Tibetan
་པ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པའི་ཕྱིར་འདི་ལ་སྐྱོན་མེད་དོ། །བརྗོད་པར་འདོད་པ་ལ་ནི་འདོད་ཆགས་སུ་མི་སྨྲ་སྟེ། འོན་ཀྱང་རྟག་པ་དང་བདེ་བ་དང་བདག་གིར་མངོན་པར་ཞེན་པས་འཕངས་བ་ལ་འདོད་ཆགས་སུ་བརྗོད་དོ། །འདི་ལྟར་བདག་རྟག་པ་དང༌། བདེ་བ་དང༌། བདག་གི་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་ བཏགས་ནས་ཆགས་པར་འགྱུར་རོ། །འདིར་ཐེར་ཟུག་ཏུ་གནས་པ་ཉིད་ནི་རྟག་པ་མ་ཡིན་གྱི། ཐ་ན་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་ཡང་རྟག་པར་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དར་འཛིན་པ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཡང་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ། །འདོད་ཆགས་ཅན་བདག་བདེ་བར་འདོད་པ་ནི་ཅི་ལྟར་གཞན་གྱི་དོན་ལ་མི་འཇུག་པ་དེ་བཞིན་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་དང་ལྡན་པ་སྐད་ཅིག་མ་ཕྱི་མ་རྣམས་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པ་ཡིན་པར་མཐོང་ནས་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སེམས་ཡོངས་སུ་བསླང་པ་མི་རྟག་པ་དང་བདག་མེད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱང་འདོད་ཆགས་སྐྱེས་པའི་དུས་ན་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་སྐད་ཅིག་ཅི་ཙམ་པ་ཞིག་གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཡུལ་ཡང་དེ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འདོད་ཆགས་ནི་རྟག་པ་དང་བདག་དང་བདག་གིར་ལྟ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་དོ། །གང་ཞིག་གཞན་གྱི་དོན་དུ་འཇུག་གི་བདག་གི་དོན་དུ་མི་འཇུག་པ་ནི་བདག་གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་འཇུག་པས་སྐད་ཅིག་ཐམས་ཅད་སྔ་ཕྱི་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་ལ་མི་ལྟོས་ཏེ། འཇུག་པའི་འབྲས་བུ་བདག་གྱུར་པར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་པར་འཛིན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་དང་འཛིན་པ་ནི་ཉེས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་གྱི། སྐད་ཅིག་ཙམ་ལ་དམིགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་དོན་ནི་གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་བསྟན་ཏོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཟག་པ་དང་ལྷན་ཅིག་པ་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་ནི་བདག་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་བདག་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཏེ། དེའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་ཡུལ་བརྗོད་དོ། །བདག་དང་བདེ་བའི་རྒྱུ་མི་བདེན་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པ་སྟེ། འདིས་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྣམ་པ་བརྗོད་དོ། བདག་ལ་སོགས་པར་ལྟ་བ་ཅན་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལ་འཛིན་པ་མི་བདེན་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་ཞེན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ནི་འདོད་ཆགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དགའ་བ་དེའི་ཡུལ་བདག་དང་བདེ་བ་དང་བདེ་བའི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་མི་མཐུན་པ་ལ་དེས་ཞེས་བྱ་བ་མི་མཐུན་པས་བྱས་པ་སྟེ། འདིས་ནི་བདག་ལ་ སོགས་པར་ལྟ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་དང་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་བདག་ལ་སོགས་པར་ལྟ་བ་ཡོད་ན་དེ་དང་མི་མཐུན་པར་མཐུན་པར་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །བདག་ལ་སོགས་པ་དང་མི་མཐུན་པ་ཡང་སྒྲོ་བཏགས་ཉིད་དེ། བདག་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཁྲུལ་པ་ནི་འདི་ནི་བདག་གི་གཞོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཏོང་བའི་རྣམ་པ་སྟེ། འདི་ནི་ཞེ་སྡང་གི་རྣམ་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་གཉི་གའི་རྟེན་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ནི་གཏི་མུག་གོ །སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་རང་བཞིན་འཛིན་པ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་པས་འགའ་ཞིག་འདི་དག་དང་བྲལ་བ་ཡང་སྲིད་དེ། དེ་དག་ནི་ཚིག་གི་རྒྱུར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་བརྗོད་པར་འདོད་པ་དང༌། སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་དང༌། སྒྲོ་བཏགས་པ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བཤད་པ། སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ནི་བདག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཞན་དུ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཡོད་པ་ལ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ནི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཅི་ལྟར་སྔར་ས་བོན་ཡོད་ན་ཕྱིས་མྱུ་གུ་ཡོད་པ་ནི་ས་བོན་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཅན་ཡིན་པ་ལྟར་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ལས་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ན་བདག་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་བའམ་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་དངོས་པོ་མཐོང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཡོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་འདོད་པ་ནི་སྙིང་རྗེའོ། །མེད་པའི་ཕན་པ་མངོན་པར་འདོད་པ་ནི་བྱམས་བའོ། །འོན་པར་འདོད་པའི་ཕན་པས་དགའ་བ་ནི་དགའ་བའོ། །སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བ་དང་བདེ་བ་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་འོག་ཏུ་བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་པ་ནི་བཏང་སྙོམས་སོ། །བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བརྗོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་ནི་བདག་ལ་དམིགས་ནས་འཇུག་ པ་མ་ཡིན་ལ། གཞན་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདི་ཐམས་ཅད་ནི
Chinese
是，因为贪欲的缘故，这没有过失。对于想要说的事情，不说是贪欲，然而对于执着于常、乐、我而产生的贪恋，才说是贪欲。比如，我执为常、乐，以及执著于我的快乐之因，从而产生贪恋。在此，恒常存在本身不是常，甚至将前后刹那二者视为一体，也是执著于常。执著于我的见解，也是以它为对境。贪欲者想要自己快乐，就像不为他人利益着想一样，因为见到将要产生的快乐和具有快乐的后来的刹那极其不同，所以不会着手。因此，即使是发起心说无常和无我的人们，在生起贪欲的时候，也会将前后刹那视为一体而执着。执著我的对境也是它，因此，贪欲是常、我、我所见解先行，不会有错乱。如果为了他人利益而做，不为自己利益而做，就是利益他人，这样去做，不依赖于所有刹那前后变为一体，因为不希望行为的结果变成我的。以执著常为先导的执著是有过失的，但并非只针对刹那，因为它的意义与利益他人相违背。这显示了贪欲的原因。烦恼是与有漏法相伴随的，有漏的法与我等虚构相关联，是与虚构的我相一致的自性，是它的对境。这说明了对境。对不真实的我和快乐之因感到非常欢喜，这就是贪求，这说明了贪欲的相状。具有我等见解者，执著于虚构的不真实的功德，具有这种相状的就是贪欲，这是它的意思。欢喜的对境，无论是我和快乐，还是快乐之因，凡是与此不相符的，它就
English
It is, because of desire, there is no fault in this. For what one wants to say, it is not called desire, but attachment is said to be clinging to permanence, pleasure, and self. For example, clinging to the self as permanent, pleasurable, and as the cause of my own pleasure, one becomes attached. Here, being constantly present is not permanence, even considering the two moments of before and after as one is also grasping at permanence. Holding onto the view of self is also its object. How can a desirous person, wanting happiness for themselves, not engage in the benefit of others, because they see that the later moments of happiness and having happiness are very different, so they will not engage. Therefore, even those who arouse the mind and speak of impermanence and selflessness, when desire arises, they cling to the previous and subsequent moments as one. The object of grasping at self is also that, therefore, desire is preceded by the view of permanence, self, and selfhood, and there is no confusion. If one engages for the sake of others and not for one's own sake, it is benefiting others, and engaging in this way does not depend on all moments becoming one before and after, because one does not want the result of the action to become mine. Grasping that is preceded by grasping at permanence is faulty, but it is not aimed at just a moment, because its meaning is contrary to benefiting others. This shows the cause of desire. Afflictions are accompanied by contaminated dharmas, and contaminated dharmas are related to fabrications such as self, and are of the nature that is consistent with the fabricated self, and are its object. This explains the object. Being very happy with the untrue self and the cause of happiness is longing, this explains the aspect of desire. Those who have views of self, clinging to the untrue qualities of fabrication, having this aspect is desire, that is its meaning. The object of joy, whether it is self and happiness, or the cause of happiness, whatever does not conform to it, it then
Chinese
了知是由不和合所作。此乃显示以我等之见为先导，且为具有染污之境。若如是具有我等之见，则视不和合为和合。与我等不和合亦是增益，因无我等之故。错乱是此乃我所应摧毁之，是舍弃之相，此是嗔恚之相的解说。贪欲与嗔恚二者的所依，于常等颠倒，是愚痴。执持增益自性之贪欲等，是执持如实性之自性之心之过患，故有些或许会远离此等，因彼等未成立为词之因故。若如是，则欲说及慈悲等亦将成为以我见为先导，且执持增益耶？答曰：慈悲等并非如彼以我执为先导，何以故？因有他者之故。见有我见，故非以我见为先导，然而是随彼有无而行。彼又如何？如先有种子，后有苗芽，是随种子有无而行者，非从先后而生，然而是我见之一方，见为我自性时，则见与我相符或见他物，故以我见为先导是颠倒执持。慈悲等则不如是，如此欲离有之痛苦是慈悲。欲现无之利益是慈爱。于欲得之利益而喜悦是喜。于欲离苦及欲得乐之下，舍弃乐苦是舍。欲说本身则说为二种。因此，此等非缘我而转，亦非于他者了知为颠倒之自性，如是此一切是。
English
Understanding is done by disagreement. This shows that the view of self and others is the forerunner and is the object of defilements. If there is a view of self and others like this, then it sees disagreement as agreement. Disagreement with self and others is also an imputation, because there is no self and others. Confusion is the aspect of abandoning, saying, "This is what I should destroy." This is an explanation of the aspect of hatred. The basis of both desire and hatred, the perversion of permanence, etc., is ignorance. Grasping the nature of imputation, desire, etc., is a fault of the mind that has the nature of grasping reality, so some may be free from these, because they are not established as the cause of words. If so, then the desire to speak and compassion, etc., will also become forerunners of the view of self and grasp imputation? Answer: Compassion, etc., are not like that, with the view of self as the forerunner. Why? Because there is another. Seeing that there is a view of self, it is not a forerunner of the view of self, but it follows its presence or absence. How is that? Just as if there is a seed first, and then there is a sprout later, it is one that follows the presence or absence of the seed, not from before and after, but because it is one side of the view of self. When one sees oneself, one sees something that agrees with oneself or sees another object, so taking the view of self as a forerunner is a perverse grasping. Compassion, etc., are not like that. Thus, the desire to be separated from existing suffering is compassion. The desire to manifest non-existent benefit is loving-kindness. Joy is being happy with the benefit one wants to obtain. Under the desire to be free from suffering and to obtain happiness, abandoning happiness and suffering is equanimity. The desire to speak itself is spoken of in two ways. Therefore, these do not engage with the self as the object, nor do they understand the nature of perversion in others. Thus, all of this is.