Tibetan
་རྣམ་འགྲེལ་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང༌། བརྗོད་པར་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་གྱུར་པ་དེ་ལ་ཅི་ལྟར་འདོད་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྨྲ་བ་ལྟར་ཏེ། ཅི་སྐད་བཤད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་འབྲེལ་པར་སྨྲ་བ་དེ་ལྟར་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཡང་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཉིད་ལས་སྨྲའོ། །དེས་ན་ལྡོག་པ་མེད་པས་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚིག་ཙམ་ལས་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་མི་རྟོགས་སོ། །ཅི་ལྟར་ཚིག་ཙམ་ལས་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཚིག་གི་ཁྱད་པར་ལས་ཀྱང་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་ཆགས་ཀྱི་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་ཚིག་གི་ཁྱད་པར་ཉིད་མ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་འཁྲུལ་པའི་ཚིག་གི་ཁྱད་པར་དེ་ནི་ཡོད་པ་མི་ཡིན་ནོ། །ཚིག་ཐམས་ཅད་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འཁྲུལ་པ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུར་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། ཐ་སྙད་འཆོལ་བ་དེས་ན་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཅི་ལྟར་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་ཡུལ་ཐ་སྙད་འཇུག་པར་བྱེད་ཅེ་ན། བསམ་པ་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ཅན་བསམ་པས་ཡུལ་མངོན་པར་བསམ་པའི་དོན་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཐ་སྙད་ཀྱི་དགོས་པ་ནི་རྣམ་པ་དུ་མ་ཡོད་པ་དེ་བས་ན་དགོས་པ་གང་ཡང་བསམས་ནས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པ་ལྟ་བུར་སྤྱོད་པ་མངོན་པར་བསམས་པའི་དོན་དེ་ནི་ཤེས་པར་དཀའོ། །འཆོལ་བ་ཡང་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདག་མཐོང་ན་དོན་དུ་གཉེར་བར་འགྱུར་གྱི། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སྤངས་པ་ལ་ནི་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཐ་སྙད་དགོས་པ་དང་ལྡན་པས་ཁྱབ་པ་མི་འཐད་དོ། །དེས་ན་ཐ་སྙད་ཉིད་ལས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་གོ་ཞེ་ན། མི་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་མ་མཐོང་བ་ནི་བདག་གི་དོན་དུ་ཐ་སྙད་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་གྱི། གཞན་གྱི་དོན་དུ་ནི་ འགྱུར་བ་ཉིད་དེ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱི་དོན་གྱི་ཐ་སྙད་ལ་ཡང་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་ལ། དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡང་འདོད་ཆགས་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་མེད་པར་རིག་པ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལ་དོན་དུ་གཉེར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། མི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྙིང་རྗེས་ཀྱང་ཐ་སྙད་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱི་དོ
Chinese
在《释量论》中已经阐述过了。贪欲等是颠倒的，想要说等不是颠倒的，对于这种情况，如何像说具有贪欲一样呢？就像所说的那样，与贪欲相关联而说，同样，远离贪欲也是从想要说本身来说的。因此，因为没有相违，所以不是结果，因此仅仅从言辞上无法理解贪欲等。正如仅仅从言辞上无法理解那样，也无法从言辞的差别上理解，因为不是贪欲的结果的言辞差别。如果存在不迷惑于贪欲等的言辞差别，那个人就是存在的。所有的言辞都迷惑于贪欲等，因此不是结果本身。为什么会迷惑呢？因为贪欲等的结果的名称也被看作是嗔恨等的结果。因为名称混乱，所以是迷惑。又如何使远离贪欲者对所贪著的境使用名称呢？因为难以理解其意图。有境的心识表达的是对境的明显意图，名称的必要有多种，因此无论想到什么必要，远离贪欲者像具有贪欲者一样行事，这种明显意图难以理解。混乱也是显而易见的，因此因为迷惑，所以不是结果本身。如果见到我，就会寻求目的，对于舍弃了我见的人来说，因为没有必要，所以具有证悟的名称遍及具有必要是不合理的。因此，仅仅从名称本身就能推断出贪欲等吗？不是不说话，因为是为了他人。不见我，就不会为了我而使用名称，但为了他人则会使用，因为不依赖于我见。为了他人的名称也遍及寻求目的，寻求目的也是贪欲。因此，认为无我的人，因为远离贪欲而没有寻求目的，所以不合理吗？不是不合理，因为慈悲也会使用名称。为了他人
English
It has already been explained in the Pramāṇavārttika. Attachment and so on are inverted, and wanting to speak and so on are not inverted. How can one speak of being with attachment in such a case, just as one speaks of being associated with attachment? Similarly, being free from attachment is also spoken of from the very desire to speak. Therefore, since there is no contradiction, it is not a result, so one cannot understand attachment and so on from mere words. Just as it is not from mere words, it is also not understood from the difference in words, because it is not the difference in words that has become the result of attachment. If there is a difference in words that does not confuse attachment and so on, that person exists. All words are confused about attachment and so on, so it is not the result itself. Why is it confused? Because the name of the result of attachment and so on is also seen as the result of hatred and so on. Because the name is confused, it is confused. Again, how does one who is free from attachment use the name of an object that is subsequently attached to? Because it is difficult to understand the intention. The mind with an object expresses the meaning of clearly thinking of the object, and the need for names is various, so whatever need is thought of, it is difficult to know the meaning of clearly thinking that one who is free from attachment acts like one who has attachment. Confusion is also seen, so because of confusion, it is not the result itself. If I see myself, I will seek a purpose, but for those who have abandoned the view of self, it is not reasonable for a name with realization to pervade having a purpose, because there is no need. Therefore, can attachment and so on be inferred from the name itself? It is not that one does not speak, because it is for the sake of others. Not seeing oneself will not cause one to use names for one's own sake, but for the sake of others it will, because it does not depend on the view of self. The name for the sake of others is also pervaded by seeking a purpose, and seeking a purpose is also attachment. Therefore, is it unreasonable to think that one who knows no-self does not seek a purpose because he is free from attachment? It is not unreasonable, because compassion also uses names. For the sake of others
Tibetan
ན་ལ་འཇུག་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། བདག་ཉིད་བདེ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་དང༌། གཞན་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བའོ། །དེ་ལ་བདག་དང་སྲེད་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་བདག་གི་དོན་མེད་ཀྱང་གཞན་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བས་འཇུག་པ་ནི་མི་འགལ་ལོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་དོན་དུ་གཉེར་བའི་རང་བཞིན་ཅན་སྙིང་རྗེ་དེ་ཉིད་འདོད་ཆགས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དོན་དུ་གཉེར་བ་ཙམ་ལ་འདོད་ཆགས་ཞེས་ཁྱེད་འདོད་པ་ནི་མི་འགོག་གོ །ཁོ་བོ་ཅག་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཡང་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པར་ཐལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སྙིང་རྗེ་དང་འདོད་ཆགས་རང་བཞིན་ནི་ཐ་དད་དོ། །གལ་ཏེ་བདག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་མི་འདོགས་པ་དག་གི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་འཁོར་བར་གནས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། སྲིད་པ་ཡང་འབྱུང་བ་ཅན་ཡང་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། དེའི་ཕྱིར་འདི་གཉིས་འཁོར་བར་གནས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ནི་རང་བཞིན་ཐ་མི་དད་དོ་ཞེ་ན། བཤད་པ། མི་སྡུག་པ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་སྐྱེས་བུ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྐྱེ་བར་ཉིང་མཚམས་འབྲེལ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ཡང་རང་བཞིན་ཐ་དད་དོ། །འདི་ལྟར་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཡོང་ན་བདག་ལ་ཆགས་པར་འགྱུར་རོ། །བདག་ལ་ཆགས་པ་ལ་ནི་སྨག་པའི་མངལ་གྱི་གནས་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་བདེ་བར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ལས་ནི་བདག་གི་བདེ་པ་དོན་དུ་གཉེར་ཞིང་དེ་ལས་ནི་མངལ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པར་བྱེད་ལ། མངལ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དང་མི་མཐུན་པ་བདག་གི་བདེ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ལས་ཀྱང་བྱེད་དོ། །ཅི་སྐད་དུ་རྣམ་འགྲེལ་ལས། སྡུག་བསྔལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བློ་དང༌། །སྲེད་པ་ཀུན་ལས་འཆིང་བའི་རྒྱུ། །སྐྱེ་བོ་གང་ལ་དེ་མེད་པ། །དེ་ཡི་སྐྱེ་བོ་མི་འབྱུང་ངོ༌། །ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་བདག་ལ་སྲེད་པ་མེད་པ་ནི་བདག་གི་དོན་དུ་ཅུང་ཞིག་ལེན་པའམ་སྤོང་ བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གང་ལས་སྐྱེ་བ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པར་འགྱུར། གང་གི་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་མངོན་པར་དགའ་བ་དག་སྐྱེ་བ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ལས་བྱུང་བ་ན་སྙིང་རྗེ་ནི་སྐྱོན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་སྙིང་རྗེ་ཡང་སྐྱོན་འཛིན་པར་བྱེད་ན་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ཡང་སྐྱོན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་སྙིང་རྗེ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་མོད། བདག་མེད་པ་མཐོང་བ་ལ་ནི་དེ་མི་འཐད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྙིང་རྗེ་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་
Chinese
入于悲悯有两种方式：一是为自己获得安乐，二是为使他人脱离痛苦。对于那些脱离了“我”和贪欲的人来说，虽然没有“我”的利益，但为使他人脱离痛苦而行事，这并不矛盾。如果那样的话，具有追求利益之自性的慈悲本身就是贪欲吗？如果你认为仅仅是追求利益就是贪欲，那我们不反对。我们所认为的脱离了贪欲，也不会因此就变成具有贪欲，因为慈悲和贪欲的自性是不同的。如果对“我”的执着与不执着之间的自性是不同的，那么，所谓的追求利益，就是停留在轮回中的原因，也是产生存在的根源。因此，这两者作为停留在轮回中的原因，其自性并没有不同吗？答：对于那些执着于不净之物并对此感到快乐的人来说，他们是连接再生的纽带，因此，作为轮回的原因，其自性也是不同的。例如，如果产生了“我”的观念，就会执着于“我”。执着于“我”的人，会颠倒地认为黑暗子宫中的痛苦是快乐，因此会追求“我”的快乐，并由此而执持子宫。与执持子宫不相符的，也会做追求“我”的快乐之事。如《释量论》中所说：“痛苦颠倒之念与贪欲，是束缚一切的根源。谁没有这些，谁就不会再生。”这就是所说的。对于自己的“我”没有贪欲，就不会为了“我”而有所取舍，那么，它又如何执持再生呢？因为颠倒和快乐是执持再生的原因，所以，从不颠倒中产生的慈悲是没有过失的。如果慈悲也被认为是过失，那么即使它不是从颠倒中产生的，也会变成过失。如果慈悲不是从颠倒中产生的，那么对于见到无我的人来说，这是不合理的。因为什么才会趋入慈悲呢？
English
There are two ways to engage in compassion: one is to seek happiness for oneself, and the other is to seek to free others from suffering. For those who are free from "I" and desire, although there is no benefit for "I", it is not contradictory to act to free others from suffering. If that is the case, is compassion, which has the nature of seeking benefit, itself desire? If you think that merely seeking benefit is desire, we do not object. What we consider to be free from desire will not therefore become possessing desire, because the nature of compassion and desire are different. If the nature between clinging to "I" and not clinging is different, then, what is called seeking benefit is the cause of remaining in samsara, and it is also the root of arising existence. Therefore, are these two not different in nature as the cause of remaining in samsara? Answer: For those who cling to impure things and are happy about it, they are the link connecting rebirth, therefore, as the cause of samsara, their nature is also different. For example, if the concept of "I" arises, one will cling to "I". Those who cling to "I" will perversely think that the suffering in the dark womb is happiness, therefore they will pursue the happiness of "I", and thereby hold onto the womb. Incompatible with holding onto the womb, they will also do things that pursue the happiness of "I". As it is said in the Pramāṇavārttika: "The thought of suffering being inverted and desire are the root of binding everything. Whoever does not have these will not be reborn." This is what is said. For one's own "I" without desire, there is no taking or abandoning for the sake of "I", then how does it hold onto rebirth? Because inversion and happiness are the cause of holding onto rebirth, therefore, compassion arising from non-inversion is without fault. If compassion is also considered a fault, then even if it does not arise from inversion, it will become a fault. If compassion does not arise from inversion, then for those who see no-self, this is unreasonable. Because of what will one enter into compassion?