Tibetan
་པའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་ལ། རང་གི་མཚན་ཉིད་དེ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ལ་རྟགས་མེད་པའི་ཕྱིར་སྤངས་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འདིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་བཟློག་པའི་དོན་ཅན་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་མ་བརྗོད་ཀྱང་འདོད་པའི་ཕྱོགས་ལ་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། ངེས་པའི་ཁྱད་བར་ཕྱོགས་སུ་ཐལ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་ཆོས་ཅན་ བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ཡིན་པ་མ་སྤངས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གང་ཞིག་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྤང་བར་བྱ་བ། ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་བྱས་པས་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་དོན་དུ་བཤད་པ། ཅི་སྟེ་འགའ་ཞིག་གིས་ཆོས་ཅན་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱར་བྱས་ན་བསྒྲུབ་བྱར་བྱས་པ་དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར། ཅིག་ཤོས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ཆོས་ཅན་དེ་ནི་བསྒྲུབ་བྱར་བྱ་མི་ནུས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། གཏན་ཚིགས་ནི་ཁྱད་པར་གཞན་ན་མེད་པའི་ཆོས་ཅན་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་འདི་ནི་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་དག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གཏན་ཚིགས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་དང་དཔེ་བསྒྲུབ་བྱས་སྟོང་པའི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡན་ལག་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་བའི་ཡན་ལག་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་ཕྱི་མའི་སྐྱོན་ཡིན་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་སྐྱོན་འདིས་ཀྱང་དམ་བཅའ་བའི་དོན་གྲུབ་པའི་གེགས་བྱེད་པས་དམ་བཅའ་བའི་སྐྱོན་ཡིན་པར་བརྗོད་ན། དེའི་ཚེ་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེའི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དུ་ཕྱོགས་ཉིད་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འདོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་ཕྱི་མ་ལ་མི་ལྟོས་པར་དེ་ཙམ་སྟེ་ཕྱོགས་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཁོ་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་མཉན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེའམ་བུམ་པ་རྟག་པའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཙམ་ན་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་འགལ་བར་ཐལ་བ་བཞིན་ནོ། །གཞན་གྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང་འཐད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲའི་དོན་འདི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་
Chinese
因为自己的体性会变成所立宗，而且自己的体性因为不随行而没有能立，所以已经舍弃了。因此，在宗的体性中，像这样称作“法性”的法，具有遮遣所立宗本身的作用，即使不宣说“自己”的词语，对于所希望的宗也没有丝毫的相违。因为确定差别的过失已经由普遍的随行所遮遣了。然而，如果通过其他方式没有舍弃作为所立宗的法性，即使那样，因为已经舍弃了它，所以在宗的体性中不应该使用“自己”的词语。因为，如果将应该由宗的体性所舍弃的法性作为所立宗，就会变成宗的过失，这是为了显示这个道理而说的。如果有人将法性本身作为所立宗，那么作为所立宗会怎么样呢？另一个人说：法性不能作为所立宗。为什么呢？回答说：因为能立是与众不同的法性，并且不随行。如果是这样，那么这就被称为能立和比喻，能立不随行，比喻是空无所立宗的过失。因为立宗的体性依赖于不同于支分的其他支分，所以这是其他支分的过失，而不是宗的过失。如果不是这样，也就是说，如果也说这个过失也阻碍了立宗的意义成立，所以是立宗的过失。那么，所有的能立和比喻的过失都会变成宗本身的过失，因为在所有情况下都会损害宗本身。也不认为所有都是宗的过失，因此，不依赖于其他支分，仅仅是与宗本身相关的，那才是宗的过失。例如，仅仅说“声音不是可听的”或者“瓶子是常恒的”，就会像与现量和比量相违背一样。因为是为了让别人理解并且不合理，所以这不是“自己”的词语的意义，而是“自己”的词语
English
Because its own nature would become the probandum, and that own nature, because it does not follow, lacks a sign, so it has already been abandoned. Therefore, in the definition of the subject, the dharma called "that which is a dharma" has the effect of reversing the probandum itself. Even if the word "self" is not uttered, there is not the slightest contradiction to the desired subject. For the fault of being necessarily different in the subject is abandoned by the very fact that it is the object of general inference. However, if in another way the dharma-possessor itself is not abandoned as the probandum, even so, because it is abandoned, the word "self" should not be used in the definition of the subject. For, whatever is to be abandoned by the definition of the subject, if the dharma-possessor itself is made the probandum, it will not become a fault of the subject. This is said to show the meaning. If someone makes the dharma-possessor itself the probandum, what will happen from making it the probandum? Another says: The dharma-possessor cannot be made the probandum. Why? He says: Because the reason is a dharma-possessor that does not exist in another distinction and does not follow. If that is the case, then this is called the reason and the example, the reason does not follow, and the example is the fault of being empty of the probandum. Because the definition of the proposition depends on the later limb that is different from the limb, therefore it is the fault of the later limb and not of the subject. If it is not so, that is to say, if it is also said that this fault also hinders the accomplishment of the meaning of the proposition, so it is the fault of the proposition. Then all the faults of the reason and the example will become the faults of the subject itself, because in all cases it harms the subject itself. It is also not accepted that all are faults of the subject, therefore, whatever is related to the subject itself without depending on the other limbs, that alone is the fault of the subject. For example, just saying "sound is not to be heard" or "a pot is permanent" is like being contradictory to perception and inference. Because it is for others to understand and is not reasonable, this is not the meaning of the word "self", but the word "self".