Tibetan
་པས་ཞེས་སྨོས་སོ། །ཐབས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ཁས་ལེན་པའི་ཐབས་ནི་འདི་ཁོ་ན་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ་དེ་ལས་བཤད་པ་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་དེའི་ཚེ་ཡོད་ཀྱང་མེད་པ་དང་འདྲ་བའི་ཁས་ལེན་པ་ནི་གཏོང་བའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པའི་ཕྱིར་གཏོང་བ་མེད་དོ། །གང་གི་ཚེ་བྱེ་བྲག་པ་རང་གི་ལུང་ལས་བཤད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་དོན་གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པར་རྩོམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཁས་བླངས་པ་བྱས་སུ་ཟིན་ཀྱང༌། གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལས་བཤད་པའི་དོན་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར་གསལ་བ་དེའི་ཚེ་འདི་ནི་ལུང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པས། ཡིད་གཉིས་སུ་གྱུར་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དུས་སུ་ཁས་ལེན་པ་ཡོད་ཀྱང་ཁས་ལེན་པའི་རྒྱུའི་གནས་སྐབས་ཐོབ་པར་གྱུར་པས་ན། ཁས་བླངས་པ་དོར་བ་དང་འདྲ་བར་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེའི་ཚེ་ཡོད་པའི་ཁས་ལེན་པ་ནི་སྔ་མ་མེད་པ་བྱ་དགོས་པ་ཅན་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དོར་བའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དཔྱོད་པའི་དུས་ན་གྲུབ་པའི་མཐའ་མེད་ན། འོ་ན་ནམ་གྱི་ཚེ་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་གནོད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཞེས་སྨོས་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ལ་མ་ལྟོས་པར་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་གིས་ཡུལ་གཉིས་རྣམ་པར་དག་ཅིང་གཏན་ལ་ཕེབས་ནའོ། །བསྟན་བཅོས་ཀྱི་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང༌། རྗེས་སུ་དཔག་ པར་བྱ་བ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང༌། དབང་པོ་ལས་འདས་པ་མཐོ་རིས་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་གཏན་ལ་ཕེབས་ན་དེ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པར་འདོད་པའི་སྟེ། ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དུས་ཡིན་ནོ། །འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་སྐད་དུ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། ལུས་གཉིས་ཡོངས་སུ་དག་ཀྱང་དབང་པོ་ལས་འདས་པ་ལ་སེམས་དགོས་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་གདོན་མི་ཟ་བར་གཟུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་མི་འཇུག་ན་སྡུག་བསྔལ་བར་གནས་པར་འགྱུར་ན་དེས་ཡུལ་གཉིས་ངེས་ན་བསྟན་བཅོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ཡུལ་གཉིས་རྣམ་པར་དག་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་དུས་དེའི་ཚེ། བསྟན་བཅོས་ནི་གནོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་སྔར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་གཉིས་རྣམ་པར་དག་ཏུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་བསྟན་བཅོས་ཁས་ལེན་པའམ། ཇི་ལྟར་དེ་གནོད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེས་གྲུབ་པ་དོན་ལ་ཞེས་སྨོས་ཏེ།
Chinese
说“以方法”。所谓“方法”是为了什么呢？因为接受论典的方法唯有这个，即从此所说而完全领悟。因此，那时即使存在也如同不存在的接受，不是舍弃的支分，因为不存在所以没有舍弃。何时，当分别者从自己的教证中所说的应以比量推测之义，与其他的比量一同开始进行分别时，即使已经作了承认。如果他人从已成立的宗派中所说的某些意义显现出来，那时说“这不是教证”，产生犹豫，那么在比量的时候，虽然存在接受，但由于获得了接受之因的处境，所以如同舍弃了接受一样。因此，那时存在的接受，因为见到必须去除之前的无有，所以不是舍弃的对象。如果在辨析的时候没有已成立的宗派，那么什么时候论典会造成损害呢？说“是这样的”，即使不依赖论典，现量和比量也能完全清净并确定两个境。论典所要表达的境的自性也有三种：现量所见的色等，应以比量推测的刹那等，以及超出感官的天界等。其中，如果现量所见和应以比量推测的境被确定，那就是想要完全掌握论典的时候。完全掌握是时候。所谓“想要”是指这样显示：即使两个身体完全清净，对于超出感官的境，因为不需要心，所以并非一定需要接受。如果不能进入，就会处于痛苦之中，如果他确定了两个境，就应该接受论典，因此在两个境完全清净圆满的时候，论典会造成损害，之前则不会。如果两个境已经完全清净，即使那样，如何接受论典呢？如何造成损害呢？说“以其成立之义”。
English
It is said, "By means of method." What is meant by "method"? It is because the method of accepting the treatise is only this: namely, whatever is said therein is fully understood. Therefore, at that time, acceptance, which is like non-existence even when it exists, is not a branch of abandonment, because there is no abandonment since there is no existence. When a particular person, from his own scriptural authority, begins to analyze the meaning to be inferred by inference, together with other inferences, even though acceptance has already been made, if some meanings stated from the established tenets of others become clear, then by saying, "This is not scripture," doubt arises. Although there is acceptance at the time of inference, it is as if acceptance has been abandoned because the occasion for the cause of acceptance has been obtained. Therefore, the acceptance that exists at that time is not an object of abandonment, because it is seen that the previous non-existence must be removed. If there is no established tenet at the time of analysis, then when will the treatise cause harm? It is said, "It is so," even if, without relying on the treatise, the two objects are completely purified and determined by direct perception and inference. The nature of the object to be expressed by the treatise is also of three kinds: phenomena that are directly perceived, such as form, phenomena to be inferred, such as moments, and phenomena that are beyond the senses, such as the heavens. Among these, if the object of direct perception and the object to be inferred are determined, then that is the time when one wants to fully grasp the treatise. Fully grasping is the time. What is meant by "wanting" is to show that even if the two bodies are completely pure, it is not necessary to accept without fail because the mind is not needed for objects beyond the senses. If one cannot enter, one will remain in suffering. If he ascertains the two objects, then the treatise should be accepted. Therefore, at the time when the two objects are completely purified and perfected, the treatise will cause harm, but not before. If the two objects are completely purified, even so, how is the treatise accepted? How does it cause harm? It is said, "By its established meaning."
Tibetan
དེས་ཞེས་བྱ་བ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་གྲུབ་པའི་དོན་ལ་བསྟན་བཅོས་ལས་གྲུབ་པའི་དོན་དང་འགལ་བར་སེམས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་རྟེན་མེད་པས་དབང་པོ་ལས་འདས་པའི་དོན་ལ་སེམས་པ་མི་འཐད་པ་དེའི་ཕྱིར། གནས་གསུམ་པ་དབང་པོ་ལས་འདས་པར་འཕོ་བ་ན། བསྟན་བཅོས་ལེན་པ་རིགས་ལྡན་ཡིན་ཏེ། གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ཁས་མ་བླངས་ན་ནི་དཔྱོད་པའི་གཞི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་ན་ཡང་དེ་དང་འགལ་བའི་དོན་ཁས་མི་བླང་སྟེ། དེ་ཁས་ལེན་ན་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་གནོད་པར་འགྱུར་རོ། །དཔེར་ན་བསྟན་བཅོས་ལས་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་ཆོས་ཁས་བླངས་ནས་དེ་དང་འགལ་བ་བདེ་བ་མ་ཡིན་པ་རབ་ཏུ་སྟེར་བ་ཉིད་སྨྲ་ན་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་གནོད་པ་བཞིན་ནོ། །བསྟན་བཅོས་ཡོངས་སུ་ལེན་པ་དེར་ཡང་དཔེར་ན་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དང་བདག་མེད་པ་འབྲེལ་པ་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང༌། མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་སྟེ། འབྲེལ་པའི་ཆོས་དེ་ལ་གནོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སྤོང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ གནོད་པར་བྱེད་པ་ནི་དངོས་པོ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ལ་ཡང་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་གཞན་དག་ལས་ནི་མིན་ཏེ། ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་ལ་བསྟན་པ་ཡིན་ཡང་བསྟན་བཅོས་ལས་མཐོང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་ནི་རྟགས་འགའ་ཡང་དཔེ་ལ་བསྟན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པའི་དུས་ན་བསྟན་བཅོས་ཁས་ལེན་པ་ཡོད་ཀྱང་མེད་པ་དང་འདྲ་བས་ཡོངས་སུ་འདོར་བའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ལ། གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་མིག་པས་ཀྱང་ཆོས་ཡིད་ཆེས་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་ལུང་གིས་གནོད་ན་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་བསམས་ནས་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་མེད་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་ཉེ་བར་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། བཤད་པ། ལུགས་ཏེ་རྣམ་པར་གཞག་པ་འདི་གང་གིས་བྱ། ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེ་ན། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང༌། དབང་པོ་ལས་འདས་པའི་དཔྱོད་པ་ཀུན་བསྟན་བཅོས་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་འདྲ་བ་ནི་གང་གིས་ཀྱང་བྱ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ད་ནི་ཕྱུགས་རྫི་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་མཐའ་མེད་རྣམས་ཀྱིས། དུ་བས་མེ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འཛིན་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་གྲུབ་པའི་མཐའ་ནི་རྗེ་སུ་དཔག་པ་ལ་གྲོགས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།
Chinese
因此，对于论著的成立之义，凡是认为与论著成立之义相违背的，那是不允许的。因为没有依据，所以对于超离感官之义进行思考是不合理的。当第三处所转变为超离感官时，接受论著是合乎道理的，必须不被邪魔所侵扰，如果不接受论著，就没有辨析的基础。即使接受了论著，也不接受与其相违背的意义，如果接受了，论著就会造成损害。例如，从论著中接受了广为人知的法，然后说出与其相违背的非安乐之极度施予，就像论著造成损害一样。在完全接受论著时，也像刹那性与无我相关联一样，什么是所要成立的法，以及没有它就不会产生的法，即关联之法，对于关联之法所造成的损害，那本身就应该避免，因为对它造成损害，实际上也会对所要成立的法造成损害，因此会产生矛盾。对于其他的法来说则不是这样，因为会陷入无穷无尽的过失。即使是依据圣言，也不能在论著中见到的一切都普遍地在例子中指示任何征象，因此，在进行随后的推论时，即使有接受论著，也如同没有一样，因此不是完全抛弃的支分，也不是损害，这才是实情。如果认为如何不是损害呢？即使是眼见为实的法，如果被圣言所损害，那么就不是真正的理由，因此必须确定地思考，并接近于不与论著相违背的理由，这是因为什么呢？回答说：规矩，也就是这种安排是由谁来做的？是什么样的呢？也就是说，所有现量和比量，以及超离感官的辨析，都必须依赖于论著。像那样的事情是谁也做不到的，如果真是那样的话，那么现在像牧童等没有宗派的人会认为，烟不会执持火。实际上是执持的，因此宗派对于随后的推论并没有帮助。
English
Therefore, regarding the established meaning of the treatise, whatever thinks that it contradicts the established meaning from the treatise is not permissible. Because there is no basis, it is unreasonable to think about the meaning beyond the senses. When the third place is transformed into being beyond the senses, it is reasonable to accept the treatise, and one must not be disturbed by evil spirits. If one does not accept the treatise, there is no basis for analysis. Even if one accepts the treatise, one does not accept the meaning that contradicts it. If one accepts it, the treatise will cause harm. For example, if one accepts the widely known dharma from the treatise and then speaks of giving extreme non-pleasure that contradicts it, it is like the treatise causing harm. When fully accepting the treatise, just as momentariness and selflessness are related, what is the dharma to be established, and what is the dharma that does not arise without it, that is, the related dharma, whatever harm is caused to the related dharma, that itself should be avoided, because causing harm to it actually also causes harm to the dharma to be established, thus causing contradiction. It is not like that for other dharmas, because it would lead to infinite faults. Even if it is based on scripture, one cannot universally indicate any signs in the examples for everything seen in the treatise. Therefore, when engaging in subsequent inference, even if there is acceptance of the treatise, it is as if there is none, so it is not a limb to be completely abandoned, nor is it a harm, this is the reality. If one thinks, how is it not a harm? Even if the dharma is believed to be true by the eyes, if it is harmed by scripture, then it is not a true reason, therefore one must definitely think and approach a reason that does not contradict the treatise, why is that? The answer is: the rules, that is, who makes this arrangement? What is it like? That is to say, all direct perception and inference, as well as analysis beyond the senses, must rely on the treatise. No one can do such a thing, if that is the case, then now people without sects, such as shepherds, would think that smoke does not hold fire. In reality, it does hold it, therefore sects are not helpful for subsequent inference.