Tibetan
་ཚུལ་དུ་བྱེ་བྲག་མེད་པར་བཤད་ལ། ངེས་པ་ན་ཡང་གསལ་བའི་བྱེ་བྲག་ལ་ཁྱད་བར་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་པས། དེས་ན་འབྲས་བུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལས་སྐྱེ་བ་དང༌། རང་བཞིན་བསྒྲུབ་བར་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཚུལ་དུ་བསྟན་བར་བྱ་བར་བཤད་དོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སྤྱི་བསྟན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཚུལ་དེ་ཡང་གང་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ ངག་གམ། ལྡོག་པའི་ངག་གིས་སྟོན་པར་བྱེད་པས་ཚང་མང་དང་གཞན་བ་དག་གམ། བུམ་པ་དང་ནམ་མཁའ་དག་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་དུ་མངོན་སུམ་དང་མི་དམིགས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཅན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་གནས་བ་ཚང་མང་ལ་སོགས་པ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་དང་མི་དམིགས་པའི་ཚད་མའི་ཡུལ་དུ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་འབྲེལ་བ་ཉིད་མི་འགྲུབ་བོ། །ལྡོག་པའི་ངག་ལ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེ་ལོག་ན་དུ་བ་ལྡོག་པའི་ཡུལ་གཞན་མཚེའུ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྟན་པར་བྱའོ། །རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མས་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱས་ཁྱབ་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་དག་གི་ནང་ནས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་གང་ཡང་རུང་སྟེ། གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མའི་ཡུལ་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་ཕྱིར་བསྟན་པར་བྱའོ། །དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་རྟག་པ་ལོག་ན་བྱས་པ་ལྡོག་པའི་ཡུལ་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པར་བསྟན་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲེལ་བ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མའི་ཡུལ་རབ་ཏུ་མ་བསྟན་ན། མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དག་ལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་བསྟན་པར་མི་ནུས་ཏེ། ཁྱད་པར་མ་རྟོགས་པར་སྤྱི་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒྲུབ་བྱའི་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ངེས་པའི་འབྲས་བུའམ་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱའི་རང་གི་ངོ་བོས་ཁྱབ་པ་ཡང་བསྟན་པར་མི་ནུས་ཏེ། འབྲེལ་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་རབ་ཏུ་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེས་ན་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་བསྟན་པར་བྱ་བ་འདི་བསྟན་ན་ཡང་དཔེ་བསྟན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་དཔེའི་ཚུལ་ནི་འདི་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་བསྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ
Chinese
说为在方式上没有差别，但实际上在确定时，会因为明显的差别而变得不同。因此，应该说明，从要实现的果中产生，以及仅仅通过实现要实现的自性，以一种后续关联的特殊方式来显示。如果不是这样，就无法普遍地显示。共同和不共同的方式又在哪里呢？通过跟随的语言或者相反的语言来显示，所以是全部和其余的，或者是要显示的瓶子和天空。在显现和不显现的实现者，因和果的事物存在的地方，全部等等，那是要在显现和不显现的量之境中显示的。如果不是这样，随行和相逆的理由关联本身就不会成立。在相逆的语言中，也要显示因和果的事物本身，如果火熄灭，烟也会消失的其他境，如大湖等等。具有自性理证的一切事物之境，应该通过损害的量来普遍地证明自己的所立宗。因此，在这些之中，任何一个以瓶子等为法，为了接近地显示损害的量之境，应该显示。因为是它的自性，如果不常住消失，那么所作消失的境，天空等等也应该显示。如果不是这样，如果不能很好地显示关联成立的量之境，就无法显示在相似方和不相似方中存在和不存在，因为不理解差别就无法理解共同。也无法显示要成立的果的自性，在自己的所立宗中确定的果，或者自己的所立宗的自性所遍及，因为不能很好地显示关联成立的量。那会变成什么呢？因此，即使显示要显示的共同和差别的自性之义，也会变成显示例子本身。为什么呢？因为例子的方式仅限于此，仅限于成立共同和差别的相状的自性。
English
It is said that there is no difference in the way, but in certainty, it becomes different due to the obvious difference. Therefore, it should be explained that it arises from the fruit to be achieved, and merely by achieving the nature to be achieved, it should be shown in a special way of subsequent connection. If it is not like that, it cannot be shown universally. Where are the common and uncommon ways? It is shown by following speech or opposite speech, so it is all and the rest, or the vase and the sky to be shown. Where the manifest and non-manifest accomplishers, the cause and effect things exist, all etc., that is to be shown in the realm of manifest and non-manifest valid cognition. If it is not like that, the connection of the reason for following and reversing itself will not be established. In the opposite speech, the cause and effect things themselves should also be shown, if the fire goes out, the other realms where the smoke disappears, such as the great lake etc. The realm of all things of the nature of reason should be universally proven by the valid cognition of harm, which pervades one's own thesis. Therefore, among these, any phenomenon such as a vase, etc., should be shown in order to closely represent the realm of the valid cognition of harm. Because it is its nature, if impermanence disappears, then the realm where what is made disappears, the sky etc. should also be shown. If it is not like that, if the realm of valid cognition that establishes the connection is not well shown, it is impossible to show the existence and non-existence in similar and dissimilar sides, because without understanding the difference, it is impossible to understand the common. It is also impossible to show the nature of the fruit to be established, the fruit determined in one's own thesis, or what is pervaded by the nature of one's own thesis, because the valid cognition that establishes the connection is not well shown. What will that become? Therefore, even if one shows the meaning of the nature of the common and the particular to be shown, it will become showing the example itself. Why? Because the way of example is limited to this, limited to the nature of establishing the characteristics of the common and the particular.
Tibetan
། །སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བ་སྟོན་པར་ནུས་པའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་དཔེ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྒྲུབ་པའི་ཡུལ་དཔེ་འདིས་ནི་དཔེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡང་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་བཀོད་པ་དེར་མི་ནུས་པ་ནི་དཔེ་ལྟར་སྣང་བའོ་ཞེས་དོན་ གྱིས་བཤད་པར་འགྱུར་རོ། །དཔེའི་ཉེས་པ་དེ་དག་ཉིད་དཔེར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ་ནི། དཔེར་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྒྲ་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཞིང༌། ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པ་གཏན་ཚིགས་སུ་བཀོད་པ་ན། ལས་དང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དང་བུམ་པ་རྣམས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་གིས་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ། །ལས་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་རྟག་པས་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ། །རྡུལ་ཕྲ་རབ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་སྟོང་པ་སྟེ། ལུས་ཅན་རྫས་ཐམས་ཅད་དུ་སོང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཚད་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལ་ཡོད་དེ། ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བུམ་པ་ནི་མི་རྟག་པ་དང་ལུས་ཅན་ཡིན་པ་དེས་ན་གཉིས་ཀས་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡང་བསྒྲུབ་བར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་བརྗོད་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞིང༌། གཏན་ཚིགས་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལམ་པོ་ཆེའི་མི་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ། །འཆི་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ནི་ལམ་པོ་ཆེའི་མི་ལ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང༌། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་གཏན་ཚིགས་སུ་བྱས་པ་ལ་ནི་ལམ་པོ་ཆེའི་མི་གཉི་ག་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་དཔེ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡོད་ཀྱང་གང་ལ་སྐྱེས་བུས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་བསྟན་པ་དེ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་བསྟན་པའི་དཔེའོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་དཔེར་བརྗོད་པ་ནི་དཔེར་ན་གང་ཅུང་ཟད་སྨྲ་བ་དེ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་སྟེ་ཞེས་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འདོད་པའི་མི་དཔེར་བྱས་པའོ། །གལ་ཏེ་བདག་རང་ཉིད་ལ་སྨྲ་བ་ཉིད་དང༌། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་མཐོང་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདིར་དོན་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་བསྡུས་པས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་བསྟན་པར་ནི་མི་ནུས་པས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་སྦྱོར་བ་ལ་དཔེ་བུམ་པ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་རབ་ཏུ་མ་བསྟན་པ་ཡི
Chinese
凡是能够显示共同和特殊性质的事物，那就是例子。通过这个例子，可以明确论证的性质，也可以明确看似例子的情况。因为为了论证论证的遍及性而进行的陈述，如果不能做到这一点，那就是看似例子的情况，这是从意义上来说的。为了说明例子的过失，所以才说“例如”等。要论证声音是常住的，如果把非有情作为论证，那么对于业、微尘和瓶子等要论证的事物来说，就是空无的。业是空无常住的要论证的事物。微尘是空无论证者的，因为微尘具有不是所有有情物质的限度，而非有情则不具备。瓶子是无常和有情的，因此两者都空无。怀疑也是因为对要论证的事物等本身产生怀疑。例如，要论证具有贪欲等，对于论证者等来说，路人会对要论证的法产生怀疑。如果要论证是死亡的性质，那么路人会对具有贪欲等本身产生怀疑。同样，如果要论证不是一切智者，并且以具有贪欲等作为论证，那么路人会对两者都产生怀疑。同样，没有随行例子的，以及有随行例子但人们没有指出随行例子的，那就是没有指出随行例子的例子。例如，没有随行例子的例子是，例如，凡是稍微说话的，就是具有贪欲等，为了显示差别，所以把有欲望的人作为例子。如果看到自己说话，并且看到具有贪欲等，即使如此，因为这里所有意义都已概括，所以不能显示随行，因此是没有随行。在“声音是无常的，因为是所作”的论证中，瓶子的例子是没有很好地显示随行。
English
That which is able to demonstrate what is to be shown, the characteristics of the general and the specific, that itself is the example. Through this example, the nature of the proof is established, and also what appears to be an example is clarified. Because the statement made in order to prove the pervasiveness of the proof, if it is not able to do that, then it is what appears to be an example, which is explained in terms of meaning. In order to explain the faults of the example, it is said, "For example," and so on. If one is to prove that sound is permanent, and if one posits non-sentient beings as the proof, then it is empty of whatever is to be proven, such as actions, atoms, and vases. Action is empty of being the permanent thing to be proven. Atoms are empty of the prover, because the limit of not being all sentient matter exists in atoms, but not in non-sentient beings. A vase is impermanent and sentient, therefore it is empty of both. Doubt also arises because of doubting the very things to be proven, and so on. For example, if one is to prove that one possesses desire, and so on, then for the arguer, and so on, a passerby will doubt the dharma to be proven. If one is to prove that one is of the nature of death, then a passerby will doubt that one possesses desire, and so on. Similarly, if one is to prove that one is not omniscient, and if one makes possessing desire, and so on, the proof, then a passerby will doubt both. Similarly, an example without concomitance, and an example with concomitance but where a person has not shown the concomitance, that is an example where the concomitance has not been shown. An example of no concomitance is, for example, whoever speaks a little is one who possesses desire, and so on, because in order to show the difference, a person with desire is made the example. If one sees oneself speaking, and one sees that one possesses desire, and so on, even so, because here all meanings are summarized, one is not able to show the concomitance, therefore there is no concomitance. In the argument, "Sound is impermanent because it is produced," the example of a vase is one where the concomitance is not well shown.