Tibetan
།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལུང་ལ་མི་ལྟོས་པར་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླངས་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གལ་ཏེ་དཔེ་ལ་བསྟན་བཅོས་ལས་མཐོང་བའི་དོན་ཀུན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཅིག་ལ་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་ཉེ་བར་བསྟན་པ་དེ་ལྟ་ན་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལུགས་ཤིག་གོ །འཇིག་རྟེན་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་ལྟ་ན་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འགའ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། གང་ཞིག་བསྟན་བཅོས་ལས་མཐོང་བ་གཅིག་ཙམ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲུབ་པར་མི་བྱེད་པའི་ཆོས་དེ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །བསྟན་བཅོས་ལས་མཐོང་བ་དང་འགལ་བས་ཁྱབ་པ་གང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་འགའ་ཡང་ མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་ལུང་དང་ལྡན་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་དང་འབྲེལ་མེད་ཆོས་ནི་མ་གྲུབ་བས་བསྒྲུབ་བར་བྱ་བའི་ཆོས་མ་གྲུབ་བར་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར། འབྲེལ་བ་མ་གྲུབ་ན་ནི་མ་གྲུབ་བ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །མངོན་པར་འདོད་པའི་ཆོས་དེ་གྲུབ་པ་ཡིན་ན་ལུང་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཡང་གཏན་ཚིགས་སྐྱོན་ལྡན་ཇི་ལྟར་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཡིན། དེ་ནི་ཆོས་གཅིག་བོ་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཡིན་པས། གལ་ཏེ་དེ་གྲུབ་ན་གཞན་མ་གྲུབ་ཀྱང་སྐྱོན་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་བ་ལུང་ལ་བརྟེན་བ་ཡིན་ན་ཕྱུགས་རྫི་ལ་སོགས་པས་འཁྲུལ་བ་དང༌། གལ་ཏེ་དཔེ་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡུལ་འདིས་ཀྱང་མི་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྙམ་དུ་བསྟན་བཅོས་པ་ཐམས་ཅད་དཔེ་ལ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་བསྒྲུབ་བར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཆོས་ཇི་སྙེད་བསྟན་བཅོས་ལས་མཐོང་བ་དེ་དག་གིས་གཏན་ཚིགས་ལ་ཁྱབ་པར་ནི་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ལ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །བསྟན་བཅོས་ལས་མཐོང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་འགའ་ཞིག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལུགས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །ལུང་ཤེས་པ་ན་ལུང་ལ་གནོད་པའི་གཏན་ཚིགས་ལས་འགའ་ཡང་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་གིས་མིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ལུང་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་དཔེའི་སྤང་བྱར་གྱུར་པ་ན་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར། ལུང་མི་ཤེས་པ་དག་གོ་ཅི་སྟེ་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་མེ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ཡང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཀྱིས་ཁྱབ་པའི་གཏན་ཚིགས་གོ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་མ་
Chinese
因此，必须承认比量不依赖于圣言，这一点是毋庸置疑的。如果不是这样，如果有人认为例子能够证明经论中所见的一切意义，那么这就会变成一种超世间的体系。因为世间只有少许能够被证明的事物。如果那样，就没有任何可以被证明的事物了，因为没有任何一种现象仅仅通过经论所见就能被颠倒地证明。由于凡是与经论所见相违背的事物都是遍及的，所以任何理由都不可能存在。此外，如果与圣言相符的、与所要证明的法没有关联的法没有成立，那么所要证明的法又怎么会成立呢？如果关联没有成立，那么就会变成“未成立”。如果所希望的法成立，即使它损害了圣言，那又怎么会成为有缺陷的理由呢？为什么呢？因为它被用来证明同一个法。如果它成立，即使其他没有成立，也根本不是有缺陷的。因此，如果一切时候比量都依赖于圣言，那么牧羊人等就会犯错，并且如“例子”等领域也无法做到，这就是所说的。有人会想，并非一切经论的内容都要在例子中展示，然而，在所要证明的法的主体上，经论中所见的那些法，它们对理由的周遍性，需要在例子的主体上展示。并非一切经论中所见的事物，因此，某些事物将会被证明，所以也不是超世间的体系。如果了解圣言，就不会从损害圣言的理由中领悟到任何事物，因为凡是损害了作为眼睛的圣言的事物，当它变成了例子的舍弃对象时，又怎么会变成领悟的支分呢？如果那些不了解圣言的人，为什么不能从烟等中领悟到火等呢？如果世间也能理解被所要证明的法的主体的法所遍及的理由，否则就不能。
English
Therefore, it must be acknowledged without a doubt that inference does not rely on scripture. If it were not so, if one were to closely demonstrate that the example is able to prove all the meanings seen in the scriptures, then it would become a supramundane system. Because there are only a few things in the world that can be proven. If that were the case, then nothing could be proven, because there is no phenomenon that can be proven in reverse merely through what is seen in the scriptures. Since whatever contradicts what is seen in the scriptures is pervasive, no reason could exist. Furthermore, if the dharma that is in accordance with scripture and unrelated to the dharma to be proven is not established, then how could the dharma to be proven be established? If the relation is not established, then it will become "unestablished." If the desired dharma is established, even if it harms scripture, how could it be a flawed reason? Why? Because it is used to prove the very same dharma. If it is established, even if others are not, it is simply not flawed. Therefore, if inference always relies on scripture, then shepherds and others will make mistakes, and the field of "example" and so on will also be unable to do so, that is what is said. Someone might think that not all the contents of the scriptures need to be shown in the example, however, on the subject of the dharma to be proven, those dharmas seen in the scriptures, their pervasiveness of the reason, needs to be shown on the subject of the example. Not all things seen in the scriptures, therefore, some things will be proven, so it is not a supramundane system either. If one understands scripture, one will not realize anything from a reason that harms scripture, because whatever harms the scripture that has become the eye, when it becomes the object of abandonment of the example, how could it become a branch of realization? If those who do not understand scripture, why can't they realize fire and so on from smoke and so on? If the world can also understand the reason pervaded by the dharma of the subject of the dharma to be proven, otherwise it cannot.
Tibetan
ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ལུང་ཤེས་པའི་ལུང་ལས་གྲུབ་པ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་མཛེས་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཆོས་ཅན་ཆོས་ནི་མ་ལུས་པས། །དཔེ་ལ་ཡོད་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ་བསྟན་བ་མེད་པ་ཁོ་ནར་ནི་སྟེ། །དེ་དག་གིས་གཏན་ཚིགས་ལ་ཁྱབ་པར་མ་བསྟན་པ་ཁོ་ནར་ལུང་མི་ཤེས་པའི་འགྲོ་བ་ཚིག་ལས་སེམས་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དང་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་མེ་ལ་སོགས་པ་ རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དཔེ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་འབའ་ཞིག་གིས་ཁྱབ་པར་བསྟན་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི་ལུང་ཤེས་པ་ལ་ཡང་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། སྐྱེ་བོ་གཞན་ལ་ཡང་དེ་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གོ་བར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ལུང་ཤེས་པ་ལ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་གྱུར་ལ་ལུང་མི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་དེའི་བདག་ཉིད་དང་དེ་ལས་བྱུང་བདག་གིས་གོ་བར་བྱེད་པ་ནི་གཉི་ག་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །འདིའི་ཕྱིར་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རང་བཞིན་འབྲེལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་མི་འཁྲུལ་བས་ན། ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ངོ་བོ་དང༌། རྒྱུ་དག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་རང་བཞིན་དང་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་ནི་འགའི་སྨྲ་བ་ལ་གནོད་ཀྱང༌། དེའི་བདག་ཉིད་དང་དེའི་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ལུང་ལ་གནོད་པས་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་ལྡོག་པར་འགྱུར་ན་ནི། ལུང་ཤེས་བའམ་གཞན་ལ་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་སྙམ་དུ་གལ་ཏེ་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ལུང་ལ་གནོད་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ལུང་ཤེས་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་མི་ནུས་སོ་སྙམ་དུ་དོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་བཤད་པ། གཏན་ཚིགས་དེ་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མི་འཁྲུལ་བ་ཉིད་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་དག་གོ །གང་དང་ཞེ་ན། འདོད་པ་སྟེ་འདོད་ཅིང་ཤེས་པར་འདོད་པ་དང་ངོ༌། །གཏན་ཚིགས་དེས་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན། རུང་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་སྒྲོན་མ་བཞིན་དུ་གཏན་ཚིགས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་དོན་དང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་དུ་ངེས་པས་སོ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ངེས་པ་ལས་གཞན་པ་མེ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དུ་བ་དེ་ནི་རང་བཞིན་འབྲེལ་བས་མེ་མེད་ན་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་གྲུབ་བར་འགྱུར་བདེ་ཙམ་གྱིས་མེ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ལུང་ཤེ
Chinese
如果是这样，那么从圣教量中产生的圣教量，也应该同样美妙。但事实并非如此。例如，作为有法的事物，法是无遗的。在例子中存在的理由，并没有被指出，仅仅是这样。因为它们没有完全指出理由的周遍性，所以对于不了解圣教量的人来说，从语言文字中产生的心识，以及烟等事物中推断出火等事物。因此，在例子中，仅仅通过所要证成的法来显示周遍性的理由，对于了解圣教量的人来说也是可以理解的。对于其他人来说，这也没有什么区别。能够理解的理由，对于了解圣教量的人来说，不会变成另一种形式，对于不了解圣教量的人来说，也不会变成另一种形式。然而，通过它的自性和从它产生的事物来理解，对于两者来说都没有区别。因此，也没有区别。例如，因为具有自性关系的理由，具有无则不生的特征，并且不会错乱。所以，周遍的本体和作为原因的事物，以及所要证成的意义，也就是周遍的事物，被称为自性和果，这虽然会损害某些人的说法。但是，从它的自性和它的果的本体来说，是不会改变的。如果因为损害圣教量而改变了自己的本体，那么对于了解圣教量的人或者其他人来说，它就不是理由了。如果有人这样认为：即使不改变本体，但如果损害了圣教量，那么理由也不能使了解圣教量的人理解。为了消除这种疑惑，所以说：那个理由，是证成无则不生、不会错乱的。和什么相同呢？和意欲相同，也就是想要意欲和了解的意欲。如果通过理由来理解，那么所要证成的法怎么能被理解呢？仅仅是可能性的缘故，就像灯一样，理由并不是使所要推测的事物被理解，而是因为确定了所要推测的事物和无则不生的关系。除了确定无则不生之外，没有其他使火被理解的作用。烟之所以能够通过自性关系，成立为无火则不生，仅仅是因为容易成立为火被理解，就像圣教
English
If that is the case, then the scriptural authority arising from scriptural authority should also be beautiful in the same way. But that is not the case. For example, as a phenomenon that is a subject, the dharma is without remainder. The reason that exists in the example is not pointed out, it is only like that. Because they do not fully point out the pervasiveness of the reason, for those who do not understand scriptural authority, the mind that arises from language and words, and inferring fire and other things from smoke and other things. Therefore, in the example, the reason that shows pervasiveness only through the dharma to be proven is also understandable for those who understand scriptural authority. For others, there is no difference. The reason that can be understood does not become another form for those who understand scriptural authority, nor does it become another form for those who do not understand scriptural authority. However, understanding through its own nature and the things that arise from it is no different for both. Therefore, there is no difference. For example, because the reason with a nature relationship has the characteristic of non-arising without it and does not confuse. Therefore, the pervading entity and the things that act as causes, and the meaning to be proven, that is, the pervading thing, are called nature and fruit, which although it harms the statements of some. However, it will not change from its own nature and the nature of its fruit. If it changes its own nature by harming the scriptural authority, then it is not a reason for those who understand scriptural authority or others. If someone thinks like this: even if it does not change its own nature, but if it harms the scriptural authority, then the reason cannot make those who understand scriptural authority understand. In order to eliminate this doubt, it is said: that reason is the realization that there is no arising without it and that it is not confused. What is it the same as? It is the same as desire, that is, the desire to desire and understand. If it is understood through reason, then how can the dharma to be proven be understood? Only because of the possibility, like a lamp, the reason is not to make the thing to be inferred understood, but because the relationship between the thing to be inferred and the non-arising without it is determined. Apart from determining the non-arising without it, there is no other function of making fire understood. The reason why smoke can be established as non-arising without fire through the relationship of nature is only because it is easy to establish that fire is understood, just like the scriptural