Tibetan
་བྱ་ཡིན་ན་ངེས་པ་དང་ལྡན་པར་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་མེད་པ་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་བཅད་བ་མེད་པས་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་གཉི་ག་དང་གཉི་ག་མ་ཡིན་བར་རྣམ་པར་གཞག་བར་བྱ་བར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ངེས་པ་མེད་པས་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་མི་ནུས་ཏེ། མི་མཐུན་པ་མེད་པར་ངེས་པ་མེད་པར་ནི་ངེས་པར་རྣམ་པར་གནས་བའི་རྒྱུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་རྣམ་པར་གནས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་མེད་བའི་ཕྱིར་མི་མཐུན་པ་མ་ངེས་པས་རྣམ་པར་གནས་པར་བྱ་བ་སྒྲུབ་བྱེད་ངེས་པ་མེད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ནི་མ་ཟད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་རང་ཉིད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་བ་ལ་སོགས་པར་རྣམ་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་བར་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་སྔོན་པོ་ཡོད་པ་དང་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་མེད་པ་དང༌། གཉི་ག་མེད་པ་འམ། དེ་བཞིན་དུ་འདི་ནི་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ཉིད་འདོད་པའི་ཡུལ་ན་ཡོད་པ་དང༌། གཞན་མེད་པར་རྣམ་པར་གཞག་ནས་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་པོ་ཐམས་ཅད་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་དང་དེ་མ་ཡིན་པའི་བརྡ་ཅན་ཞེས་གཏན་དང་ལྡན་པ་ལ་ལྡན་པའི་དོན་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་སྟོན་པར་བྱས་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་རུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་སོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ལས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་དངོས་པོ་མེད་པ་གཞལ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང། དངོས་པོ་འཛིན་པའི་སྒོ་ནས་ནི་དེས་གཞལ་བྱ་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་ན་མི་མཐུན་པ་མེད་པའི་དངོས་པོ་ཡང་ཡོངས་སུ་མ་བཅད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཚད་མར་སྔར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཅི་ལྟར་མེད་པ་གཞལ་བྱ་ ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ། གང་གི་ཕྱིར་དངོས་བོའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ནི་ངེས་པའི་དོན་ཐོབ་བར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་པ་མེད་ཀྱང་རུང་སྟེ་ཐོབ་བར་བྱ་བ་ངེས་བའི་ཡུལ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་མི་སླུ་བ་ཚད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་ངེས་པར་བྱས་པའི་རང་གི་ཡུལ་དེ་ལ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པ་མེད་ན་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལ་ཤེས་པས་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ངེས་པར་བྱེད་དོ། །གནོད་པ་མེད་པ་དེ་བས་ན་ཤེས་པ་འདི་ལ་ཚད་མའི་རང་བཞིན་དོན་ཐོབ་པར་ནུས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་ཐོབ་པར་ནུས་པ་གནོད་པ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཡོད་པས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །འགའ་ཞིག་གི་མེད་པ་ཐོབ་པ་ནི་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འཇུག་པའི་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཡུལ་ལ་སོགས་པར་དེའི་དོན་བྱ་བར་བཟོད་པའི་རང་བཞིན་ཐོབ་པར་མེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་པས་མེད་པ་གཞལ་བྱ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དངོས་བོ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡང་ཚད་མར་འདོད་ན། འོ་ན་ཅི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་ཐིགས་པར་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་རང་བཞིན་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དོན་བྱ་བ་སྒྲུབ་པ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། རྣམ་འགྲེལ་དང༌། ལེའུ་གཉིས་པར་མི་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་བྱེད་པར་རུང་བའི་དངོས་པོ་སྟོན་པའི་བྱེད་པ་ཅན་ཡིན་པར་བཤད། འདི་དག་གིས་དོན་བྱེད་པ་ལ་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཀྱང་ཅི་ལྟར་བཤད་ཅེ་ན། དངོས་པོ་འབའ་ཞིག་ལ་ནི་ཚད་མ་ཆུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པར་མི་བརྗོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དངོས་པོ་འཛིན་པའི་ཚད་མ་ཉིད་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདི་གཉིས་ཀྱིས་དོན་ཡོངས་སུ་བཅད་ནས་ཞེས་བྱ་བ་དེར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་ཅིང། དོན་གཞན་རྣམ་པར་གཅོད་བར་བྱེད་ལ། རྣམ་པ་གཞན་གསུམ་པ་ཡང་མེད་པར་སྟོན་པར་བྱེད་ཅེས་བཤད་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚད་མ་དངོས་པོའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་དངོས་པོ་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ན། གཞན་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ དངོས་པོ་ངེས་པ་ན་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་ངེས་བ་གཞན་ངེས་པ་ལ་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། གང་གིས་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་བ་དང༌། དངོས་པོ་ཐོབ་པར་མི་ཕྱེད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་རང་རྒྱུད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཚད་མ་ཡིན་ཡང་སྐྱོན་མེད་དོ། །རིགས་པ་ཅན་གྱིས་ཡང་སྨྲས་པ་ནི། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཐམས་ཅད་ཤེས་བྱ་དང་གཞལ་བྱ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འགའ་ཡང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དངོས་པོ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ཡང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །མེ་ཆུའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་རྣམ་པ་གང་གིས་མེད་པའི་རྣམ་པ་དེ་དངོས་བོ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་གཞལ་བྱ་ཡིན་པས་གཞལ་བྱ་ཉིད་གཉི་གའི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པོ།། དེ་བཞིན་དུ་བདག་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་དམིགས་བའི་ཕྱིར་རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ
Chinese
如果是有法，就不会执持为具有决定的。像这样，因为无不是所量，所以没有分别，因此凡是想要安立为有、无、二者和非二者的人，因为他自己没有决定，所以不能安立。因为在没有相违的情况下，没有决定，就没有能成立决定的安立之因。当无事物本身要被安立时，因为没有，所以相违不决定，不仅安立所要安立的事物的能立不决定，而且因为自己也不存在，所以能立不决定。如果不安立为有等，就没有世间的名言。像这样，蓝色是有，非蓝色是无，或者二者都没有。同样，这个是，其他的不是，这样在想要的事物处安立为有，其他的安立为无，一切立名言者都是这样进入的。因此，称其为具有彼和非彼之语，这是在具有确定上说具有之义。因为没有显示一切有等的名言，所以无论如何，是通过一些方式。如果容许从事物之外单独衡量无事物，也应说通过执持事物，它是可衡量的。如果它不是可衡量的，那么没有相违的事物也会变成没有完全遮遣的过失。如果先前不是已经说过以事物为境的本身是量了吗？那怎么会是无是所量呢？回答说：因为以事物为境的本身不是量。为什么呢？因为量的定义是获得决定的意义的自性。即使没有真实的意义，所要获得的也是决定的境，而不是事物本身。因为不欺骗是量，所以如果现量和比量没有损害已经决定的自境，那么通过了知有和无，就能决定有和无。没有损害，因此这个了知是量的自性，获得了意义。
English
If it were a subject, it would not be held as having certainty. Like this, since non-existence is not measurable, there is no distinction, therefore, whoever wants to establish as existence, non-existence, both, and neither, because he himself has no certainty, he cannot establish. Because in the absence of contradiction, without certainty, there is no cause to establish the establishment of certainty. When the non-existent thing itself is to be established, because it does not exist, the contradiction is not certain, not only is the establisher of the thing to be established uncertain, but also because it itself does not exist, the establisher is uncertain. If it is not established as existence, etc., there is no worldly expression. Like this, blue is existence, non-blue is non-existence, or neither exists. Similarly, this is, the other is not, thus, in the desired thing, it is established as existence, the other is established as non-existence, all those who establish names enter in this way. Therefore, it is called having the term of that and not that, which means speaking of having in having certainty. Because it does not show all the terms of existence, etc., therefore, in any way, it is through some means. If it is allowed to measure non-existence separately from things, it should also be said that through holding things, it is measurable. If it is not measurable, then the fault of not completely negating things without contradiction will occur. If it was not previously said that the very nature of having things as objects is valid cognition, how can non-existence be measurable? The answer is: because the very nature of having things as objects is not valid cognition. Why? Because the definition of valid cognition is the nature of obtaining the meaning of certainty. Even if there is no real meaning, what is to be obtained is the object of certainty, not the thing itself. Because non-deception is valid cognition, therefore, if direct perception and inference do not harm the self-object that has already been determined, then by knowing existence and non-existence, one can determine existence and non-existence. Without harm, therefore, this knowing is the nature of valid cognition, obtaining the meaning.
Chinese
能夠獲得意義。能夠獲得意義，因為具有無害的對象，所以是量。獲得某種不存在的事物就是這個，即在進入所希望的對象等時，對於其作用能夠忍受的自性，獲得不存在的事物。因此，以不存在為對象也是量，所以不存在是可衡量的。如果也認為以事物不存在為對象也是量，那麼，在《量滴論》中，如何說執著於虛構自性的分別，因為不執著於成辦事物的作用，所以不是量呢？以及在《釋量論》第二品中，說所有不見都是顯示能起作用的事物的行為者。這些如何解釋說因為對於成辦事物是不欺騙的緣故呢？對於僅僅事物，不說有少許量，然而，執著事物的量本身就是以事物不存在為對象，這兩者已經在那裡完全斷定了意義。它完全斷定，並且斷定其他意義，而且也顯示沒有第三種方式，因為這樣說了。正因為如此，量是事物的果，因此在獲得事物本身時，因為獲得了其他斷定， 在確定事物時，沒有錯誤地確定，對於其他確定也是量。不是什麼的果，以及變成不能區分獲得事物的過失的自續派就不是了。因此，以事物不存在為對象是量也沒有過失。有理智者也說：如果所有事物不存在，因為以知識和可衡量等某些方式存在，所以沒有任何事物在所有方式上都不存在。事物也沒有以所有事物的自性而唯一存在。並非以火的自性存在，如果這樣，那麼以什麼方式不存在的方式就是事物不存在。因此，事物不存在是存在的，而且它也是可衡量的，所以可衡量本身就成立為兩者的法。同樣，我不是存在的，因為沒有見到，就像兔子的角一樣。
English
It is able to obtain meaning. It is able to obtain meaning because it possesses a harmless object, therefore it is a valid cognition. Obtaining something that does not exist is this, namely, when entering into the desired object, etc., the nature of being able to endure its function, obtaining something that does not exist. Therefore, that which has a non-existent object is also a valid cognition, so non-existence is measurable. If one also considers that which has a non-existent object as a valid cognition, then how is it said in the *Tarkikabindu* that the conceptualization that grasps the nature of imputation is not a valid cognition because it does not grasp the accomplishment of the function of things? And in the second chapter of the *Pramanavarttika*, it is said that all non-apprehensions are agents that show things capable of performing a function. How can these also be explained as being non-deceptive with regard to performing a function? One does not say that there is even a small amount of valid cognition for a mere thing, but rather, the valid cognition that grasps the thing itself is that which has a non-existent object, and these two have already completely determined the meaning there. It completely determines it, and it determines other meanings, and it also shows that there is no third way, because it is said that way. For that very reason, valid cognition is the result of things, so when obtaining the thing itself, because it obtains the determination of others, when the thing is determined, it is determined without error, and it is also a valid cognition for other determinations. That which is not a result, and that which becomes the fault of not being able to distinguish the attainment of the thing, is not the Svātantrika. Therefore, there is no fault even if that which has a non-existent object is a valid cognition. The logician also said: If all non-existence exists in some way, such as knowledge and measurability, etc., then nothing is non-existent in all ways. And nothing exists uniquely as the nature of all things. It does not exist as the nature of fire and water, if so, then in what way is the way of non-existence the non-existence of things? Therefore, the non-existence of things exists, and it is also measurable, so measurability itself is established as the dharma of both. Similarly, the self is not existent, because it is not apprehended, like a rabbit's horn.