是颠倒的理解。那么，通过何种方式的指示，能消除颠倒的理解呢？当作者提及自身时，又显示了什么呢？显示了对所许没有损害，即经中所见的那种，不像从无常中推出无我那样，不是本来的应证成，也不是没有它就不会产生。而且，如果遮止了会损害本来的应证成，那么相对于此，理由的能力也不成立。那么，如果认为经中所见是另一种应证成，那么，这显示了它不是应证成，仅仅因为承认了经，或者法性是应时的，并非争论的基础，所以不会变成应证成。因为承认了经，所以像那样也认为是应证成，这显示了没有边际。如果因为承认了经，经中所见就变成应证成，那么，就像虚空的性质一样，颠倒地，任何法也不会被证成，因为没有不相违的，所以任何理由都不会成立。因此，自己的词语不会损害所许，虚空的性质本身不是应证成，即使是应证成，也会变得没有边际，但通过显示，能消除颠倒的理解。如果自身……
English
It is so. Therefore, acknowledging something as that which is to be proven is its sole characteristic. By these means of preventing non-pervasion and over-pervasion, it will also be determined in meaning that acknowledging something as that which is to be proven is the subject, so the meaning will thus transform, but it is not necessary to adhere to the literal words. If it is the characteristic of the subject in order to avoid non-pervasion and over-pervasion, then by merely mentioning what is accepted, it is established that all that is not accepted is refuted, so one's own words become meaningless. Answer: In order to see the inverted understanding, the characteristic of the subject here is made by the teacher with his own words. The dharma seen in the scriptures, even if not accepted, is accepted because the scriptures are accepted. Because it is accepted, it is to be proven, some understand it this way, which is an inverted understanding. Then, by what kind of indication will the inverted understanding be eliminated? When the author mentions himself, what does he show? It shows that there is no harm to what is accepted, that is, what is seen in the scriptures, is not like inferring selflessness from impermanence, it is not the original thing to be proven, nor does it not arise without it. Moreover, if what is prevented harms the original thing to be proven, then relative to this, the ability of the reason is also not established. Then, if it is thought that what is seen in the scriptures is another thing to be proven, then this shows that it is not the thing to be proven, merely because the scriptures are accepted, or the nature of the dharma is timely, it is not the basis of dispute, so it will not become the thing to be proven. Because the scriptures are accepted, it is also thought to be the thing to be proven in that way, which shows that there is no limit. If because the scriptures are accepted, what is seen in the scriptures becomes the thing to be proven, then, like the nature of space, in an inverted way, no dharma will be proven, because there is nothing that is not contradictory, so no reason will be established. Therefore, one's own words do not harm what is accepted, the nature of space itself is not the thing to be proven, and even if it is the thing to be proven, it will become limitless, but by showing, the inverted understanding can be eliminated. If oneself...